Een autoverzekering is in de kern een simpele afweging: welke premie betaal je om welk risico af te dekken. Toch betalen veel mensen jaar na jaar te veel, simpelweg omdat ze de polis nooit meer tegen het licht houden. Een korte analyse helpt.

In deze blog vertellen we je waar je op moet letten. 

Dekking als functie van waarde

De belangrijkste variabele is de dekking. Bij een auto met een lage restwaarde is allrisk zelden rationeel, want de uitkering bij total loss is beperkt tot de dagwaarde. De premie voor die extra dekking weegt dan niet op tegen het risico. Bij een nieuwe of waardevolle auto ligt dat anders en is een ruime dekking wel logisch. De keuze volgt dus uit de waarde, niet uit gewoonte.

Het eigen risico als hefboom

Een hoger eigen risico verlaagt de premie. In feite neem je een deel van het risico zelf op je in ruil voor een lagere vaste last. Voor wie een buffer heeft en zelden claimt, is dat een verstandige ruil. De vuistregel is simpel: reken uit vanaf welk aantal schadevrije jaren de besparing het hogere eigen risico goedmaakt.

Schadevrije jaren als opgebouwd kapitaal

Schadevrije jaren zijn een vorm van opgebouwde waarde. Elk jaar zonder claim levert korting op, terwijl een schade je jaren terugzet. Daarom is het bij kleine schades vaak handiger om zelf te betalen in plaats van te claimen. Reken het effect op de lange termijn door voordat je een melding doet.

De kosten van trouw

Blijven zitten bij dezelfde verzekeraar voelt comfortabel, maar het is zelden de goedkoopste optie. Bestaande klanten betalen vaak meer dan nieuwe klanten die hun auto verzekeren. Wie periodiek zijn autoverzekering opnieuw tegen het licht houdt en aanbieders vergelijkt, corrigeert die extra kosten. 

Maak er een periodieke check van

Behandel je polissen zoals je een portefeuille behandelt: met een vast evaluatiemoment. Klopt de dekking nog bij de waarde van de auto? Is het eigen risico nog passend? Betaal je niet voor overlap met andere verzekeringen? Een korte jaarlijkse controle voorkomt dat kleine inefficienties zich opstapelen.

Houd rekening met verborgen kosten

De premie is niet de enige kostenpost. Let ook op het eigen risico, eventuele administratiekosten en de toeslag die sommige verzekeraars rekenen voor betaling per maand. Die posten vallen buiten de kale premie, maar bepalen wel wat je uiteindelijk kwijt bent. Wie het totale plaatje bekijkt in plaats van alleen de laagste premie, maakt een eerlijkere vergelijking en voorkomt dat een polis achteraf duurder uitpakt dan gedacht.

Ga vandaag nog aan de slag

Een autoverzekering hoeft geen black box te zijn. Wie de premie afzet tegen het werkelijke risico, de dekking koppelt aan de waarde en periodiek vergelijkt, betaalt precies voor wat nodig is. Geen emotie, geen gewoonte, maar een heldere afweging die elk jaar opnieuw te maken is.

Het bericht De autoverzekering rationeel bekeken verscheen eerst op The Asset.

De rente zit in de lift. De Franse tienjaarsrente heeft de grens van 4% overschreden en ligt vandaag op het hoogste niveau sinds 2008. Die stijgende rente is weliswaar een wereldwijd fenomeen, maar dan nog blijft Frankrijk een buitenbeentje.

Het verschil met de Duitse tienjaarsrente – de traditionele maatstaf waarmee obligatiebeleggers het risico evalueren – is weer even groot als na de ontbinding van het Franse parlement in 2024. Geen enkel van de 21 landen van de eurozone, ook niet Griekenland of Bulgarije, betaalt meer om op tien jaar geld te lenen.

Zwakke prestatie CAC 40

Het wantrouwen dat op de obligatiemarkten heerst, uit zich ook in de prestaties van de aandelenmarkt. Met een stijging van amper 4,8% tegen 13,3% voor de Euro Stoxx blijft de CAC 40 sinds begin dit jaar achter bij de overige Europese aandelenindices. Voor wie in de verleiding komt die zwakke prestatie volledig toe te schrijven aan de samenstelling van de sterindex van de beurs van Parijs – waarin luxegoederen en auto’s zwaar doorwegen, twee sectoren die dit jaar alweer zwaar onder vuur liggen – volstaat één blik op de andere Franse beursindices om die hypothese te ontkrachten. Ook de CAC Small, de Franse smallcapindex, doet het bijvoorbeeld veel minder goed dan zijn Europese tegenhanger.

Dat Franse aandelen ondermaats presteren, is geen toeval. Heel wat effectenmakelaars melden vandaag dat de vraag van internationale beleggers naar producten die inspelen op een koersdaling van Franse aandelen is gestegen. Sommige speculatieve fondsen (hedgefunds) zeggen zelfs openlijk bepaalde aandelen te mijden louter en alleen omdat ze Frans zijn, ook al is het oordeel van hun teams over de kwaliteiten ervan eensluidend positief.

Bezorgdheid over Franse economie

Die scepsis ten aanzien van Franse activa heeft uiteraard te maken met de onzekerheid rond enkele politieke sleutelmomenten die eraan zitten te komen, vooreerst de stemming over de begroting en nadien de presidentsverkiezingen. Maar het weerspiegelt ook een terechte bezorgdheid over de Franse economie. Frankrijk zal naar verwachting in 2026 opnieuw het grootste begrotingstekort van de eurozone laten optekenen. Het land torst een van de zwaarste schuldenlasten – alleen Italië en Griekenland doen het slechter.

