Het contract loopt zeven jaar en behelst het ontwerp, de implementatie en het beheer van de nieuwe digitale cloudinfrastructuur van de NAVO, die aan ongeveer 29.000 gebruikers een veilige multi-cloudomgeving moet bieden. Het Protected Business Network-programma zal de huidige digitale infrastructuren vervangen door een gemeenschappelijk model in de cloud. 

Het Italiaanse defensiebedrijf Leonardo levert daarbij een Zero Trust-architectuur, beschermd door zijn eigen Global Cybersec Platform, een op AI gebaseerd multi-agentplatform voor cyberdefensie.

Het bericht NAVO gunt Accenture cloudcontract van 200 miljoen euro verscheen eerst op The Asset.

Sommigen noemden de stap een “verzekeringsverhoging”, aldus Lagarde. Volgens haar dekt die omschrijving de lading niet. De verhoging berustte op de eigen ramingen van de bank.

Begin juni verhoogde de ECB de belangrijkste rente met een kwart procentpunt naar 2,25 procent. Het was de eerste verhoging in bijna drie jaar.

Aanleiding was de scherpe stijging van de energieprijzen door de oorlog met Iran. De inflatie in de eurozone ligt sinds maart boven de doelstelling van 2 procent.

Bij die vergadering verwachtte de ECB dat de inflatie pas eind 2027 terugkeert naar de doelstelling van 2 procent. Bij ongewijzigde rente zou de inflatie ook in 2028 boven 2 procent blijven, aldus Lagarde.

Inmiddels zijn de energieprijzen fors gedaald na het akkoord tussen de VS en Iran. Daardoor vragen economen zich af of de ECB te snel verkrapte.

Lagarde noemde het juni-besluit niettemin “robuust”. Niets sindsdien heeft dat oordeel aangevochten, aldus de president. De duurzaamheid van de vrede noemde ze wel “verre van zeker”.

“Dit was een besluit op basis van wat wij voor ons zagen”, zei Lagarde. Het vertrouwen daarin komt volgens haar voort uit jarenlange investeringen in data en ramingen.

Of de rente verder omhoog moet, ligt nu op tafel. Functionarissen, waaronder bestuurslid Isabel Schnabel, stellen dat de rente in de huidige situatie waarschijnlijk nog verder moeten stijgen.

Het bericht Lagarde verdedigt renteverhoging ECB verscheen eerst op The Asset.

JPMorgan Asset Management blijft positief over aandelen wereldwijd. Dit zei beleggingsstrateeg Jorn Veeneman van JPMorgan Asset Management voor de camera van ABM Financial News.

De reële inkomens van consumenten kunnen wat onder druk komen te staan, maar Veeneman verwacht dat dit slechts tijdelijk is, omdat de Straat van Hormuz open zal blijven en de energieprijzen daardoor zullen dalen. Positief zijn verder de sterke overheidsuitgaven en bedrijfsinvesteringen.

Veeneman verwacht dat consumentensectoren en meer cyclische sectoren als basismaterialen en industrie zullen profiteren van lagere energieprijzen. “En dit ondersteunt Europese aandelen.”

Wat beleggers minder kunnen vinden in Europa, zijn de enorme investeringen in AI. De Amerikaanse ‘hyperscalers’ gaven in 2025 400 miljard dollar uit aan deze investeringen, maar in 2027 zal dit vermoedelijk 900 miljard dollar zijn, verwacht de expert van JPMorgan. Beleggers kijken hier echter kritisch naar, wat volgens Veeneman goed is. Dat voorkomt een “euforische bubbel”.

Verder deden ook halfgeleideraandelen het de afgelopen periode erg goed. Er is een tekort aan aanbod, aldus Veeneman, vooral door de vlucht die agentic AI heeft genomen. Dit zorgde voor een heel sterke winstgroei.

“We verwachten dat dit aanbodtekort de komende periode zal aanhouden.”

