Die verschuiving is zichtbaar in meerdere thema’s: van de discussie over rendement en impact, via de toenemende aandacht voor fysieke klimaatrisico’s en klimaatadaptatie, tot het in kaart brengen van natuurgerelateerde afhankelijkheden en een hernieuwde nadruk op actief eigenaarschap. ‘Duurzaam’ is minder een label geworden en meer een set meetbare keuzes, zo is de teneur.

Rendement én impact: hardnekkig misverstand onder druk

Een belangrijke bouwsteen onder die verschuiving is onderzoek dat het klassieke spanningsveld tussen impact en rendement nuanceert. In een gezamenlijk onderzoek van Schroders en Oxford University Business School werden in 2025 meer dan 250 beursgenoteerde bedrijven onderzocht. De uitkomst ondermijnde het hardnekkige idee dat impactbeleggen per definitie ten koste gaat van performance. Volgens de onderzoekers lieten impactportefeuilles concurrerende absolute én risico-gecorrigeerde resultaten zien ten opzichte van brede, ‘ongebonden’ mandaten.

Voor beleggers die onder druk staan om zowel rendement als maatschappelijke resultaten te leveren – denk aan pensioenfondsen, verzekeraars en grote stichtingen – is dat een relevant signaal. Het verschuift de discussie van ‘of’ naar ‘hoe’: welke impactdoelen zijn realistisch, welke metrics zijn robuust, en hoe voorkom je dat impact een marketingterm wordt.

Schroders geeft aan dit onderzoek te hebben uitgebreid richting private markten, met bijzondere aandacht voor private equity en infrastructure debt. Dat past bij een bredere trend: steeds meer impactkapitaal verschuift naar niet-beursgenoteerde markten, waar investeerders dichter op de assets zitten en sturingsmogelijkheden groter zijn, maar waar transparantie en meetbaarheid juist weer lastiger zijn.

Klimaat: doelen uit zicht, druk op portefeuilles neemt toe

Tegenover de toenemende vraag naar meetbaarheid staat een harde realiteit: de wereld ligt niet op koers voor de klimaatdoelen. Het World Resources Institute concludeerde vorig jaar dat geen van de 45 belangrijkste wereldwijde klimaatindicatoren momenteel op schema ligt om de 2030-doelen te halen die passen bij het 1,5°C-pad. Dat oordeel weerspiegelt de politieke onzekerheid en de uiteenlopende nationale benaderingen van de transitie naar een koolstofarme economie.

Voor beleggers vertaalt die kloof zich niet alleen in reputatierisico, maar ook in financieel risico. Regulering kan aanscherpen of juist versnipperen; koolstofprijzen kunnen schokken vertonen; verwachtingen van stakeholders lopen op; en tegelijk liggen er kansen die nog onvoldoende worden benut. Volgens Schroders blijven de duurzaamheidsambities van veel klanten vooral rond klimaat draaien. De invulling loopt uiteen: van het terugdringen van de CO2-voetafdruk van de portefeuille (decarbonisatie) en transitiegericht beleggen tot gerichte beleggingen in klimaatoplossingen.

In die context wordt klimaat niet langer uitsluitend als ‘transitierisico’ benaderd (beleid, technologie, marktdynamiek), maar steeds nadrukkelijker als ‘fysiek risico’: wat gebeurt er met assets en cashflows als extreem weer frequenter en ernstiger wordt?

Fysieke klimaatrisico’s: van abstract naar asset-specifiek

Fysieke klimaatrisico’s zijn in 2025 nadrukkelijker op de agenda gezet. De toegenomen frequentie en ernst van extreem weer, en het groeiende besef van directe financiële gevolgen, duwen dit thema naar de voorgrond. Tegelijk is de modelwereld volwassener geworden: klimaatanalyses maken fijnmaziger modellering mogelijk van locatie- en assetspecifieke risico’s. Maar die verfijning komt met een kanttekening: er bestaan nog altijd wezenlijke verschillen tussen modelleveranciers, waardoor uitkomsten uiteen kunnen lopen.