Met 8,2% kent het een van de hoogste werkloosheidspercentages van de eurozone en zit het opnieuw op het niveau van 2020, terwijl dat cijfer voor de eurozone in haar geheel historisch laag ligt. De inkoopmanagersindices zijn onlangs wel enigszins opgeveerd, maar wijzen nog steeds op een krimpende bedrijvigheid, terwijl ze in de rest van de eurozone – ook in Duitsland – juist op groen staan. En de bbp-groei is, na een krimp met -0,2% over het eerste kwartaal, voor het tweede kwartaal bijgesteld naar 0%, wat wil zeggen dat het land op de rand van een technische recessie balanceert.

Beleggers, zowel op de obligatiemarkten als op de aandelenmarkten, zoeken dus niet alleen beschutting tegen een periode van politieke onzekerheid. Zij beginnen hun positionering af te stemmen op een zorgwekkende economische en financiële situatie, waarvoor de komende presidentsverkiezingen uitgroeien tot het moment van de laatste kans.

Het bericht Onzekerheid zorgt voor zwakke prestatie Franse aandelen verscheen eerst op The Asset.

Afgezien van de vrees dat de inflatie weer de kop opsteekt door het conflict met Iran, bevindt de obligatiemarkt zich namelijk op een punt waar een aantal bepalende factoren voor zowel de economie als de markten op elkaar stuiten: enerzijds de uit de hand lopende overheidstekorten en de toenemende schuldenlast in de westerse landen, anderzijds AI en de financiering van de daarmee samenhangende kolossale investeringen.

Deze twee factoren versterken elkaar onderling. Om de diverse toepassingen van AI te financieren, hebben de technologiereuzen – de zogenoemde hyperscalers – de afgelopen maanden massaal hun toevlucht gezocht tot de obligatiemarkten. Van amper 1% in 2024 zijn de uitgiften van obligaties voor de financiering van AI in het eerste halfjaar van 2026 opgelopen tot 18% van alle wereldwijde ‘investment grade’-emissies. Door deze massale toestroom van hyperscalers naar de bedrijfsobligatiemarkt is het totale emissievolume explosief toegenomen: een stijging van 36% sinds het begin van het jaar vergeleken met dezelfde periode het jaar daarvoor.

Overvloedig aanbod schuldpapier

De markten hebben steeds meer moeite om dit overvloedige aanbod van schuldpapier te absorberen. Of beter gezegd: het leidt tot arbitrages die vooral ten koste gaan van de langlopende staatsschulden. De concurrentie om kapitaal is dan ook niet mals. Allereerst financieren hyperscalers zich grotendeels op de lange termijn. Circa 70% van het uitgegeven schuldpapier heeft een looptijd van 7 jaar of langer, met een gemiddelde looptijd die wordt geschat op 15 à 17 jaar. In een recent onderzoek schat Goldman Sachs dan ook dat de emissies van hyperscalers meer dan 40% van alle wereldwijde ‘investment grade’-emissies met een looptijd van 15 jaar of langer vertegenwoordigen.

Daarnaast bieden technologiebedrijven momenteel vrij gunstige rendementen, vergeleken met staatsobligaties, in de verschillende valuta’s waarin ze hun obligaties uitgeven. Zo heeft Alphabet in de afgelopen dagen een obligatie op 20 jaar uitgegeven in Australische dollar tegen een rente van 6,95%… terwijl de Australische 20-jaarsrente 5,45% bedraagt.

Tot slot worden bedrijfsobligaties van hyperscalers vandaag de dag veelal gekocht door dezelfde beleggers die staatsobligaties bezitten. Met name in de Verenigde Staten, waar de Fed zijn balans verkleint en de hoeveelheid Amerikaans schatkistpapier in handen van buitenlandse centrale banken stagneert, hebben particuliere beleggers het stokje overgenomen. Zij hebben momenteel 73% van de Amerikaanse staatsschuld in handen, tegenover 50% 10 jaar geleden. Deze beleggers zijn veelal dezelfde die bedrijfsobligaties van hyperscalers kopen, vaak uitgegeven met een gunstige premie en met dezelfde looptijden, en zonder de nadelen van uit de hand lopende begrotingstekorten die aan staatsobligaties kleven.

Verdringingsmechanisme

Kortom: op de obligatiemarkten is duidelijk sprake van een verdringingsmechanisme (‘crowding-out’) waarbij de markt overstelpt wordt met AI-obligaties, hetgeen ten koste gaat van staatsobligaties. Een fenomeen dat mogelijk nog maar net begonnen is. Enerzijds nemen de financieringsbehoeften in verband met AI toe: in de komende kwartalen staan ons enkele honderden miljarden dollars aan nieuwe obligatie-emissies te wachten.

Anderzijds blijven ook de financieringsbehoeften van de overheden toenemen, hetzij vanwege de gestaag oplopende begrotingstekorten (Frankrijk, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk), hetzij om structurele investeringen te financieren (Duitsland, Japan in mindere mate). Tenzij centrale banken terugvallen op grootschalige activa-aankopen, hetgeen niet aan de orde van de dag lijkt, kan het niet anders dan dat deze toegenomen concurrentie om kapitaal verdere rentestijgingen in de hand werkt. Met op termijn de risico’s voor de financiering van de wereldeconomie die deze met zich meebrengen.

