De omvang van de klimaatschade neemt toe. DPAM wijst onder meer op de bosbranden van deze zomer en op de gevolgen van droogte en overstromingen voor landbouw en infrastructuur. Volgens schattingen van de Verenigde Naties kunnen de werkelijke kosten van natuurrampen wereldwijd oplopen tot circa 2.300 miljard dollar per jaar.

Voor beleggers betekent dit dat naast mitigatie, het beperken van klimaatverandering, ook adaptatie belangrijker wordt.

Waterbeheer en infrastructuur

Water is volgens DPAM een van de belangrijkste thema’s binnen klimaatadaptatie. Ongeveer 4 miljard mensen wonen in gebieden met grote waterstress. Toenemende droogte en hevigere regenval vergroten de behoefte aan waterzuivering, hergebruik en efficiëntere irrigatie. Bedrijven die actief zijn met lekdetectie, slimme watermeters en afvalwatertechnologie kunnen daarvan profiteren.

Ook elektriciteitsnetten en stedelijke infrastructuur vragen om grote investeringen. Netwerken moeten bijvoorbeeld bestand zijn tegen een hogere elektriciteitsvraag tijdens hittegolven, terwijl steden hun afwatering moeten aanpassen aan hevigere regenval.

Daarnaast ziet DPAM kansen bij energiezuinige koeling en klimaatbeheersing van gebouwen. Hogere temperaturen vergroten de vraag naar airconditioning, waardoor efficiëntere systemen en koelmiddelen met een lagere klimaatimpact belangrijker worden.

Voorkomen van klimaatschade

Een ander groeigebied is technologie waarmee schade eerder kan worden voorkomen. Daarbij gaat het onder meer om detectiesystemen voor bosbranden, waarschuwingen voor extreem weer en software waarmee bedrijven hun blootstelling aan fysieke klimaatrisico’s kunnen beoordelen.

De traditionele energietransitie blijft ondertussen eveneens grote investeringen vragen. Niet alleen wind- en zonne-energie zijn daarbij van belang, maar ook elektriciteitsnetten, energieopslag, energiebesparing en technologie voor sectoren waarin verduurzaming moeilijker is.

Volgens DPAM moeten beleggers klimaatverandering daarom breder bekijken dan alleen de overgang van fossiele naar duurzame energie. De noodzaak om economieën aan te passen aan hitte, droogte, branden en overstromingen creëert een tweede structureel investeringsthema naast de energietransitie.

Het bericht DPAM: ‘Klimaatadaptatie nieuw beleggingsthema’ verscheen eerst op The Asset.

Volgens Devaux steeg de Chinese export van technologieën voor de energietransitie tussen maart en mei met 36% op jaarbasis. Opvallend is vooral de ontwikkeling in de Verenigde Staten. Ondanks een invoertarief van 60% nam de waarde van de Chinese export van zonnepanelen, zonnecellen en wafers naar de VS in die periode met 178% toe.

Een belangrijke aanjager is de snel stijgende elektriciteitsvraag van datacenters. Deze waren in 2025 goed voor 6,5% van het Amerikaanse stroomverbruik. Volgens het Internationaal Energieagentschap komt ongeveer de helft van de recente groei van de Amerikaanse elektriciteitsvraag voor rekening van kunstmatige intelligentie.

Omdat nieuwe gascentrales lange levertijden kennen, moet volgens BNP Paribas een deel van de benodigde capaciteit op korte termijn worden ingevuld met zonne-energie en batterijopslag.

China profiteert van groeiende vraag

Ook in opkomende economieën versnelt de omschakeling. De invoer van Chinese zonnepanelen door ASEAN-landen is sinds het uitbreken van de energiecrisis sterk toegenomen. Ook de Chinese export van elektrische voertuigen naar Afrika en Latijns-Amerika groeit.

Tegelijkertijd blijven investeringen in nieuwe fossiele productie achter. Volgens het IEA liggen de verwachte investeringen in olieproductie voor 2026 onder eerdere ramingen. Zonne-energie ving vorig jaar ondertussen driekwart van de groei van de wereldwijde elektriciteitsvraag op.

Volgens BNP Paribas wijzen deze ontwikkelingen erop dat de energiecrisis de elektrificatie eerder versnelt dan afremt. Voor Europa betekent dit niet alleen dat investeringen in elektriciteitsnetten en opslag belangrijker worden, maar ook dat de afhankelijkheid van Chinese zonnepanelen en batterijen nadrukkelijker op de agenda komt.

Het bericht ‘Energiecrisis versnelt wereldwijde elektrificatie’ verscheen eerst op The Asset.

North Virginia, het eerste mondiale centrum van datacenters, is uitgegroeid tot een symbool van deze weerstand. Ook hebben er grote protesten plaatsgevonden in Arizona, Texas, Pennsylvania, Michigan en in de staat New York. Europa, India en Brazilië volgen hun voorbeeld.