Veeneman waarschuwde tot slot dat beleggers zich goed moeten beseffen dat ze vermoedelijk al een vrij hoge blootstelling aan het AI-thema hebben.

Het bericht Video: JPMorgan blijft positief over aandelen wereldwijd verscheen eerst op The Asset.

Gebeurt dit niet, dan valt het fundament voor de Europese industrie weg, zo waarschuwden zij.

De drie fabrikanten zijn samen goed voor ongeveer 60 procent van de Europese staalproductie.

Europese regelgeving, ter bescherming van het milieu, zal ertoe leiden dat de kosten voor het maken van staal in 2030 circa 50 procent hoger zullen zijn. Staalproducenten van buiten de EU hoeven zich niet aan vergelijkbare regelgeving te houden, en als de Europese staalproducenten exporteren, ontvangen zij geen compensatie, aldus de drie staalreuzen. Dit raakt niet alleen de Europese staalsector, maar de hele waardeketen, benadrukten de drie fabrikanten.

Zij schatten dat als de Europese Commissie niet ingrijpt, de Europese staalproductie met 30 tot 40 procent zal dalen, waarmee tot wel 5 miljoen banen op het spel komen te staan.

“Stop de kostenverhogingen van het ETS totdat decarbonisatie economisch haalbaar is”, aldus de drie fabrikanten. 

Het bericht Staalbedrijven waarschuwen voor verdwijnen Europese industrie verscheen eerst op The Asset.

De baas van de centrale bank liet ook weten erg bezorgd te zijn over de inflatie – hoewel die met 2,5% kerninflatie niet zo heel ver van het theoretische streefpeil van de ECB verwijderd is – maar daarin “geen ernstige bedreiging voor de groei in de eurozone” te zien. Een uitspraak die wenkbrauwen kan doen fronsen, want de groei was in het eerste kwartaal bijzonder zwak en alle indicatoren geven aan dat hij in 2026 niet veel hoger zal komen dan 0,6%.

Onzinnig spiegelbeeld

De ECB houdt dus vast aan haar dogma’s en vat een fase van renteverhogingen aan, terwijl dat vanuit economisch oogpunt helemaal niet nodig is en afwachten de betere keuze was geweest. Wat er gebeurt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, lijkt daar bijna een al even onzinnig spiegelbeeld van. Hoewel Donald Trump onophoudelijk eist dat de rente daalt en een deel van de analisten er nog steeds van uitgaat dat de centrale bank de richtrente zal verlagen, smelten de argumenten voor een dergelijke bijsturing van het monetaire beleid als sneeuw voor de zon.

De economie boert er de afgelopen maanden ronduit goed. De groei blijft op peil, de investeringen zitten dankzij AI nog altijd in de lift en in steeds meer sectoren trekt de arbeidsmarkt weer aan. Vooral dat laatste is belangrijk, want dat is niet alleen goed nieuws voor de consumptie, maar raakt ook rechtstreeks aan een van de twee opdrachten van de Amerikaanse Federal Reserve.

De inflatie is volgens de recentste cijfers gevoelig gestegen, uiteraard vooral door de energieprijzen, maar ook doordat de prijzen van diensten steeds sneller stijgen, wat de Fed in een veel minder comfortabele positie plaatst. De stijging van de dienstenprijzen was namelijk de grootste zorg van de centrale bank toen zij het monetaire beleid verkrapte en houdt bovendien niet rechtstreeks verband met de gevolgen van de oorlog in Iran.

De Fed wordt met andere woorden tegelijk geconfronteerd met opflakkerende inflatie, ook zonder rekening te houden met de energieprijzen, én een versnelling van de economische cyclus. In die omstandigheden een renteverlaging in het vooruitzicht blijven stellen, ligt niet voor de hand. De markten verwachten nu voor 2026 dan ook een renteverhoging. Toch is de kans groot dat Kevin Warsh, de nieuwe Fed-voorzitter, er onder druk van het Witte Huis op aanstuurt minstens de status quo zo lang mogelijk aan te houden.