Het bericht De opmars van de AI-obligaties verscheen eerst op The Asset.

Eerst en vooral moeten we erop wijzen dat het hoofdzakelijk gaat om ETF’s (of ETN’s) die zijn gebaseerd op één enkel aandeel en niet op een gediversifieerde index, met een hefboom van 2 in zowel opwaartse als neerwaartse zin (het maximum dat in Zuid-Korea is toegelaten). Dat wil zeggen dat hun waarde stijgt of daalt met tweemaal de dagelijkse koersbeweging van het onderliggende aandeel. Dergelijke instrumenten zijn in Zuid-Korea toegelaten sinds een op 28 april 2026 in werking getreden hervorming en zijn aanwezig op de beurs sinds 27 mei.

Aangezien alleen Samsung Electronics en SK Hynix aan de vereisten op het gebied van kapitalisatie, liquiditeit én diepte van de derivatenmarkt voldoen, komen alleen hun aandelen in aanmerking als onderliggende waarde voor de nieuwe instrumenten, die veel populairder zijn gebleken dan de Zuid-Koreaanse autoriteiten hadden verwacht. De hervorming waarmee die producten in eerste instantie werden toegelaten, was vooral ingegeven door de wens om competitief te blijven. Zuid-Koreaanse beleggers konden namelijk al buitenlandse producten met hefboomwerking op één enkel aandeel kopen, terwijl de Zuid-Koreaanse regelgeving tot dan vereiste dat de onderliggende waarde uit minimaal 10 effecten bestond, met een weging van maximaal 30% per effect.

Onstilbare honger beleggers

De deregulering kwam er echter op een moment dat de Zuid-Koreaanse markt, aangejaagd door de onstilbare honger van wereldwijde beleggers naar halfgeleideraandelen, volop in de greep was van speculatie en torenhoge handelsvolumes. ETF’s met hefboomwerking, waarvan de beurswaarde tussen eind mei en half juli 2,7 maal zo groot is geworden (en zelfs bijna 4 maal toen de Zuid-Koreaanse markt eind juni zijn piek bereikte), trokken op een bepaald moment bijna 40% van alle handel in Zuid-Koreaanse ETF’s naar zich toe. Die stormloop dreef de koersbewegingen sterk op. Eind juni, terwijl de markt nog altijd steeg, klom de index die de impliciete volatiliteit van de Kospi 200-index weergeeft tot boven de 90 – een niveau dat zelfs op het hoogtepunt van de crisis van 2008 en de pandemie in 2020 niet werd bereikt. Vanwege die extreme volatiliteit besloten de Zuid-Koreaanse autoriteiten, toen SK Hynix en Samsung Electronics vanaf eind juni sterk terugvielen en de gecumuleerde latente verliezen op die ETF’s met hefboomwerking opliepen tot bijna 2.700 miljard won (1,6 miljard euro), om het speelkwartier te beëindigen.

Op 16 juli kondigden ze een reeks maatregelen aan die het gebruik van de betrokken instrumenten sterk moeten inperken. Om te beginnen willen de autoriteiten, om flitstransacties voor kleine bedragen terug te dringen, de minimale inleg aanzienlijk optrekken door het vereiste onderpand te verdrievoudigen – en voortaan ook nog alleen liquide middelen toe te laten – en het orderminimum op te trekken naar 20 deelnemingsrechten (tegen 1 voordien). Daarnaast hebben ze de notering van nieuwe instrumenten tijdelijk opgeschort en met onmiddellijke ingang een verbod ingesteld om reclame te maken voor deze producten.

Belangrijke les

Die maatregelen moeten de Zuid-Koreaanse markt na enkele koortsachtige weken tot bedaren brengen, al zullen ze niets afdoen aan de bovenmatige speculatie rond Samsung Electronics en SK Hynix, die al ruim vóór de toelating van deze nieuwe instrumenten op gang was gekomen. Dit hele verhaal is vooral een belangrijke les voor beleggers.

Het herinnert ons eraan dat zelfs als de onderliggende fundamenten ijzersterk blijven – zoals bij de Zuid-Koreaanse halfgeleidersterren het geval is – de structuur van de markten sterk kan worden beïnvloed door overmatig gebruik van hefboomwerking, ongebreidelde speculatie en ongecontroleerde volatiliteit. Hoewel de beurs er voorlopig zonder veel kleerscheuren vanaf komt, doen we er goed aan ons de lessen uit het verleden te herinneren. Met name als deze betrekking hebben op periodes waarin de wereld een ingrijpende technologische revolutie doormaakte.

Het bericht Het gevaar van hefboom-ETF’s verscheen eerst op The Asset.

Japan zet niet alleen een punt achter decennia van lage groei en dreigende deflatie, het land is ook bezig om zijn economische model ingrijpend te herstructureren met het oog op een aantal strategische uitdagingen: een krimpende bevolking, energieafhankelijkheid en de AI-race.

Centraal daarin staat het nieuwe industriële beleid dat de regering van Sanae Takaichi heeft aangekondigd rond 17 strategische sectoren, waaronder AI, defensie, halfgeleiders, kwantumtechnologie, kritieke grondstoffen en cyberbeveiliging. Voor elk van die sectoren wil de regering een routekaart voor publiek-private investeringen uitstippelen, meerjarige budgetten vrijmaken en inzetten op sectoroverschrijdende synergiën.