Schroders breidde in 2025 zijn analysekader voor fysieke klimaatrisico’s uit binnen de pijlers infrastructuur en vastgoed. Asset-specifieke ramingen van toekomstige verliezen werden verdiept, en er werden beheerplannen ontwikkeld voor adaptatie en veerkracht van infrastructuur. Het is een signaal dat het gesprek verschuift van scenario’s op wereldschaal naar beslissingen op assetniveau: welke locaties zijn kwetsbaar, welke investeringen zijn nodig, en hoe wordt dat gefinancierd?

Een kernonderdeel van adaptatie is daarbij niet alleen fysieke weerbaarheid, maar ook financiële veerkracht: het vermogen van burgers, bedrijven en overheden om klimaatschokken op te vangen en te herstellen. Dat raakt aan de vraag wie het risico draagt en via welke markten.

Klimaatadaptatie en ILS: verzekerbaarheid wordt een beleggingsvraag

Een voorbeeld van financiële veerkracht zijn zogeheten insurance-linked securities (ILS): beleggingsinstrumenten die gekoppeld zijn aan verzekeringsrisico’s en een aanvullende buffer bieden naast de risicodraagkracht van (her)verzekeraars. In een wereld waarin verzekerbaarheid onder druk kan komen door hogere schadelast, wordt de vraag naar alternatieve risicodragers groter.

Voor beleggers is dat een dubbel verhaal. Enerzijds kan ILS diversificatie bieden en bijdragen aan het absorberen van klimaatschokken. Anderzijds vereist het een scherp begrip van modelrisico, correlaties en de mogelijke toename van ‘tail risks’. De politieke discussie over klimaat wordt daarmee vertaald naar een financiële vraag: hoe blijft risico verzekerbaar, en tegen welke prijs?

Natuur: van klimaat naar biodiversiteit en ontbossing

Waar klimaat al jaren centraal staat, schoof in 2025 ook het thema ‘Natuur’ nadrukkelijker naar voren. Schroders sloot zich in 2024 aan bij de ‘Early Adopters’ van de Taskforce on Nature-related Financial Disclosures (TNFD) en publiceerde in 2025 zijn eerste TNFD-conforme Naturerapport, dat zowel publieke als private assets omvat. Daarmee wil Schroders de natuurgerelateerde impact en afhankelijkheden inzichtelijk maken, inclusief een specifieke beoordeling binnen private markets.

Ontbossing kwam daarbij naar voren als belangrijk focusgebied. Schroders bouwt voort op een toezegging uit 2021 om ontbossing door landbouwgrondstoffen met bosrisico aan te pakken. In 2025 is een proces ontwikkeld en geïmplementeerd om private investeringen met mogelijke blootstelling aan zulke grondstoffen te identificeren, zodat verscherpte due diligence kan plaatsvinden waar risico’s worden vastgesteld.

De verschuiving richting natuur is meer dan een extra ESG-hoofdstuk. Het raakt aan supply chains, landgebruik, grondstoffenprijzen en regelgeving. Voor beleggers betekent het dat ‘risico’ breder wordt: niet alleen CO₂-intensiteit, maar ook afhankelijkheid van ecosystemen kan bepalend zijn voor de houdbaarheid van businessmodellen.

Actief eigenaarschap: van intentie naar bewijs

Met meer aandacht voor meetbaarheid groeit ook de druk op actief eigenaarschap. Engagement en stembeleid zijn al jaren vaste onderdelen van ESG, maar beleggers willen steeds vaker zien wat het oplevert: welke doelen zijn gesteld, welke stappen zijn gezet, en welke resultaten zijn behaald?

Schroders publiceert jaarlijks een ‘Engagement Blueprint’ waarin de filosofie en aanpak van actief eigenaarschap per beleggingscategorie wordt vastgelegd, inclusief stakeholders en thematische speerpunten. In private assets ligt de nadruk op een combinatie van hands-on waardecreatie en verantwoord stewardship, met gerichte engagement en deelname aan sectorinitiatieven.