Verkeerde beleidskeuze

De ECB verhoogt de rente terwijl ze alle reden heeft om af te wachten en de Fed hoopt ze nog te kunnen verlagen terwijl de omstandigheden eerder pleiten voor een verhoging… het zou te simplistisch zijn om die twee tegenstrijdige houdingen louter te zien als een mogelijk verkeerde beleidskeuze. Ze zijn eerder de weerspiegeling van een veranderend bestel, waarin de centrale banken, die na 2008 ruim tien jaar lang aan de knoppen van de wereldeconomie zaten, worden geconfronteerd met een terugkeer van de politiek. Machtspolitiek, om te beginnen, met de steeds openlijker wens van sommige westerse leiders, Donald Trump voorop, om het monetaire beleid van hun land te beïnvloeden.

Budgettaire politiek, bovendien, met de terugkeer van doorgedreven herstelplannen, zoals Duitsland vorig jaar aankondigde en Japan momenteel voorbereidt. Geopolitiek, tot slot, met het uitbreken van conflicten die verregaande gevolgen hebben voor de wereldeconomie. Pragmatische centrale banken, zoals de Fed in het verleden wist te zijn, zullen in die context wellicht de nodige inspiratie vinden om hun doctrine bij te sturen. Eerder dogmatische, zoals de ECB al te vaak geweest is, dreigen daarentegen de fouten op te stapelen.

Het bericht De onnavolgbaarheid van de ECB en de Fed verscheen eerst op The Asset.

“Dat komt voor een groot deel door de oorlog in het Midden-Oosten, die de afgelopen maanden ook leidde tot oplopende inflatie”, aldus DNB.

“De oorlog in het Midden-Oosten en de bredere geopolitieke spanningen remmen dit jaar de wereldhandelsgroei, waardoor ook de Nederlandse uitvoer minder groeit.” Daar staat volgens DNB tegenover de sterke vraag naar producten en diensten die gerelateerd zijn aan kunstmatige intelligentie. Nederland profiteert daarvan.

Het Nederlandse bruto binnenlands product groeit dit jaar met 0,8 procent, denkt DNB. Dat is beduidend minder dan de 1,8 procent in 2025 en de 1,2 procent die DNB in december nog verwachtte voor 2026. “De groei wordt dit jaar vooral gedreven door overheidsuitgaven.”

In tegenstelling tot de groei, zal de inflatie juist hoger uitvallen volgens DNB. In december rekende de centrale bank op een inflatie van 2,4 procent in 2026, maar inmiddels wordt uitgegaan van 2,7 procent. In 2025 was de inflatie 3,0 procent.

De opwaartse bijstelling van de inflatieverwachting is het gevolg van de hogere olieprijzen.

Als de energieprijzen langer hoog blijven, dan heeft dit gevolgen voor de groei in 2027, waarschuwde DNB. En indien de inflatie te lang te hoog is, dan zal de Europese Centrale Bank normaliter reageren met renteverhogingen.

Het bericht DNB waarschuwt voor flinke groeivertraging verscheen eerst op The Asset.

De renteverhoging van 25 basispunten was vooraf duidelijk gecommuniceerd door de ECB. Zo waren er in april al bestuurders die een verhoging wilden en werd daar de afgelopen weken door diverse bestuurders opnieuw op gehint.

Andere opties, zoals een handhaving van het monetaire beleid of zelfs een grotere rentestap, werden donderdag dan ook niet besproken, volgens voorzitter Christine Lagarde, die benadrukte dat het rentebesluit unaniem was.

Volgens Lagarde zou het een groot risico zijn geweest als de ECB de rente donderdag niet had verhoogd, maar de voorzitter wilde niets weten van een zogeheten ‘insurance hike’, oftewel een renteverhoging uit voorzorg.

Zonder de verhoging zou de inflatie op de middellange termijn boven de doelstelling van 2,0 procent zijn uitgekomen, aldus Lagarde.