De inwoners laten zich met name kritisch uit over de stijgende elektriciteitsprijzen, de geluidsoverlast van de installaties, de druk op de watervoorraden en de transformatie van landschapsgebieden tot bedrijventerreinen.

Beleggers ervaren het risico nu reeds. Volgens Morgan Stanley is tussen 2025 en het eerste kwartaal van 2026 bijna 286 miljard dollar aan geplande datacenters uitgesteld of geannuleerd. Dit is niet alleen toe te schrijven aan de lokale weerstand maar deze draagt er wel toe bij, met vertragingen bij de bouw en hogere kosten tot gevolg.

Er is vooral veel ophef over de hulpbronnen, en in de eerste plaats het waterverbruik. De nieuwe AI-datacenters produceren enorme hoeveelheden warmte, hetgeen koelsystemen vereist die veelal gebruik maken van verdamping. Juist dit waterverbruik is een heet hangijzer nu perioden van droogte en hittegolven zich in steeds sneller tempo opvolgen. In gebieden die reeds te maken hebben met waterstress, zoals het westen van de Verenigde Staten, wijzen de tegenstanders van geplande datacenters erop dat de behoeften van huishoudens, de landbouw, de industrie en natuurlijke ecosystemen tegen elkaar moeten worden afgewogen.

De kritiek richt zich niet alleen op het waterverbruik. Datacenters worden er tevens van beschuldigd de elektriciteitsnetten onder druk te zetten, bij te dragen aan de uitstoot van broeikasgassen en het verdwijnen van landbouwgrond. Morgan Stanley is dan ook van mening dat de wereldwijde ontwikkeling van rekeninfrastructuur ten behoeve van AI tussen nu en 2030 circa 2,5 gigaton cumulatieve CO₂-emissies zou kunnen genereren, een volume dat gelijk is aan ongeveer 40% van de huidige jaarlijkse uitstoot van de Verenigde Staten.

Verschillende oplossingen tegen het licht

Om deze schadelijke gevolgen te beperken, worden verschillende oplossingen tegen het licht gehouden. Met name technologieën voor koeling met behulp van vloeistof, die minder water verbruiken, hergebruik van water, of de nuttige toepassing van vrijgekomen warmte. Ook zou de bouw van kleinere datacenters hun maatschappelijke acceptatie ten goede komen.

Maar door de hevige concurrentie tussen de grote spelers, of het nu gaat om bedrijven of overheden, krijgen deze oplossingen niet veel tijd om aan de weg te timmeren. Temeer daar er om geopolitieke redenen haast wordt gezet achter de bouw van datacenters.

Datacenters zijn uitgegroeid tot kritische infrastructuren voor nationale en regionale soevereiniteit, evenals elektriciteitsnetten of mijnen voor de winning van zeldzame metalen. De rivaliteit tussen de Verenigde Staten en China op dit punt brengt een wedloop om digitale capaciteit met zich mee.

Keuze uit twee opties

Om deze uitdagingen het hoofd te bieden, hebben beleggers in AI de keuze tussen twee opties. De eerste optie is om de knelpunten ten aanzien van de hulpbronnen en de maatschappelijke acceptatie van AI-fabrieken volledig te integreren, hetgeen op korte termijn waarschijnlijk ten koste zal gaan van de winstgevendheid voor hyperscalers als Alphabet, Amazon, Microsoft en Meta, maar deze wel veerkrachtiger zal maken. De tweede optie, eenvoudiger maar minder duurzaam, en waar op langere termijn dus haken en ogen aan zitten, is om te gaan investeren in regio’s die de lat momenteel minder hoog leggen, zoals Maleisië, de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië of Indonesië. Het is echter lang niet zeker dat deze optie beschikbaar zal blijven: deze regio’s zullen wellicht op de een of andere manier financieel voordeel willen halen uit hun grotere tolerantie met betrekking tot de exploitatie van hun lokale hulpbronnen.

Het in aanmerking nemen van ESG-factoren in de AI-economie is dus niet enkel meer een maatschappelijke verantwoordelijkheid, maar wordt bepalend voor de langetermijnwaardering. Het vestigen van rekencentra op de maan of op Mars zal hier niets aan veranderen: ook daar zouden de hulpbronnen beperkt blijven en zouden datacenters onvermijdelijk op bezwaren stuiten. De weerstand tegen datacenters komt als geroepen om ons eraan te herinneren dat de AI-economie niet alleen virtueel maar ook materieel en politiek van aard is.

Het bericht Ophef over bouw datacenters zet beleggers voor het blok verscheen eerst op The Asset.

Volgens Hale hebben de energiecrisis na de Russische inval in Oekraïne en de recente spanningen in het Midden-Oosten duidelijk gemaakt hoe kwetsbaar landen zijn die sterk afhankelijk zijn van geïmporteerde olie en gas.