Met die grote inhaalbeweging in strategische investeringen kan Japan de achterstand goedmaken die het in een aantal sectoren heeft opgelopen, zoals halfgeleiders, waarvoor het naar soevereiniteit streeft met het project Rapidus, dat steun krijgt van de overheid en verschillende grote binnenlandse groepen. Tegelijk zal Japan echter ook zijn bestaande troeven kunnen versterken. Onder meer op het gebied van fysieke AI – robotisering, intelligente machines – heeft het land dankzij zijn jarenlange ervaring met automatisering een structureel voordeel.

Maatschappelijke noodzaak

Die nadruk op fysieke AI is meer dan een industriële strategie en een hefboom voor de productiviteit. Voor Japan is het ook een maatschappelijke noodzaak. Aangezien de bevolking van de eilandengroep jaar na jaar krimpt, vormt fysieke AI er eerder een oplossing voor het tekort aan arbeidskrachten dan een manier om werknemers te vervangen. Die nuance vermindert de maatschappelijke weerstand aanzienlijk en versnelt dus wellicht de invoering, zeker in de sectoren waar de personeelstekorten het nijpendst zijn. Daardoor kan Japan een pionier worden in de grootschalige uitrol van deze technologie.

De tweede grote krachtlijn van de economische transformatie van Japan heeft te maken met energie. Japan importeert vandaag 90% van zijn energiebehoeften en is daarmee bijzonder kwetsbaar voor geopolitieke schokken en productieonderbrekingen. De strategie van het land om daar wat aan te doen, berust op drie pijlers: de aanvoer van fossiele brandstoffen diversifiëren, kernenergie heropstarten en hernieuwbare energie ontwikkelen.

Financiering energietransitie

Voor dat laatste aspect, en meer in het algemeen voor de financiering van de energietransitie, geeft het specifieke obligaties uit, zogeheten ’transition bonds’, vooral via het overheidsprogramma GX – Green Transformation. Daarmee wil het tegen 2030 circa 150.000 miljard yen (ongeveer 1.000 miljard dollar) aan publieke en private investeringen realiseren.

Op de financiële markten, tot slot, begint Japan de vruchten te plukken van de in 2023 aangevatte hervorming van de Tokyo Stock Exchange, die tot doel had de kapitaalefficiëntie van Japanse ondernemingen en hun omgang met aandeelhouders te verbeteren. Samen met de daling van de yen heeft die hervorming geleid tot een fors hogere waardering van de Japanse markt, die sinds eind 2023 de Amerikaanse en Europese markten ver achter zich laat. Alle structurele hervormingen die het land vandaag inzet kunnen Japanse activa bovendien nog aantrekkelijker maken, zodat ze na een lange periode van afwezigheid weer een logisch onderdeel vormen van een gediversifieerde portefeuille.

Het bericht De discrete revolutie van Japan verscheen eerst op The Asset.

De baas van de centrale bank liet ook weten erg bezorgd te zijn over de inflatie – hoewel die met 2,5% kerninflatie niet zo heel ver van het theoretische streefpeil van de ECB verwijderd is – maar daarin “geen ernstige bedreiging voor de groei in de eurozone” te zien. Een uitspraak die wenkbrauwen kan doen fronsen, want de groei was in het eerste kwartaal bijzonder zwak en alle indicatoren geven aan dat hij in 2026 niet veel hoger zal komen dan 0,6%.

Onzinnig spiegelbeeld

De ECB houdt dus vast aan haar dogma’s en vat een fase van renteverhogingen aan, terwijl dat vanuit economisch oogpunt helemaal niet nodig is en afwachten de betere keuze was geweest. Wat er gebeurt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, lijkt daar bijna een al even onzinnig spiegelbeeld van. Hoewel Donald Trump onophoudelijk eist dat de rente daalt en een deel van de analisten er nog steeds van uitgaat dat de centrale bank de richtrente zal verlagen, smelten de argumenten voor een dergelijke bijsturing van het monetaire beleid als sneeuw voor de zon.

De economie boert er de afgelopen maanden ronduit goed. De groei blijft op peil, de investeringen zitten dankzij AI nog altijd in de lift en in steeds meer sectoren trekt de arbeidsmarkt weer aan. Vooral dat laatste is belangrijk, want dat is niet alleen goed nieuws voor de consumptie, maar raakt ook rechtstreeks aan een van de twee opdrachten van de Amerikaanse Federal Reserve.

De inflatie is volgens de recentste cijfers gevoelig gestegen, uiteraard vooral door de energieprijzen, maar ook doordat de prijzen van diensten steeds sneller stijgen, wat de Fed in een veel minder comfortabele positie plaatst. De stijging van de dienstenprijzen was namelijk de grootste zorg van de centrale bank toen zij het monetaire beleid verkrapte en houdt bovendien niet rechtstreeks verband met de gevolgen van de oorlog in Iran.

De Fed wordt met andere woorden tegelijk geconfronteerd met opflakkerende inflatie, ook zonder rekening te houden met de energieprijzen, én een versnelling van de economische cyclus. In die omstandigheden een renteverlaging in het vooruitzicht blijven stellen, ligt niet voor de hand. De markten verwachten nu voor 2026 dan ook een renteverhoging. Toch is de kans groot dat Kevin Warsh, de nieuwe Fed-voorzitter, er onder druk van het Witte Huis op aanstuurt minstens de status quo zo lang mogelijk aan te houden.