In het nieuwe basisscenario van de centrale bank komt de inflatie dit jaar uit op 3,0 procent, om vervolgens in 2027 weer terug te zakken naar 2,3 procent en in 2028 uit te komen op de gewenste 2,0 procent.

Maar de centrale bank houdt ook rekening met een langdurige impact van de oorlog in het Midden-Oosten en met name de sluiting van de Straat van Hormuz, en heeft daarom ook een paar alternatieve scenario’s laten opstellen door zijn economen.

In het zwartste scenario, waarin de energieschok langdurig aanhoudt, komt de inflatie dit jaar uit op 4,0 procent en in 2027 zelfs op 5,3 procent. De kerninflatie zou dan volgend jaar pieken op 3,8 procent.

Dit sombere scenario lijkt ondenkbaar, maar de Straat van Hormuz is al meer dan drie maanden geblokkeerd, waardoor schepen slechts mondjesmaat de zeestraat kunnen passeren. Iran kondigde woensdag nog aan Hormuz weer volledig dicht te gooien, na een nieuwe escalatie in de oorlog met de VS. Donderdag dreigde de Amerikaanse president Trump op zijn beurt om het strategische Iraanse olie-eiland Kharg in te nemen, waardoor het conflict verder zou kunnen verhevigen.

Voorlopig dekt de “robuuste” renteverhoging van donderdag alle scenario’s, volgens Lagarde, maar het heeft vermoedelijk tijd nodig voordat het effect ervan zichtbaar wordt. Intussen wordt de impact van de stijgende energieprijzen steeds breder gevoeld.

Volgens marktstrateeg Barry van der Laan van Monex Europe is de renteverhoging van donderdag meer dan alleen een “mechanische reactie op de gestegen energieprijzen”, maar vooral ook een maatregel om de geloofwaardigheid van de ECB te onderstrepen. Zo laat de centrale bank zien dat het een energieschok niet zomaar zal negeren als het risico op een bredere doorwerking toeneemt.

Het besluit an sich is volgens Van der Laan “havikistisch, maar de outlook van de ECB voorzichtig,” meent de marktstrateeg.

De vraag is nu vooral: hoe ver kan deze nieuwe verkrappingscyclus van de ECB doorgaan?

“Niet ver”, volgens econoom Mark Wall van Deutsche Bank. “Er is een opwaarts risico voor de inflatie, maar er is ook een neerwaarts risico voor de groei. Nog één renteverhoging in september en dan is het genoeg.”

De Amerikaanse Federal Reserve en Bank of England zijn volgende week aan zet. De Fed zal onder de nieuwe voorzitter Kevin Warsh de rente vermoedelijk handhaven, maar de markt houdt wel in toenemende mate rekening met een renteverhoging tegen het einde van het jaar.

De Britse centrale bank zal de rente vermoedelijk ook handhaven, maar marktkenners verwachten wel een renteverhoging in juli, als de situatie rond de Straat van Hormuz dan niet is verbeterd.

Het bericht ECB zet als eerste grote centrale bank nieuwe verkrappingscyclus in verscheen eerst op The Asset.

De ECB verhoogde de rentes conform de verwachting met 25 basispunten.

“Dit is een belangrijk moment. Het is niet alleen de eerste renteverhoging van de ECB sinds 2023, maar ook de eerste renteverhoging door een van de grote mondiale centrale banken als reactie op de energieschok”, aldus econoom Mark Wall van Deutsche Bank.

De ECB geeft hiermee aan dat een zogeheten ‘look-through’-strategie geen krachtige reactie is, volgens Wall.

De econoom rekent niet op een lange verkrappingscyclus.

“Er is een opwaarts risico voor de inflatie, maar er is ook een neerwaarts risico voor de groei. Nog één renteverhoging in september en dan is het klaar”, aldus Wall.

Het bericht Beursblik: slechts korte verkrappingscyclus voor ECB verscheen eerst op The Asset.