Eind 2025 zijn tracking en rapportage volgens Schroders verder gestandaardiseerd. Doel: cliënten meer transparantie geven over engagementresultaten én beter laten zien hoe allocaties naar private markten daadwerkelijk sturen op transitie- en impactdoelen. Daarmee verschuift stewardship van ‘we doen het’ naar ‘dit is het effect’.

Sociale veerkracht: ESG wordt breder dan milieu

De ESG-discussie kreeg in 2025 ook een sociaal accent. Met oplopende geopolitieke spanningen, inflatiedruk en demografische verschuivingen groeit de aandacht voor sociale veerkracht, zowel in risicobeheer als in beleggingsvehikels met sociale doelstellingen. Schroders wijst op strategieën rond onder meer financiële inclusie en betaalbaarheid in opkomende markten.

ESG als discipline: minder label, meer risicomanagement

De rode draad door 2025 is dat duurzaam beleggen minder een identiteitskwestie is geworden en meer een discipline van risicomanagement en kapitaalallocatie. Politieke polarisatie en macro-onzekerheid hebben de discussie niet stilgelegd, maar juist aangescherpt: toon aan wat je doet, waarom je het doet en wat het oplevert.

Voor beleggers betekent dat ook een professionaliseringsslag. Klimaat- en natuurdata worden complexer, modelverschillen vragen om kritisch toezicht, en ‘impact’ vraagt om heldere definities en meetmethoden. Wie duurzaam beleggen wil volhouden, zal het moeten kunnen uitleggen in dezelfde taal als rendement en risico. Dat lijkt precies de richting waarin de markt zich in 2025 bewoog.

Het bericht Schroders: ‘Duurzaam beleggen is afgelopen jaar fundamenteel veranderd’ verscheen eerst op The Asset.

Het duurzaamheidsanalysemodel dat DPAM voor opkomende markten heeft ontwikkeld, stelt democratische waarden centraal en beschouwt deze ook als een belangrijk element bij de beoordeling van het landenrisico. Het model is gebaseerd op vier belangrijke pijlers: (1) transparantie en democratische waarden, (2) milieu, (3) onderwijs en innovatie, en (4) bevolking, gezondheid en welvaartsverdeling.

De insteek is niet om minder duurzame landen uit te sluiten, maar om risico’s beter te duiden en de vooruitgang door de tijd heen te monitoren, rekening houdend met verschillen in institutionele en sociale ontwikkeling. Door ESG-factoren te integreren worden verbetertrajecten zichtbaar die in een puur financiële analyse vaak onderbelicht blijven. Zo ontstaat een completer beeld van het risico-rendementsprofiel op de middellange tot lange termijn.

Duurzaamheidsanalyse India

Een concreet voorbeeld is India, waarvan de totale ESG-score steeg van 49/100 in 2023 naar 57/100 in DPAM’s meest recente ranglijst (gepubliceerd in november 2025). Met een grote, jonge bevolking, een toenemend gewicht in de wereldeconomie en een sovereign debt markt die relevanter wordt voor internationale beleggers, is India een belangrijke testcase om de meerwaarde van ESG-analyse voor risico’s op de middellange tot lange termijn te beoordelen.

Duurzaamheid India verbetert geleidelijk

Binnen DPAM’s duurzaamheidsmodel laat India een geleidelijke verbetering zien, al blijft het beeld complex. Het land staat nog niet in de bovenste regionen van de ranglijst, maar de stijgende totaalscore wijst op vooruitgang, vooral sociaaleconomisch: aanhoudende groei, armoedevermindering en betere demografische en arbeidsmarktindicatoren. Tegelijkertijd verloopt de weg naar meer duurzaamheid ongelijk, met duidelijke verschillen tussen ESG-dimensies en structurele spanningen die het langetermijnrisicoprofiel blijven beïnvloeden.

Op sociaal vlak profiteert India van een jonge bevolking en verbeterde toegang tot basisvoorzieningen, lagere werkloosheid en een meer beperkte consumptie-ongelijkheid. Daar tegenover staan hardnekkige kwetsbaarheden, zoals de kwaliteit van banen, de omvang van de informele economie en forse regionale en gendergerelateerde verschillen.