Daardoor is energiebeleid volgens hem steeds meer een strategisch vraagstuk geworden, waarbij overheden inzetten op een grotere eigen energieproductie en een robuuster energiesysteem.

Drie structurele groeitrends

Schroders ziet vooral kansen rond drie langjarige ontwikkelingen: de verdere uitbouw van duurzame energie, de elektrificatie van de economie en investeringen in energieopslag en alternatieve brandstoffen.

De eerste pijler is de groei van hernieuwbare energie. Investeringen in windparken, zonneparken, waterkracht, bio-energie en geothermie moeten landen minder afhankelijk maken van fossiele brandstoffen. Volgens Schroders is duurzame energie inmiddels wereldwijd het belangrijkste segment binnen infrastructuurinvesteringen.

Daarnaast neemt de vraag naar elektriciteit verder toe. Niet alleen doordat woningen en bedrijven overstappen op elektrische oplossingen, maar ook door de snelle groei van datacenters, cloudcomputing en toepassingen op het gebied van kunstmatige intelligentie. Dat vraagt om investeringen in elektriciteitsnetten, laadinfrastructuur, warmtenetten en andere onderdelen van de energievoorziening.

Opslag en alternatieve brandstoffen

Een derde belangrijke ontwikkeling is de groeiende behoefte aan energieopslag en alternatieve brandstoffen. Naarmate zon- en windenergie een groter aandeel krijgen in de energiemix, wordt het belangrijker om schommelingen in de elektriciteitsproductie op te vangen.

Volgens Hale kunnen batterijsystemen daarin een belangrijke rol spelen. Ook ziet hij kansen voor groene waterstof en biomethaan, met name in sectoren die lastig volledig te elektrificeren zijn, zoals de zware industrie en het transport.

Structurele investeringskans

Volgens Schroders zorgen energiezekerheid, elektrificatie en digitalisering gezamenlijk voor een langdurige investeringsopgave. Voor beleggers biedt infrastructuur daardoor niet alleen blootstelling aan de energietransitie, maar ook aan structurele economische groei en relatief voorspelbare kasstromen.

“De energietransitie is niet langer alleen een klimaatverhaal, maar ook een investering in economische weerbaarheid en energiezekerheid”, aldus Hale.

Het bericht Schroders: ‘Energiezekerheid maakt infrastructuur aantrekkelijk’ verscheen eerst op The Asset.

"In 2025 zijn energie-onafhankelijkheid, decarbonisatie, veerkrachtige zorgsystemen, voedselzekerheid en technologisch leiderschap centrale prioriteiten geworden op de politieke en economische agenda. In zo'n omgeving wordt duurzaam beleggen steeds belangrijker. Het helpt om investeringen te richten op sectoren die bijdragen aan een stabiele en duurzame toekomst. Voor AllianzGI bevestigt dit het belang van onze langetermijnvisie, waarmee we klanten en andere betrokkenen helpen om met deze grote veranderingen om te gaan", zegt Michael Krautzberger, CIO Public Markets bij AllianzGI.

AllianzGI heeft zijn aanpak verder uitgebreid en kijkt daarbij onder andere naar Europese strategische autonomie. Met behulp van een eigen duurzaamheids-score (PSS) beoordeelt het bedrijf investeringen en richt het zich op ondernemingen die bijdragen aan bijvoorbeeld de energietransitie en klimaatbestendigheid. Ook zijn twee strategieën – één voor aandelen en één voor obligaties – aangepast, zodat ze beter aansluiten op de overgang naar een klimaatneutrale economie.

Voor het eerst bevat het rapport ook een apart hoofdstuk over impactbeleggen. Om beter te meten wat investeringen daadwerkelijk opleveren, heeft AllianzGI in 2025 een nieuwe methode ontwikkeld voor de energietransitie. Deze methode kijkt naar drie soorten bedrijfsactiviteiten die hieraan bijdragen.

Diane Mak, Head of Impact and Sustainability Private Markets, licht toe: "In de afgelopen jaren is onze aanpak van impactbeleggen aanzienlijk volwassen geworden. We verbeteren de manier waarop we impact en duurzame beleggingskansen en -risico's beoordelen door middel van meer systematische due diligence. De methodologie voor de energietransitie is daar een recent voorbeeld van. Hoewel deze aanvankelijk is ontwikkeld voor private markten, zien we op korte tot middellange termijn mogelijkheden om deze ook te verbinden met publieke markten."

Naast deze oplossingen blijft AllianzGI actief in gesprek met bedrijven waarin wordt geïnvesteerd en andere belangrijke stakeholders. In 2025 gebeurde dat 562 keer bij 451 bedrijven, met als doel hun rol in een toekomstbestendige economie te versterken.