Verkeerde beleidskeuze

De ECB verhoogt de rente terwijl ze alle reden heeft om af te wachten en de Fed hoopt ze nog te kunnen verlagen terwijl de omstandigheden eerder pleiten voor een verhoging… het zou te simplistisch zijn om die twee tegenstrijdige houdingen louter te zien als een mogelijk verkeerde beleidskeuze. Ze zijn eerder de weerspiegeling van een veranderend bestel, waarin de centrale banken, die na 2008 ruim tien jaar lang aan de knoppen van de wereldeconomie zaten, worden geconfronteerd met een terugkeer van de politiek. Machtspolitiek, om te beginnen, met de steeds openlijker wens van sommige westerse leiders, Donald Trump voorop, om het monetaire beleid van hun land te beïnvloeden.

Budgettaire politiek, bovendien, met de terugkeer van doorgedreven herstelplannen, zoals Duitsland vorig jaar aankondigde en Japan momenteel voorbereidt. Geopolitiek, tot slot, met het uitbreken van conflicten die verregaande gevolgen hebben voor de wereldeconomie. Pragmatische centrale banken, zoals de Fed in het verleden wist te zijn, zullen in die context wellicht de nodige inspiratie vinden om hun doctrine bij te sturen. Eerder dogmatische, zoals de ECB al te vaak geweest is, dreigen daarentegen de fouten op te stapelen.

Het bericht De onnavolgbaarheid van de ECB en de Fed verscheen eerst op The Asset.

De technologiereuzen – de befaamde Magnificent Seven – die jarenlang de boventoon voerden, worden ingeruild voor hun toeleveranciers, in de eerste plaats chip- en geheugenfabrikanten. Die omslag vertaalt zich zowel in de duizelingwekkende stijging van de Zuid-Koreaanse markt, aangevoerd door Samsung en SK Hynix, als in de terugkeer van oude boegbeelden, zoals Intel, dat zijn koers in één jaar tijd met bijna 500% zag stijgen. In de schaduw van de Amerikaanse en Aziatische kampioenen is er echter nog een groep die de records aaneenrijgt: de Europese halfgeleider-sector!

Met een stijging van 127% sinds begin dit jaar klopt de Stoxx Europe Total Market Semiconductors moeiteloos zijn Amerikaanse concurrent, de beroemde Philadelphia Semiconductor of SOX, die blijft steken op 81%. Sommige bedrijven in die Europese index zetten zelfs nog indrukwekkender prestaties neer. Was u vol bewondering voor het Zuid-Koreaanse SK Hynix en zijn 246% koerswinst sinds begin dit jaar? Dan brengt het Franse Soitec met zijn 758% u vast helemaal in vervoering! Ging Samsung er dit jaar al bijna 150% op vooruit? De Frans-Italiaanse groep STMicroelectronics staat op ruim 167% winst.

Kwakkelende autosector

Schijn bedriegt echter… die cijfers hebben minder te maken met een miraculeuze ontdekking dan met een bruuske inhaalbeweging. Vóór het bedrijf eind vorig jaar opnieuw in de gratie begon te komen, was STMicroelectronics namelijk meer dan 60% gedaald tegenover zijn koersniveau van de zomer van 2023, doordat het sterk is blootgesteld aan de kwakkelende autosector. Bij Soitec was de terugval zelfs nog groter: dat verloor 90% ten opzichte van zijn piek uit 2021 doordat de koers werd gecorrigeerd en de klanten op de rem gingen staan nadat ze eerder te veel voorraden hadden ingeslagen.

De markten hebben dus niet opeens de verborgen parels van het Oude Continent ontdekt. Ze hebben – bruusk en mogelijk wat overenthousiast – bedrijven die bijna van de kaart geveegd waren, geherwaardeerd toen plotseling bleek dat een deel van hun activiteiten cruciaal is voor de uitrol van AI.

Bij STMicroelectronics neemt de opleving het probleem van de marges en de blootstelling aan de autocyclus niet weg. Glasvezelverbindingen, vermogensomzetting en onderdelen voor warmte-infrastructuur – stuk voor stuk technologieën die datacenters laten communiceren, van stroom voorzien en hun stroomverbruik optimaliseren – worden echter gezien als belangrijke groeimotoren. Het verhaal van Soitec spreekt nog meer tot de verbeelding.

Korte verbindingen binnen datacenters – tussen servers, kaarten, GPU’s, geheugenchips – verlopen nog grotendeels elektrisch, maar verschuiven mogelijk stap voor stap naar glasvezel om de energiekosten te drukken, de snelheid te verhogen en het risico op oververhitting tegen te gaan. Als dat gebeurt zou Soitec een cruciale toeleverancier van de productieketen worden dankzij zijn technologische voorsprong in fotonische substraten, die essentiële bouwstenen voor glasvezelverbindingen zijn.

BE Semiconductor

Een ander goed voorbeeld is het Duitse Infineon, waarvan de vermogenschips helpen om de energievoorziening van datacenters efficiënter en stuurbaar te maken; of BE Semiconductor, de Nederlandse specialist in het optimaliseren van chips- en geheugenassemblage, waarmee het energieverbruik kan worden teruggedrongen en de verwerkingssnelheid stijgt. In de grote beursindices, die moeite hebben om het tempo van hun Amerikaanse en Aziatische tegenhangers te volgen, verdwijnt Europese technologie in de massa, maar ze hoeft niet onder te doen voor de concurrentie uit de rest van de wereld.