Milieutechnisch is de uitdaging voor India groot: de uitstoot per hoofd blijft relatief laag, maar de afhankelijkheid van steenkool en de snel stijgende energievraag maken decarbonisatie ingewikkeld, ondanks stevige investeringen in hernieuwbare energie.

Governance blijft een gevoelig punt. Hoewel India formeel een democratie is, zijn er zorgen rond burgerlijke vrijheden, persvrijheid en aansluiting bij internationale normen. Juist die mix van vooruitgang en blijvende kwetsbaarheden maakt India een relevante testcase voor ESG-analyse in opkomende markten.

Het bericht DPAM: ‘Duurzaamheid India verbetert geleidelijk’ verscheen eerst op The Asset.

Wereldwijd komt echter de grootste toename van de energievraag uit opkomende markten in Azië en Afrika, waar de welvaart en de bevolking groeit. Het internationaal energie agentschap (IEA) schat dat het wereldwijde elektriciteitsgebruik van huishoudens in 2035 met 25% gestegen zal zijn. In 2050 wordt zelfs een stijging van 60% verwacht! De afbeelding hieronder laat zien dat het gebruik van olie en gas blijft toenemen en ook de hoeveelheid nucleaire energie zal verdubbelen. Veruit de belangrijkste bijdrage komt echter van duurzame energie, waaronder zonne- en windenergie.

Afbeelding: Verwachte ontwikkeling van de vraag per energiebron

Zonne- en windenergie

Aandelen van beursgenoteerde ondernemingen die zich bezighouden met zonne- en windenergie zijn de laatste jaren achtergebleven op de beurs. Dit heeft twee redenen. Duurzame energieprojecten hebben weinig lopende kosten, maar vergen hoge investeringen. Door de gestegen rente zijn de kapitaalkosten fors toegenomen. De andere reden is politiek, er wordt te weinig naar de lange termijn gekeken. Met name in de Verenigde Staten is onder president Trump de steun voor de duurzame energiesector fors afgenomen.

Door technologische ontwikkelingen blijven de kosten voor duurzame energie echter dalen en inmiddels is het slechte nieuws over deze sector grotendeels in de koersen van de aandelen verdisconteerd. De bodem in de aandelenkoersen lijkt bereikt en sinds april laat de zon- en windsector herstel zien. In de afbeelding hieronder is de koersontwikkeling van een wereldwijd gespreid mandje aandelen in zowel de zon- als de windsector te zien.

Afbeelding: Beleggingen in zonne- en windenergie lijken uit het dal te kruipen

Beleggen in duurzame energie

De stijgende energievraag is een belangrijk beleggingsthema voor Optimix. Onvoldoende beschikbaarheid van elektriciteit kan een belangrijk obstakel vormen voor de investeringen in kunstmatige intelligentie en de benodigde datacenters. Eerder stond Optimix stil bij de zeldzame aardmetalen die nodig zijn voor de productie van onder andere batterijen. Ook belegt Optimix in de nucleaire sector. Een belegging in duurzame energie zou volgens de vermogensbeheerders uitstekend bij dit thema passen. De waarderingen in de sector zijn aantrekkelijker dan een aantal jaren geleden en de vraag naar duurzame energie blijft hoog. Het is echter ook een zeer concurrerende sector, waardoor de winstmarges op met name zonnepanelen laag zijn.

De vermogensbeheerders van Optimix kijken nu dan ook vooral naar ondernemingen die zich bezighouden met de installatie van zon- en windenergie, de slimme apparatuur die daarvoor nodig is, maar ook naar ondernemingen die profiteren van de uitbreiding en verzwaring van de energienetwerken. Het energie-thema zal ook in 2026 een belangrijk accent in de door Optimix beheerde portefeuilles blijven.

Het bericht Optimix: ‘Beleggen in zonne- en windenergie opnieuw ‘hot’ in 2026’ verscheen eerst op The Asset.