Het rapport kijkt niet alleen terug op 2025, maar ook vooruit naar 2026. De focus blijft liggen op de energietransitie, ondersteund door beleid, elektrificatie en investeringen in bijvoorbeeld hernieuwbare energie, netwerken en opslag. AllianzGI blijft daarbij eigen meetmethoden gebruiken om nieuwe beleggingsoplossingen te ontwikkelen. Omdat duurzaam beleggen op verschillende manieren wordt ingevuld, blijft het bedrijf een breed aanbod bieden dat aansluit bij de wensen en ambities van klanten.

Het bericht Rapport AllianzGI: 'Duurzaam beleggen wordt steeds belangrijker' verscheen eerst op The Asset.

Volgens Saad Qais, Head of U.S. Investments, en Hillary Ripley, Head of Business Development, bij Schroders Greencoat is de centrale vraag voor infrastructuurbeleggers niet langer of de overheid gul blijft subsidiëren, maar of het Amerikaanse energiesysteem voldoende nieuwe capaciteit kan toevoegen tegen aanvaardbare kosten. Vanuit dat perspectief blijven hernieuwbare energiebronnen prominent in beeld.

De politieke context is intussen wel veranderd. Fiscale voordelen voor schone energie zijn teruggeschroefd en zullen geleidelijk aflopen richting 2030. Maar die afbouw verloopt niet abrupt: projecten die binnen bepaalde termijnen starten, kunnen nog jaren aanspraak maken op belastingvoordelen. Belangrijker is volgens Schroders Greencoat dat de onderliggende economische logica van hernieuwbare energie overeind blijft. In veel Amerikaanse regio’s behoren grootschalige zonneparken en onshore wind inmiddels ook zonder subsidie tot de goedkoopste vormen van nieuwe stroomopwekking. Daarmee verschuift het verdienmodel van fiscale steun naar elektriciteitsprijzen.

Nieuwe vraag zet stroommarkt onder druk

Die omslag valt samen met een nieuwe fase in de Amerikaanse stroommarkt. Waar het elektriciteitsverbruik tussen het midden van de jaren 2000 en 2020 grofweg vlak bleef, voorzien zowel de Amerikaanse Energy Information Administration als het Internationaal Energieagentschap opnieuw groei in het komende decennium. Dat komt niet alleen door datacenters en artificiële intelligentie, maar ook door elektrificatie van vervoer en verwarming en door de terugkeer van industrie naar de VS. Als de vraag jaarlijks met 2% à 3% groeit, zou in 25 tot 35 jaar bijna een verdubbeling van de benodigde opwekkingscapaciteit nodig zijn.

Tegelijkertijd verdwijnt bestaande capaciteit. Kolencentrales worden gesloten, delen van het nucleaire park staan onder druk en ook gascentrales zijn niet immuun voor veroudering en strengere randvoorwaarden. Meer gascentrales bouwen lijkt daarom voor de hand te liggen, maar ook daar wringt het. Producenten van gasturbines kampen met volle orderboeken, levertijden lopen op en de kapitaalkosten liggen hoger dan voor de pandemie. Bovendien kan het Amerikaanse kostenvoordeel van goedkoop schaliegas afnemen naarmate de export van lng groeit en de binnenlandse markt sterker meebeweegt met internationale prijzen.

Wind en zon winnen op voorspelbaarheid

Juist in die context winnen wind en zon aan aantrekkingskracht. Niet alleen omdat ze relatief goedkoop zijn, maar ook omdat ze sneller zijn te realiseren dan grote thermische centrales en na ingebruikname geen brandstofrisico kennen. Voor beleggers maakt dat de kasstromen voorspelbaarder. Hernieuwbare energie ontleent haar aantrekkingskracht daarmee steeds minder aan subsidie en steeds meer aan zekerheid.

De echte bottleneck: het elektriciteitsnet

Toch zit de echte bottleneck elders: op het net. De beperkingen liggen minder bij de opwekking zelf dan bij de infrastructuur die stroom van producent naar verbruiker moet brengen. In staten als Californië en Texas leidt congestie tot scherpe prijsverschillen tussen regio’s. In windrijke gebieden kunnen prijzen fors dalen of zelfs negatief worden, terwijl stedelijke centra juist veel hogere tarieven laten zien. Dat onderstreept hoe dringend investeringen in transmissie zijn. Zonder uitbreiding van het hoogspanningsnet dreigt nieuwe productie te worden aangesloten op een verouderde ruggengraat.

Ook batterijopslag wint daardoor snel terrein. Grootschalige opslagcapaciteit in de VS is in de afgelopen twee jaar in recordtempo gegroeid, met Texas en Californië als voorlopers. Opslag maakt het mogelijk om stroom op te slaan bij lage vraag of hoge productie en later te verkopen tijdens piekuren, wanneer prijzen hoger liggen. Daarmee wordt niet alleen verspilling beperkt, maar neemt ook de commerciële levensvatbaarheid van hernieuwbare projecten toe.