Het verhaal van AI werd op de markten lange tijd geschreven door een handvol favorieten van de beleggers, maar die beginnen te beseffen dat de halfgeleiderindustrie, die van doorslaggevend belang is voor de groei van AI, een complexe keten met tal van cruciale schakels vormt. In 2026 komt de markt er opnieuw achter dat heel wat van die schakels zich nog altijd in Europa bevinden.

Het bericht Halfgeleiders: de geruisloze comeback van Europa verscheen eerst op The Asset.

Meeliftend op de wereldwijde boom in de vraag naar AI-chips voorspelt TSMC ook voor dit jaar een stevige groei. Voor het lopende kwartaal verwachten de Taiwanezen dat de omzet met 40 procent kan stijgen ten opzichte van het eerste kwartaal van 2025 om uit te komen tussen 34,6-35,8 miljard dollar. Ook verwacht de grootste leverancier van Nvidia dit jaar de investeringen verder op te schroeven met maximaal 37% naar $ 56 miljard. Dit is goed nieuws voor de chippers in onze AEX

TSMC, het waardevolste bedrijf van Azië met een marktkapitalisatie van circa $ 1.400 miljard, zag de nettowinst afgelopen kwartaal oplopen naar 505,744 miljard New Taiwan dollar (NT$). Dit is omgerekend zo’n 16 miljard dollar. De plus van 35 procent is de zevende dubbelcijferige winstsprong in een kwartaal op rij. Hiermee werd de gemiddelde analistenverwachting van NT$ 478,4 miljard ruim overtroffen. Per aandeel kwam de nettowinst uit op NT$ 19,50, eveneens een plus van 35 procent jaar op jaar.

Dat er een tekort aan chips is, blijkt ook uit de oplopende prijs en daarmee winst. Ten opzichte van het derde kwartaal nam de nettowinst met 11,8 procent toe. De nettowinst per ADR, de effecten die in New York genoteerd staan en waarin Fintessa voor haar cliënten positie heeft, kwam uit op 3,14 Amerikaanse dollar. Dit was 16 dollarcent beter dan verwacht. Dat er een tekort aan chips is, blijkt ook uit de oplopende prijs en daarmee winst. Ten opzichte van het derde kwartaal nam de nettowinst met 11,8 procent toe.

De kwartaalomzet van NT$ 1046,1 miljard (er werd NT$ 1034 miljard verwacht), omgerekend 33,7 miljard dollar, betekent dat het bedrijf een groei van 20,5% jaar op jaar realiseerde en een bruto winstmarge behaalde van maar liefst 62,3 procent. In het lopende kwartaal denkt TSMC dit dankzij de hogere prijzen verder te kunnen verhogen naar 63-65 procent. Zo’n 77 procent van de omzet in het vierde kwartaal was afkomstig van gefabriceerde chips van 7 nanometer of kleiner. De vraag naar deze zeer geavanceerde chips geeft aan dat de behoefte aan chips voor de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie stevig blijft.

De Amerikaanse president Donald Trump voerde afgelopen maand een importtarief van 25 procent in op bepaalde AI-chips, zoals de Nvidia H200 AI-processor. De maatregel maakt deel uit van een bredere inspanning om chipmakers te stimuleren meer halfgeleiders in de Verenigde Staten te produceren en de afhankelijkheid van chipfabrikanten in Taiwan en Zuid-Korea te verminderen. De Verenigde Staten produceren zelf momenteel slechts ongeveer 10 procent van de chips die ze nodig hebben. Deze sterke afhankelijkheid van buitenlandse toeleveringsketens vormt een nationaal veiligheidsrisico in de ogen van het Witte Huis. Gelukkig voor TSMC is de heffing niet van toepassing op chips en afgeleide apparaten die worden geïmporteerd voor Amerikaanse datacenters, startups, niet-datacenter-consumententoepassingen, niet-datacenter civiele industriële toepassingen en toepassingen in de Amerikaanse publieke sector, dus eigenlijk op bijna niets.

Auteur heeft privé geen positie, cliënten van Fintessa hebben het aandeel TSMC in portefeuille.

Het bericht Martine Hafkamp: 'TSMC verslaat hoge verwachtingen' verscheen eerst op The Asset.

Een nadeel is dat je bij een belegging in grondstoffen geen rente of dividend krijgt. Daarom is het verstandig om te beleggen in een mijnbouwer die profiteert van de hogere grondstofprijzen (de marge wordt groter want de vaste kosten stijgen minder snel) en de verdiende winst uitkeert aan de aandeelhouders in de vorm van dividend.

Een nadeel van beleggen in grondstoffen is dat er bij olie of metalen ook allerhande politieke invloeden zoals die van OPEC of instabiele overheden om de hoek komen kijken waar je als belegger geen invloed op hebt. Het voordeel van Rio Tinto, na BHP het grootste mijnbouwbedrijf ter wereld, is dat het de meeste mijnen heeft in relatieve veilige regio’s als Australië, Noord Amerika en Europa. Een politiek nadeel is dat China by far de grootste klant is van Rio Tinto.

Rio Tinto één van de grootste producenten ter wereld van ijzererts (51% van de omzet in 2024), aluminium (24%), koper (17%) en mineralen (10%) zoals lithium en diamanten. Beleggen in Rio Tinto betekent in de eerste plaats dus inspelen op ijzererts. Het bedrijf nam in 2019 de fakkel over van het Braziliaanse Vale als grootste ijzerertsproducent ter wereld. De laatste tijd verschuift de focus voornamelijk naar koper om in te spelen op de sterke elektrificatie van de wereld.