De pijlsnelle groei van China vertaalt zich dus niet automatisch in beurswinst, ook al hebben de Chinese topbedrijven wereldwijd een verpletterend overwicht in hun sector – BYD voor elektrische auto’s, CATL voor batterijen, Huawei voor telecomapparatuur – en behoren ze tot de absolute top op het gebied van zeldzame aardmetalen, lithium, bouw, e-commerce (Alibaba), scheepvaart (Cosco), elektronica (Foxconn), olie (Sinopec) enz.

Hoe komt het dat er zo’n groot verschil is tussen het industriële succes van het land en het rendement van de beursindices? Drie mogelijke verklaringen springen eruit.

Ten eerste is er een verschil qua visie op de rol van de economie. Kort gezegd berust het Chinese stelsel op overheidskapitalisme, dat geopolitieke soevereiniteit en maatschappelijke stabiliteit als primaire doelstellingen heeft. De Verenigde Staten geven daarentegen voorrang aan waardecreatie voor de private aandeelhouders. Dat verschil in prioriteiten komt uiteraard ook tot uiting in de beurskoersen.

Naweeën vastgoedcrisis

Een meer conjunctuurgebonden verklaring is dat de Chinese beurs al enkele jaren gebukt gaat onder de naweeën van de vastgoedcrisis waarin het land sinds 2021 verzeild is geraakt. Grote projectontwikkelaars zoals Evergrande zijn failliet gegaan, waardoor de activiteit in de bouwsector is teruggevallen en banken minder snel krediet verlenen.

En door de dalende prijzen is ook het welvaartseffect op de huishoudens uitgehold, waardoor die zich genoodzaakt zagen de vinger op de knip te houden en meer te sparen. In een land waar vastgoed nog steeds het leeuwendeel uitmaakt van het vermogen van de huishoudens, heeft dat hun vertrouwen en dat van de banken en flinke knauw gegeven en de investeringen afgeremd.

Tot slot wordt de winstgroei de laatste tijd ondergraven door de kloof die is ontstaan tussen een aantal industriële sectoren die het relatief goed doen, zoals grondstoffen en technologie, en de sputterende consumptie van goederen en diensten. De eersten trokken de afgelopen maanden hun winstvooruitzichten op, terwijl de verwachtingen voor de binnenlandse consumptie naar beneden werden bijgesteld. Het gevolg is dat de MSCI China, waarin consumptiebedrijven en internetplatformen zoals Tencent of Alibaba zwaar doorwegen, sinds begin dit jaar ver achterblijft bij indices die meer op het binnenland zijn gericht, zoals de CSI 300. Die index telt meer industriële bedrijven en is er sinds 1 januari sterk op vooruitgegaan.

Wanneer wordt de inhaalbeweging ingezet?

Als de beurs ondanks de aanhoudende bbp-groei zo teleurstellend presteert, is de verleiding groot om te beleggen in de Chinese consumptiebedrijven die het verst zijn achtergebleven. De hamvraag is echter wanneer de inhaalbeweging – die er ongetwijfeld ooit zal komen – zal worden ingezet. De vastgoedmarkt blijft vooralsnog wankel, zeker in de middelgrote steden. De consumptie aanzwengelen vormt wel een van de centrale doelstellingen van het vijfjarenplan voor de periode 2026-2030, maar alle aangekondigde maatregelen zijn eerder op de middellange termijn gericht. Bovendien is het doel van de overheid niet zozeer om de consumptie massaal te stimuleren als wel het hele Chinese model van richting te veranderen, wat onvermijdelijk tijd zal vergen.

Op korte termijn kan de spreidstand tussen economische groei en beursrendement in China dus blijven bestaan, in ieder geval in sectoren die afhankelijk zijn van de consumptie. Het duurt wellicht nog enkele jaren voor de groei het rendement op sleeptouw neemt. Tot dan is het zaak goed het onderscheid te maken tussen de sectoren die volop profiteren van de nog altijd indrukwekkende groei in China, en degene die moeten wachten tot het nieuwe Chinese consumptiemodel op kruissnelheid komt.