Kansen voor beleggers

Voor beleggers ontstaan juist nu kansen, stelt Schroders Greencoat. De politieke onzekerheid van het afgelopen jaar heeft veel marktpartijen terughoudend gemaakt. Daardoor zijn delen van de markt minder druk bezet geraakt, vooral bij kleinere en middelgrote ontwikkelaars die niet altijd de balans hebben om meerdere projecten tegelijk voor te financieren. Dat opent ruimte voor kapitaal dat vroeg in de levenscyclus van projecten wil instappen, van opwekking tot netwerken en opslag.

De energietransitie in de VS wordt daarmee pragmatischer van aard. Schone energie wordt nog altijd geassocieerd met decarbonisatie, maar steeds vaker draait het debat om betrouwbaarheid, werkgelegenheid, binnenlandse industrie en lokale belastingopbrengsten. In een krapper wordende stroommarkt gaat het minder om idealen en meer om een aloude economische noodzaak: de lichten aan houden tegen beheersbare kosten. Voor beleggers is dat misschien wel het belangrijkste signaal van allemaal.

Het bericht Schroders: ‘Amerikaanse energietransitie draait steeds minder op subsidie’ verscheen eerst op The Asset.

Die verschuiving is zichtbaar in meerdere thema’s: van de discussie over rendement en impact, via de toenemende aandacht voor fysieke klimaatrisico’s en klimaatadaptatie, tot het in kaart brengen van natuurgerelateerde afhankelijkheden en een hernieuwde nadruk op actief eigenaarschap. ‘Duurzaam’ is minder een label geworden en meer een set meetbare keuzes, zo is de teneur.

Rendement én impact: hardnekkig misverstand onder druk

Een belangrijke bouwsteen onder die verschuiving is onderzoek dat het klassieke spanningsveld tussen impact en rendement nuanceert. In een gezamenlijk onderzoek van Schroders en Oxford University Business School werden in 2025 meer dan 250 beursgenoteerde bedrijven onderzocht. De uitkomst ondermijnde het hardnekkige idee dat impactbeleggen per definitie ten koste gaat van performance. Volgens de onderzoekers lieten impactportefeuilles concurrerende absolute én risico-gecorrigeerde resultaten zien ten opzichte van brede, ‘ongebonden’ mandaten.

Voor beleggers die onder druk staan om zowel rendement als maatschappelijke resultaten te leveren – denk aan pensioenfondsen, verzekeraars en grote stichtingen – is dat een relevant signaal. Het verschuift de discussie van ‘of’ naar ‘hoe’: welke impactdoelen zijn realistisch, welke metrics zijn robuust, en hoe voorkom je dat impact een marketingterm wordt.

Schroders geeft aan dit onderzoek te hebben uitgebreid richting private markten, met bijzondere aandacht voor private equity en infrastructure debt. Dat past bij een bredere trend: steeds meer impactkapitaal verschuift naar niet-beursgenoteerde markten, waar investeerders dichter op de assets zitten en sturingsmogelijkheden groter zijn, maar waar transparantie en meetbaarheid juist weer lastiger zijn.

Klimaat: doelen uit zicht, druk op portefeuilles neemt toe

Tegenover de toenemende vraag naar meetbaarheid staat een harde realiteit: de wereld ligt niet op koers voor de klimaatdoelen. Het World Resources Institute concludeerde vorig jaar dat geen van de 45 belangrijkste wereldwijde klimaatindicatoren momenteel op schema ligt om de 2030-doelen te halen die passen bij het 1,5°C-pad. Dat oordeel weerspiegelt de politieke onzekerheid en de uiteenlopende nationale benaderingen van de transitie naar een koolstofarme economie.

Voor beleggers vertaalt die kloof zich niet alleen in reputatierisico, maar ook in financieel risico. Regulering kan aanscherpen of juist versnipperen; koolstofprijzen kunnen schokken vertonen; verwachtingen van stakeholders lopen op; en tegelijk liggen er kansen die nog onvoldoende worden benut. Volgens Schroders blijven de duurzaamheidsambities van veel klanten vooral rond klimaat draaien. De invulling loopt uiteen: van het terugdringen van de CO2-voetafdruk van de portefeuille (decarbonisatie) en transitiegericht beleggen tot gerichte beleggingen in klimaatoplossingen.

In die context wordt klimaat niet langer uitsluitend als ‘transitierisico’ benaderd (beleid, technologie, marktdynamiek), maar steeds nadrukkelijker als ‘fysiek risico’: wat gebeurt er met assets en cashflows als extreem weer frequenter en ernstiger wordt?