De afgelopen jaren zijn de steenkolenmijnen verkocht in het streven naar meer duurzaamheid. De opbrengst is voornamelijk uitgekeerd aan de aandeelhouders in de vorm van (bonus)dividend. Dit is nu voorbij maar het huidige dividendrendement is met zo’n 5 procent nog steeds aantrekkelijk.

Sinds 25 augustus vorig jaar is er bij Rio Tinto een nieuwe CEO aan het werk. Australiër Simon Trott, voorheen eindbaas bij de IJzerertsdivisie van het bedrijf, nam het over van Jakob Stausholm. De nieuwe CEO is direct voortvarend aan de slag gegaan door de organisatie door te lichten en opnieuw in te delen. Daarbij stelde hij ook direct een nieuw directieteam aan. Volgens het persbericht zal de nieuwe structuur verborgen aandeelhouderswaarde vrijspelen. Rio Tinto wordt sterk versimpeld en ingedeeld in slechts 3 divisies; IJzererts, Aluminium & Lithium en Koper. Deze versimpeling zou (overhead)kosten besparen. De mogelijkheden van de boraten operaties, boraten zijn een soort zout dat in schoonmaakartikelen voorkomt, in Californië en de ijzer- en titaniumbusiness in Noord-Quebec (Canada) worden onderzocht waarbij verkoop tot de mogelijkheden behoort. Deze activiteiten zijn eigenlijk te klein voor de mijnbouwer en maken slechts 2 procent uit van de totale operationele winst.

De IJzerertsdivisie, de grootste divisie van Rio Tinto, brengt de ijzerertsactiviteiten in West-Australië, Canada en het hoog aangeschreven Simandou-project in Guinea samen. De eerste opbrengst uit dit West-Afrikaanse land is onlangs naar de haven vervoerd. Zodra deze mijn vol in productie is, zal dit de grootste ijzerertsmijn ter wereld zijn. De divisie Aluminium & Lithium zal bestaan uit de drie subdivisies Atlantic Operations Aluminium, Pacific Operations Aluminium en Lithium. In 2024 werd Arcadium Lithium overgenomen voor 6,7 miljard dollar waarmee Rio Tinto één van de grootste lithiumdelvers ter wereld werd. De derde divisie Koper bestaat uit de kopermijnen in de Verenigde Staten, Chili en Mongolië. De grote ondergrondse kopermijn Oyu Tolgoi in Mongolië komt steeds meer in exploitatie. De ramingen voor de koperproductie werden verder verhoogd. Hiermee verschuift Rio Tinto de focus van ijzererts naar koper. Koper is een heel belangrijke grondstof voor de technologiesector omdat het zo goed stroom kan geleiden. Een auto met een verbrandingsmotor heeft 20 kilo aan koper aan boord, een elektrische auto vijf keer zoveel.

Tijdens de eerste Capital Markets Day van Simon Trott als CEO van afgelopen 4 december lichtte hij de reorganisatie toe. Het bedrijf verwacht een jaarlijkse productiegroei van gemiddeld 3 procent tot 2030. Wat de kosten betreft, tracht Rio de kosten per eenheid in dezelfde periode met 4 procent te verlagen. Daarnaast probeert Rio de komende drie maanden ook 650 miljoen Amerikaanse dollar aan efficiëntie te realiseren, voornamelijk door de bedrijfskosten te verlagen (lees: personeel te ontslaan). Er was geen specifieke doelstelling voor de netto schuld, maar de nadruk ligt op het behouden van een A-kredietbeoordeling, geholpen door de generatie van 5-10 miljard dollar uit geplande desinvesteringen zoals hierboven genoemd.

Over het algemeen zien de vooruitzichten voor Rio’s belangrijke focusmetalen; lithium, aluminium en koper, er positief uit. Ze profiteren allemaal van de verbeterde fundamentele omstandigheden en vormen belangrijke componenten in de energietransitie. De snelheid van de overstap naar schone energie is echter moeilijk te voorspellen.

Rio’s uitbreidingsplannen worden ondersteund door een sterke balans. Er zijn geen wijzigingen in het dividendbeleid van 40-60 procent uitkering van de winst, maar Rio presteert doorgaans boven dit percentage. Plannen om geld vrij te maken uit niet-kernactiviteiten, de winstgevendheid te verbeteren en investeringsuitgaven te beteugelen, zouden de basis kunnen leggen voor royalere uitkeringen. Als cyclisch bedrijf is het aandeel Rio Tinto niet immuun voor een vertragende economie, maar vanwege van het aantrekkelijke dividendrendement (5%), de hoge vraag naar koper (en ook weer lithium) en positieve aspecten van de geplande reorganisatie, oogt het aandeel aantrekkelijk.

Auteur heeft privé geen positie, cliënten van Fintessa hebben het aandeel Rio Tinto in portefeuille.

Het bericht Dividend mijnen bij Rio Tinto verscheen eerst op The Asset.

Maersk heeft drie activiteiten: containervervoer, containerterminals en logistieke diensten. Containervervoer (Ocean) houdt zich vooral bezig met het zeetransport van containers. Het beschikt over een grote vloot van 700 schepen. Sinds februari van dit jaar werken Maersk en Hapag-Lloyd samen in een nieuwe alliantie onder de naam Gemini. Dit onderdeel is goed voor 66 procent van de omzet van het bedrijf.