Bij platforminvesteringen wordt groeikapitaal ingezet voor beleggingen in vastgoedbedrijven die zich voornamelijk bezighouden met het beheer van gebouwen. Dit levert een ander risicoprofiel op dan andere soorten vastgoedbeleggingen. In hun nieuwste blog vergelijken Martin en Page de groeikapitaalinvesteringen in vastgoedplatforms, met twee andere beleggingscategorieën, namelijk value-add- en opportunistische vastgoedstrategieën.

In beide gevallen richten beleggers zich op bovengemiddelde rendementen via actieve waardecreatie en een hoger risicoprofiel. ”Maar de drijvende factoren achter deze rendementen verschillen wezenlijk”, aldus Martin en Page.

Waar het rendement vandaan komt – en waar het risico zit

Volgens de L&G-experts spelen bij groeikapitaalinvesteringen in vastgoedplatforms vooral de uitvoeringsrisico’s een rol. Succes hangt onder meer af van schaalvergroting, en de manier waarop men omgaat met de specifieke dynamiek van de sector.

Daartegenover ligt bij value-add- en opportunistische strategieën de nadruk op de kwaliteit van afzonderlijke gebouwen. Hier spelen volatiliteit van vastgoedprijzen, investeringskosten en markttiming een grotere rol. Rendementen hangen vaak af van compressie van aanvangsrendementen (cap rates), succesvolle verhuur en renovatieprojecten. Doorgaans gaan deze strategieën gepaard met een aanzienlijke inzet van leningen: het ‘loan-to-value’-percentage (LTV) ligt bij de categorie ‘opportunistische vastgoedinvesteringen’ bijvoorbeeld boven de 60%.

Een belangrijk onderscheid is ook de mate waarin de rendementen meebewegen met de vastgoedcyclus. Martin en Page zien dat groeikapitaalinvesteringen bij vastgoedplatforms slechts beperkt correleren met de traditionele vastgoedcyclus. Historische data zijn schaars, maar Preqin-cijfers voor Europa over de periode 2013–2023 geven een indicatie: groeikapitaal behaalde gemiddeld circa 15% rendement, met een correlatie van 0,43 ten opzichte van core-vastgoed. Opportunistische vastgoedstrategieën daarentegen lieten in dezelfde periode lagere rendementen zien en bleken sterker gecorreleerd aan de vastgoedcyclus.

Volgens de L&G-experts onderstrepen deze cijfers twee kenmerken van gespecialiseerde platforminvesteringen met groeikapitaal: hogere opbrengsten en meer spreiding. Door groeikapitaal toe te voegen aan een bredere vastgoedallocatie kan vastgoed daarom meer bijdragen aan het totale risicorendementsprofiel van een pensioenfonds of institutionele portefeuille.

Implicaties voor allocatie

Voor beleggers die hun portefeuille willen beschermen tegen cyclische schommelingen biedt platforminvestering een aantrekkelijk alternatief. Het vermindert de afhankelijkheid van prijscorrecties en markttiming en speelt in op structurele trends zoals digitalisering, vergrijzing en logistieke groei. Zo kan deze strategie een aanvulling zijn op core- en opportunistische beleggingen.

Het bericht L&G: ‘Platforminvesteringen bieden hogere rendementskansen in vastgoedportefeuilles’ verscheen eerst op The Asset.

Als extra bevestiging van het positieve sentiment noteert meer dan de helft van de aandelen in de index boven hun 50- en 200-daags voortschrijdend gemiddelde. Daarnaast bevinden de allocaties van fondsbeheerders naar wereldwijde aandelen zich op het hoogste overgewicht van de afgelopen zes maanden, volgens een sectoronderzoek. Ondanks reële neerwaartse risico’s — waaronder een mogelijke hernieuwde versnelling van inflatie, een verzwakkende arbeidsmarkt en een overvolle kunstmatige-intelligentiehandel die heeft geleid tot hoge waarderingen en een smalle marktleiderschap — blijft beleggerseuforie de richting van de aandelen bepalen.