Fysieke klimaatrisico’s: van abstract naar asset-specifiek

Fysieke klimaatrisico’s zijn in 2025 nadrukkelijker op de agenda gezet. De toegenomen frequentie en ernst van extreem weer, en het groeiende besef van directe financiële gevolgen, duwen dit thema naar de voorgrond. Tegelijk is de modelwereld volwassener geworden: klimaatanalyses maken fijnmaziger modellering mogelijk van locatie- en assetspecifieke risico’s. Maar die verfijning komt met een kanttekening: er bestaan nog altijd wezenlijke verschillen tussen modelleveranciers, waardoor uitkomsten uiteen kunnen lopen.

Schroders breidde in 2025 zijn analysekader voor fysieke klimaatrisico’s uit binnen de pijlers infrastructuur en vastgoed. Asset-specifieke ramingen van toekomstige verliezen werden verdiept, en er werden beheerplannen ontwikkeld voor adaptatie en veerkracht van infrastructuur. Het is een signaal dat het gesprek verschuift van scenario’s op wereldschaal naar beslissingen op assetniveau: welke locaties zijn kwetsbaar, welke investeringen zijn nodig, en hoe wordt dat gefinancierd?

Een kernonderdeel van adaptatie is daarbij niet alleen fysieke weerbaarheid, maar ook financiële veerkracht: het vermogen van burgers, bedrijven en overheden om klimaatschokken op te vangen en te herstellen. Dat raakt aan de vraag wie het risico draagt en via welke markten.

Klimaatadaptatie en ILS: verzekerbaarheid wordt een beleggingsvraag

Een voorbeeld van financiële veerkracht zijn zogeheten insurance-linked securities (ILS): beleggingsinstrumenten die gekoppeld zijn aan verzekeringsrisico’s en een aanvullende buffer bieden naast de risicodraagkracht van (her)verzekeraars. In een wereld waarin verzekerbaarheid onder druk kan komen door hogere schadelast, wordt de vraag naar alternatieve risicodragers groter.

Voor beleggers is dat een dubbel verhaal. Enerzijds kan ILS diversificatie bieden en bijdragen aan het absorberen van klimaatschokken. Anderzijds vereist het een scherp begrip van modelrisico, correlaties en de mogelijke toename van ‘tail risks’. De politieke discussie over klimaat wordt daarmee vertaald naar een financiële vraag: hoe blijft risico verzekerbaar, en tegen welke prijs?

Natuur: van klimaat naar biodiversiteit en ontbossing

Waar klimaat al jaren centraal staat, schoof in 2025 ook het thema ‘Natuur’ nadrukkelijker naar voren. Schroders sloot zich in 2024 aan bij de ‘Early Adopters’ van de Taskforce on Nature-related Financial Disclosures (TNFD) en publiceerde in 2025 zijn eerste TNFD-conforme Naturerapport, dat zowel publieke als private assets omvat. Daarmee wil Schroders de natuurgerelateerde impact en afhankelijkheden inzichtelijk maken, inclusief een specifieke beoordeling binnen private markets.

Ontbossing kwam daarbij naar voren als belangrijk focusgebied. Schroders bouwt voort op een toezegging uit 2021 om ontbossing door landbouwgrondstoffen met bosrisico aan te pakken. In 2025 is een proces ontwikkeld en geïmplementeerd om private investeringen met mogelijke blootstelling aan zulke grondstoffen te identificeren, zodat verscherpte due diligence kan plaatsvinden waar risico’s worden vastgesteld.

De verschuiving richting natuur is meer dan een extra ESG-hoofdstuk. Het raakt aan supply chains, landgebruik, grondstoffenprijzen en regelgeving. Voor beleggers betekent het dat ‘risico’ breder wordt: niet alleen CO₂-intensiteit, maar ook afhankelijkheid van ecosystemen kan bepalend zijn voor de houdbaarheid van businessmodellen.

Actief eigenaarschap: van intentie naar bewijs

Met meer aandacht voor meetbaarheid groeit ook de druk op actief eigenaarschap. Engagement en stembeleid zijn al jaren vaste onderdelen van ESG, maar beleggers willen steeds vaker zien wat het oplevert: welke doelen zijn gesteld, welke stappen zijn gezet, en welke resultaten zijn behaald?

Schroders publiceert jaarlijks een ‘Engagement Blueprint’ waarin de filosofie en aanpak van actief eigenaarschap per beleggingscategorie wordt vastgelegd, inclusief stakeholders en thematische speerpunten. In private assets ligt de nadruk op een combinatie van hands-on waardecreatie en verantwoord stewardship, met gerichte engagement en deelname aan sectorinitiatieven.

Eind 2025 zijn tracking en rapportage volgens Schroders verder gestandaardiseerd. Doel: cliënten meer transparantie geven over engagementresultaten én beter laten zien hoe allocaties naar private markten daadwerkelijk sturen op transitie- en impactdoelen. Daarmee verschuift stewardship van ‘we doen het’ naar ‘dit is het effect’.