Terminals is nauw gerelateerd aan de activiteit van Ocean. Er zijn in totaal 53 terminals voor de overslag van containers in 28 landen. De terminals zijn of in eigendom of Maersk is partner in een joint venture. In Rotterdam staat er op de Tweede Maasvlakte een grote terminal. Jaarlijks worden er 13 miljoen containers afgehandeld, waarvan twee derde voor derden. Dit onderdeel is goed voor 8 procent van de omzet.

Logistics and Services levert logistieke diensten aan veel klanten. Dit betreft het transport en aanverwante diensten van goederen over zee, met het vliegtuig en over de weg. Maersk richt zich steeds meer op het wereldwijd transporteren van containerlogistiek. Het doel is de volledige toeleveringsketen te beheren in plaats van alleen het zeevervoer. Dit onderdeel is goed voor 26 procent van de omzet.

Voor de corona-uitbraak was de scheepvaart een cyclische bedrijfstak met bescheiden winsten. Maersk verdiende voor de pandemie doorgaans zo’n 2 tot 3 miljard dollar per jaar. Tijdens corona kwam de hele toeleveringsketen in de knel. De inkomsten van rederijen schoten omhoog. In 2021 genereerde Maersk een nettowinst van 17,9 miljard dollar en in 2022 zelfs 29,2 miljard. Nu de spotprijzen van containervervoer weer genormaliseerd zijn is de winstgevendheid aanzienlijk gedaald. Maersk blijft echter winstgevend in de meeste tariefomgevingen.

Veel beursgenoteerde zeevrachtbedrijven worden verhandeld tegen of onder de vervangingswaarde van hun activa. Deze waardering impliceert dat de markt verwacht dat deze bedrijven in de nabije toekomst verlies zullen lijden. Maersk wordt momenteel verhandeld op 60 procent van de boekwaarde.

Maar wie gaat er goederen over zee verschepen als deze bedrijven er niet zouden zijn? Volgens de VN-conferentie over handel en ontwikkeling (UNCTAD) wordt 80 tot 90 procent van de wereldhandel over zee vervoerd. Het is de bloedsomloop van de wereldeconomie. Vandaar dat Maersk wel de graadmeter van de wereldeconomie wordt genoemd. Er bestaat geen andere of goedkopere manier om miljoenen tonnen goederen vanuit Azië naar Noord-Amerika of Europa te vervoeren. Net als spoorwegen over land in de VS zijn containerschepen de goedkoopste manier van transport over de oceaan.

De reden waarom de zeescheepvaartsector op een koerswinstverhouding van onder de 10 blijft draaien is de angst voor een overaanbod aan schepen en een daaropvolgende daling van de spotprijzen. Deze vrees is niet ongegrond. Met de tijdens corona gegenereerde winsten hebben rederijen fors geïnvesteerd in nieuwe schepen. Dit heeft geresulteerd in een forse pijplijn van schepen in aanbouw. Dat is echter ingeprijsd.
Volgens de Containerized Freight Index kunnen de zeevaarttarieven verder dalen. Deze index (waaronder de bekende Baltic Dry Index) volgt de populairste handelsrouters in de zeescheepvaart en aggregeert de tarieven tot één cijfer. De winstgevendheid van Maersk wordt direct beïnvloed door de vrachttarieven. Het heeft mede geleid tot de alliantie met Hapag-Lloyd.

De efficiëntie als gevolg van deze alliantie, de sterke balans (Maersk heeft geen netto schuld) en de aanwezigheid in de hele transportsector maken Maersk heel goed gepositioneerd om als één van de winnaars uit de concurrentieslag te komen. Maersk geldt als een lage kosten-leider in de sector.

Begin november rapporteerde Maersk de resultaten over het derde kwartaal. Het onderliggende bedrijfsresultaat van 2,68 miljard dollar overtrof de consensus van 2,58 miljard. Maersk sprak de verwachting uit dat de totale containermarkt dit jaar met 4 procent zal groeien. Eerder ging het bedrijf nog uit van een toename van 2 tot 4 procent. Maersk stelde zijn winstverwachting voor 2025 bij naar 9 tot 9,5 miljard dollar. Eerder werd nog van 8 miljard dollar uitgegaan.

De export vanuit het Verre Oosten, met name China, blijft de belangrijkste motor achter deze groei. De Amerikaanse regering heeft de eerder aangekondigde drastische verhogingen van de importheffingen weer bijgesteld. Dat heeft ervoor gezorgd dat de handel tussen China en de Verenigde Staten die aanvankelijk nagenoeg stilviel, toch weer op gang is gekomen. Maersk verwacht dat de scheepvaart door de Rode Zee, vanwege aanslagen door de Houthi-rebellen, dit jaar nog niet structureel op gang zal komen. Mocht dit wel gebeuren dan kunnen de containertarieven dalen.

Maersk verwacht dat de sterke vraag naar containers en de verbeterde kostenefficiëntie helpen om de impact van de dalende tarieven op te vangen. Het bedrijf benadrukt de voordelen van de alliantie met Hapag-Lloyd. Het partnerschap bundelt schepen om kosten te besparen en de betrouwbaarheid van de planning te verbeteren. Over de mogelijke deglobalisering van de wereldhandel maakt het bedrijf zich geen zorgen. De wereldwijde toeleveringsketen is opgebouwd in decennia en onderling zeer verweven. Een verandering van deze keten vergt geen kwartalen, maar decennia.

Auteur heeft privé geen positie, cliënten van Fintessa hebben het aandeel A.P. Møller-Maersk in portefeuille.

Het bericht Koers aandeel A.P. Møller-Maersk kan verder opstomen verscheen eerst op The Asset.