Beleggers waren verheugd over opnieuw een maandelijkse inflatiecijfers (CPI-rapport) die weinig bewijs toonden dat hogere invoertarieven de inflatie zouden aanjagen. Vooral in juli bleven de woonlasten — een van de meest hardnekkige componenten van de CPI — voor de vijfde maand op rij onder de 4%, voor het eerst in ongeveer vijf jaar. Het optimisme kreeg echter een knauw nadat de Producentenprijsindex (PPI) van juli de volgende dag werd gepubliceerd: zowel de totale als de kern-PPI kwamen veel hoger uit dan verwacht en lagen fors boven de cijfers van de voorgaande maand. Omdat de PPI groothandelsprijsbewegingen meet en enkele belangrijke componenten doorwerken in de favoriete inflatiebarometer van de Fed, de kern-PCE (Personal Consumption Expenditures) Prijsindex, die later deze maand verschijnt, nam de onzekerheid toe.

Tegen de achtergrond van een gemengd inflatiebeeld en verslechterende werkgelegenheidscijfers verwacht de markt nu twee in plaats van drie renteverlagingen van 25 basispunten door de Fed vóór eind 2025, te beginnen in september. Een gezamenlijke verlaging van 50 basispunten zou de doelrente voor fed funds aan het einde van het jaar terugbrengen naar een bandbreedte van 3,75%–4,0%, het laagste niveau sinds november 2022. Dit zou een rentegevoelige sector zoals commercieel vastgoed kunnen ondersteunen, waardoor het een interessante kandidaat is voor portefeuilleallocatie.

Portefeuille-overwegingen

Na twee jaar van dalingen zijn de wereldwijde rendementen van particulier vastgoed de afgelopen vier kwartalen positief geweest, dankzij afnemende tegenwind voor deze beleggingscategorie. Herstellende vastgoedprijzen in de meeste mondiale markten, stijgende transactievolumes en een scherpe daling in nieuwe bouwprojecten hebben hieraan bijgedragen. Het transactievolume bedroeg meer dan 1 biljoen dollar in het afgelopen jaar, met stabiliserende niveaus in de Azië-Pacificregio na een periode van zwakte, en met toenemende investeringsvolumes in zowel de VS als Europa. Wij zien vastgoed op een keerpunt en blijven de voorkeur geven aan een benadering gericht op wereldsteden, met nadruk op groeiende markten met goed opgeleide en diverse bevolkingen. In de VS lijkt de volgende cyclus inmiddels te zijn begonnen. In de geschiedenis van de Amerikaanse markt voor open-end core-vastgoedfondsen zijn er drie grote cycli geweest, elk met een duur van meer dan 12 jaar en een jaarlijks totaalrendement van meer dan 10% (volgens de NCREIF Fund Index – Open-End Diversified Core Equity).

Historisch gezien zijn twee opeenvolgende kwartalen met positieve rendementen een indicatie voor de start van een nieuwe cyclus. Inmiddels telt core-vastgoed er vier. Bovendien is in deze cyclus het aantal nieuwe projecten sterk gedaald in alle vastgoedsectoren, en worden de opleveringen volgend jaar verwacht op het laagste niveau in meer dan tien jaar. Deze dynamiek wijst op gunstige toekomstige fundamentals voor vastgoed. Binnen de Amerikaanse markt geven wij nog steeds de voorkeur aan de sectoren medische kantoren en retail. De bezettingsgraad van medische kantoren bevindt zich op een cyclisch hoogtepunt van 93%, waarbij de vraag al 17 kwartalen op rij groter is dan het aanbod. Nieuwe bouwstarts liggen slechts op 53% van het piekniveau, wat de komende jaren kan leiden tot een tekort aan medisch vastgoed. Binnen retail presteren met supermarkten verankerde winkelcentra bijzonder sterk, met hoge bezettingsgraden en nauwelijks nieuwe toevoer. De vooruitzichten voor toekomstige groei blijven gunstig en kunnen positief verrassen zolang de leegstand onder het historische gemiddelde blijft.