Sociale veerkracht: ESG wordt breder dan milieu

De ESG-discussie kreeg in 2025 ook een sociaal accent. Met oplopende geopolitieke spanningen, inflatiedruk en demografische verschuivingen groeit de aandacht voor sociale veerkracht, zowel in risicobeheer als in beleggingsvehikels met sociale doelstellingen. Schroders wijst op strategieën rond onder meer financiële inclusie en betaalbaarheid in opkomende markten.

ESG als discipline: minder label, meer risicomanagement

De rode draad door 2025 is dat duurzaam beleggen minder een identiteitskwestie is geworden en meer een discipline van risicomanagement en kapitaalallocatie. Politieke polarisatie en macro-onzekerheid hebben de discussie niet stilgelegd, maar juist aangescherpt: toon aan wat je doet, waarom je het doet en wat het oplevert.

Voor beleggers betekent dat ook een professionaliseringsslag. Klimaat- en natuurdata worden complexer, modelverschillen vragen om kritisch toezicht, en ‘impact’ vraagt om heldere definities en meetmethoden. Wie duurzaam beleggen wil volhouden, zal het moeten kunnen uitleggen in dezelfde taal als rendement en risico. Dat lijkt precies de richting waarin de markt zich in 2025 bewoog.

Het bericht Schroders: ‘Duurzaam beleggen is afgelopen jaar fundamenteel veranderd’ verscheen eerst op The Asset.

Het duurzaamheidsanalysemodel dat DPAM voor opkomende markten heeft ontwikkeld, stelt democratische waarden centraal en beschouwt deze ook als een belangrijk element bij de beoordeling van het landenrisico. Het model is gebaseerd op vier belangrijke pijlers: (1) transparantie en democratische waarden, (2) milieu, (3) onderwijs en innovatie, en (4) bevolking, gezondheid en welvaartsverdeling.

De insteek is niet om minder duurzame landen uit te sluiten, maar om risico’s beter te duiden en de vooruitgang door de tijd heen te monitoren, rekening houdend met verschillen in institutionele en sociale ontwikkeling. Door ESG-factoren te integreren worden verbetertrajecten zichtbaar die in een puur financiële analyse vaak onderbelicht blijven. Zo ontstaat een completer beeld van het risico-rendementsprofiel op de middellange tot lange termijn.

Duurzaamheidsanalyse India

Een concreet voorbeeld is India, waarvan de totale ESG-score steeg van 49/100 in 2023 naar 57/100 in DPAM’s meest recente ranglijst (gepubliceerd in november 2025). Met een grote, jonge bevolking, een toenemend gewicht in de wereldeconomie en een sovereign debt markt die relevanter wordt voor internationale beleggers, is India een belangrijke testcase om de meerwaarde van ESG-analyse voor risico’s op de middellange tot lange termijn te beoordelen.

Duurzaamheid India verbetert geleidelijk

Binnen DPAM’s duurzaamheidsmodel laat India een geleidelijke verbetering zien, al blijft het beeld complex. Het land staat nog niet in de bovenste regionen van de ranglijst, maar de stijgende totaalscore wijst op vooruitgang, vooral sociaaleconomisch: aanhoudende groei, armoedevermindering en betere demografische en arbeidsmarktindicatoren. Tegelijkertijd verloopt de weg naar meer duurzaamheid ongelijk, met duidelijke verschillen tussen ESG-dimensies en structurele spanningen die het langetermijnrisicoprofiel blijven beïnvloeden.

Op sociaal vlak profiteert India van een jonge bevolking en verbeterde toegang tot basisvoorzieningen, lagere werkloosheid en een meer beperkte consumptie-ongelijkheid. Daar tegenover staan hardnekkige kwetsbaarheden, zoals de kwaliteit van banen, de omvang van de informele economie en forse regionale en gendergerelateerde verschillen.

Milieutechnisch is de uitdaging voor India groot: de uitstoot per hoofd blijft relatief laag, maar de afhankelijkheid van steenkool en de snel stijgende energievraag maken decarbonisatie ingewikkeld, ondanks stevige investeringen in hernieuwbare energie.

Governance blijft een gevoelig punt. Hoewel India formeel een democratie is, zijn er zorgen rond burgerlijke vrijheden, persvrijheid en aansluiting bij internationale normen. Juist die mix van vooruitgang en blijvende kwetsbaarheden maakt India een relevante testcase voor ESG-analyse in opkomende markten.

Het bericht DPAM: ‘Duurzaamheid India verbetert geleidelijk’ verscheen eerst op The Asset.

Wereldwijd komt echter de grootste toename van de energievraag uit opkomende markten in Azië en Afrika, waar de welvaart en de bevolking groeit. Het internationaal energie agentschap (IEA) schat dat het wereldwijde elektriciteitsgebruik van huishoudens in 2035 met 25% gestegen zal zijn. In 2050 wordt zelfs een stijging van 60% verwacht! De afbeelding hieronder laat zien dat het gebruik van olie en gas blijft toenemen en ook de hoeveelheid nucleaire energie zal verdubbelen. Veruit de belangrijkste bijdrage komt echter van duurzame energie, waaronder zonne- en windenergie.