Het bericht Waarom blijft de Chinese beurs zo achter? verscheen eerst op The Asset.

De argumenten voor een renteverhoging zijn overtuigend. De inflatie in de eurozone is opnieuw boven de doelstelling van 2% uitgekomen en bedroeg in mei 3,2% op jaarbasis. De belangrijkste aanjager hiervan is de recente stijging van de olieprijs. Deze ligt inmiddels aanzienlijk hoger dan de aannames die de ECB gebruikte in haar economische projecties van maart. Daardoor ligt het voor de hand dat de inflatieverwachtingen van de ECB naar boven worden bijgesteld.

Wij verwachten dat de inflatie gedurende de gehele projectiehorizon boven de doelstelling zal blijven, met niveaus rond de 3% in 2026 en circa 2,2% in 2027. Bovendien zorgt de aanhoudende verstoring van de scheepvaart door de Straat van Hormuz ervoor dat energieprijzen mogelijk langer hoog blijven dan eerder werd aangenomen. Daarnaast zien we eerste signalen van bredere prijsdruk, met name in consumentengoederen. Dit wijst erop dat tweede-ronde-effecten langzaam zichtbaar worden.

Lessen uit de post-Covidperiode

De huidige situatie verschilt op belangrijke punten van de inflatiegolf na de coronapandemie. Destijds werd de inflatie mede veroorzaakt door een sterke inhaalvraag van consumenten op een moment dat mondiale toeleveringsketens nog ernstig verstoord waren.

Toch wil de ECB voorkomen dat zij dezelfde fout maakt als toen: te lang wachten met ingrijpen. In een economie die wordt geconfronteerd met opeenvolgende aanbodschokken bestaat het risico dat de centrale bank achter de feiten aanloopt wanneer zij wacht op duidelijk bewijs van afnemende vraag. Dat zou uiteindelijk kunnen leiden tot nog scherpere renteverhogingen in de toekomst.

Groei vertraagt, maar blijft veerkrachtig

Tegelijkertijd wordt de economische omgeving uitdagender. De spanningen rond Iran vergroten de onzekerheid en drukken via hogere energieprijzen op de koopkracht van huishoudens. Daardoor kunnen de groeiverwachtingen voor de eurozone enigszins neerwaarts worden bijgesteld.

Toch blijft de economische groei naar verwachting voldoende robuust om de ECB ruimte te geven haar strijd tegen inflatie voort te zetten. Juist die veerkracht maakt het mogelijk om nu actie te ondernemen zonder direct ernstige schade aan de economie toe te brengen.

Uiteraard brengt verdere verkrapping risico’s met zich mee. Hogere rentes kunnen de kredietverlening afremmen en de financiële voorwaarden verder aanscherpen. Naar onze mening is het echter een groter risico wanneer inflatieverwachtingen zich op een hoger niveau gaan vastzetten. Vanuit dat perspectief blijft een gematigde, preventieve renteverhoging de meest verstandige keuze.

Wat gebeurt er na juni?

Voor de periode na de vergadering van juni verwachten wij dat ECB-president Christine Lagarde een flexibele en data-afhankelijke toon zal blijven hanteren. Tegelijkertijd zal zij waarschijnlijk de deur openhouden voor verdere verkrapping indien de inflatie daar aanleiding toe geeft.

Ons basisscenario gaat uit van nog één laatste renteverhoging van 25 basispunten in september. Een extra stap in juli achten wij alleen waarschijnlijk wanneer de inflatie opnieuw duidelijk sterker oploopt, vooral binnen de kerninflatie. Omgekeerd zou een pauze pas in beeld komen wanneer de economische groei merkbaar verslechtert of de inflatiedruk sneller afneemt dan momenteel wordt verwacht.

Het bericht Renteverhogingen ECB in juni én september verscheen eerst op The Asset.