Afbeelding: Verwachte ontwikkeling van de vraag per energiebron

Zonne- en windenergie

Aandelen van beursgenoteerde ondernemingen die zich bezighouden met zonne- en windenergie zijn de laatste jaren achtergebleven op de beurs. Dit heeft twee redenen. Duurzame energieprojecten hebben weinig lopende kosten, maar vergen hoge investeringen. Door de gestegen rente zijn de kapitaalkosten fors toegenomen. De andere reden is politiek, er wordt te weinig naar de lange termijn gekeken. Met name in de Verenigde Staten is onder president Trump de steun voor de duurzame energiesector fors afgenomen.

Door technologische ontwikkelingen blijven de kosten voor duurzame energie echter dalen en inmiddels is het slechte nieuws over deze sector grotendeels in de koersen van de aandelen verdisconteerd. De bodem in de aandelenkoersen lijkt bereikt en sinds april laat de zon- en windsector herstel zien. In de afbeelding hieronder is de koersontwikkeling van een wereldwijd gespreid mandje aandelen in zowel de zon- als de windsector te zien.

Afbeelding: Beleggingen in zonne- en windenergie lijken uit het dal te kruipen

Beleggen in duurzame energie

De stijgende energievraag is een belangrijk beleggingsthema voor Optimix. Onvoldoende beschikbaarheid van elektriciteit kan een belangrijk obstakel vormen voor de investeringen in kunstmatige intelligentie en de benodigde datacenters. Eerder stond Optimix stil bij de zeldzame aardmetalen die nodig zijn voor de productie van onder andere batterijen. Ook belegt Optimix in de nucleaire sector. Een belegging in duurzame energie zou volgens de vermogensbeheerders uitstekend bij dit thema passen. De waarderingen in de sector zijn aantrekkelijker dan een aantal jaren geleden en de vraag naar duurzame energie blijft hoog. Het is echter ook een zeer concurrerende sector, waardoor de winstmarges op met name zonnepanelen laag zijn.

De vermogensbeheerders van Optimix kijken nu dan ook vooral naar ondernemingen die zich bezighouden met de installatie van zon- en windenergie, de slimme apparatuur die daarvoor nodig is, maar ook naar ondernemingen die profiteren van de uitbreiding en verzwaring van de energienetwerken. Het energie-thema zal ook in 2026 een belangrijk accent in de door Optimix beheerde portefeuilles blijven.

Het bericht Optimix: ‘Beleggen in zonne- en windenergie opnieuw ‘hot’ in 2026’ verscheen eerst op The Asset.

Bedrijven in de Verenigde Staten en China lopen achter, zowel qua rapportage over hun uitstoot als het stellen van doelen op weg naar een fossielvrije toekomst. Bedrijven in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk gaan aan kop.

“Ander beleid en veranderende politieke prioriteiten kunnen ertoe leiden dat eerder geboekte vooruitgang teniet wordt gedaan,” schrijft L&G over de ontwikkelingen in de VS. Chinese bedrijven boekten van alle onderzochte landen ondanks de lage score de afgelopen 12 maanden wel de meeste vooruitgang. Ook Japan en Zuid-Korea zijn, volgens de L&G duurzaamheidsschaal, bezig aan een flinke opmars.

Vijftien bedrijven op uitsluitingslijst

L&G meet sinds het Klimaatakkoord van Parijs jaarlijks in welke mate bedrijven waarin het belegt hun CO2-uitstoot terugdringen en in hoeverre zij transparant rapporteren over emissies en andere duurzaamheidscriteria. Bedrijven die ondanks aandringen van L&G onvoldoende vooruitgang boeken, plaatst de vermogensbeheerder op een uitsluitingslijst en de belangen in deze bedrijven worden verkocht. Per juni 2025 gaat het om 15 bedrijven, waaronder China Airlines, het Britse Glencore en de Amerikaanse olieproducent Exxon Mobile en verzekeraars Metlife en AIG.

Het Chinese bedrijf COSCO Shipping is een van de weinige bedrijven die na een verblijf op de ‘uitsluitingslijst’ weer op de lijst zijn gezet van bedrijven waarin L&G wel belegt. De rederij belooft vaker op schone brandstof te varen en in 2050 CO2-neutraal te zijn.

Voor haar jaarlijkse Climate Impact Pledge neemt L&G wereldwijd meer dan 5000 bedrijven onder de loep.

Het bericht L&G: 'Amerikaanse en Chinese bedrijven blijven achter met verduurzaming, Frankrijk en VK scoren goed' verscheen eerst op The Asset.