Azië-Pacific: middellangetermijngroei en langetermijntrends

In Tokio zullen de huren van meergezinswoningen waarschijnlijk blijven stijgen, gedreven door een aanhoudende vraag naar huurwoningen in combinatie met een beperkt nieuw aanbod. Zuid-Korea ontwikkelt zich verder als een potentiële markt voor huurwoningen, waarbij veranderingen in de huurpraktijken een positief vooruitzicht bieden. In Australië zien met supermarkten verankerde wijkwinkelcentra er aantrekkelijk uit, gesteund door aantrekkelijke initiële rendementen, de langetermijngroei van de bevolking in het land en een krappe pijplijn aan nieuwe retailprojecten.

Het bericht Saira Malik (Nuveen): ‘Euforie blijft richting aandelen bepalen’ verscheen eerst op The Asset.

De beleggingscase is gebaseerd op verschillende elkaar versterkende factoren. De vraag naar vastgoed blijft robuust in de meeste sectoren, zoals appartementen, seniorenwoningen en datacenters. Tegelijkertijd is de nieuwbouw aanzienlijk afgenomen door hogere rentes, stijgende kosten, importheffingen en strenger immigratiebeleid. Het beperkte aanbod ondersteunt de huurprijzen en de vastgoedwaarderingen.

REIT’s hebben historisch gezien beter gepresteerd dan aandelen als de rente op tienjarige Amerikaanse staatsobligaties tussen 3% en 5,25% lag. Zoals het er nu naar uit zien blijft de rente binnen die bandbreedte. Tegelijkertijd blijven de waarderingen aantrekkelijk: REIT’s worden verhandeld tegen bijzonder hoge kortingen ten opzichte van aandelen. Daar komt bij dat de winstgroei van (Amerikaanse) REIT’s naar verwachting in zowel 2025 als 2026 meer dan 6% zal bedragen.

“De fundamentals zijn sterk en de structurele drijfveren voor de lange termijn zijn intact,” aldus Romano. “REIT’s worden verhandeld met een historische korting ten opzichte van de bredere aandelenmarkt, met minder onzekerheid rondom de winstcijfers en met rentetarieven die in een stabieler bereik liggen. Dit biedt een aantrekkelijk instapmoment voor geduldige langetermijnbeleggers. Wereldwijde REIT’s zijn goed gepositioneerd voor de tweede helft van het jaar.”

Het bericht Goudlokje lonkt naar vastgoed verscheen eerst op The Asset.

Bedrijven in de Verenigde Staten en China lopen achter, zowel qua rapportage over hun uitstoot als het stellen van doelen op weg naar een fossielvrije toekomst. Bedrijven in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk gaan aan kop.

“Ander beleid en veranderende politieke prioriteiten kunnen ertoe leiden dat eerder geboekte vooruitgang teniet wordt gedaan,” schrijft L&G over de ontwikkelingen in de VS. Chinese bedrijven boekten van alle onderzochte landen ondanks de lage score de afgelopen 12 maanden wel de meeste vooruitgang. Ook Japan en Zuid-Korea zijn, volgens de L&G duurzaamheidsschaal, bezig aan een flinke opmars.

Vijftien bedrijven op uitsluitingslijst

L&G meet sinds het Klimaatakkoord van Parijs jaarlijks in welke mate bedrijven waarin het belegt hun CO2-uitstoot terugdringen en in hoeverre zij transparant rapporteren over emissies en andere duurzaamheidscriteria. Bedrijven die ondanks aandringen van L&G onvoldoende vooruitgang boeken, plaatst de vermogensbeheerder op een uitsluitingslijst en de belangen in deze bedrijven worden verkocht. Per juni 2025 gaat het om 15 bedrijven, waaronder China Airlines, het Britse Glencore en de Amerikaanse olieproducent Exxon Mobile en verzekeraars Metlife en AIG.

Het Chinese bedrijf COSCO Shipping is een van de weinige bedrijven die na een verblijf op de ‘uitsluitingslijst’ weer op de lijst zijn gezet van bedrijven waarin L&G wel belegt. De rederij belooft vaker op schone brandstof te varen en in 2050 CO2-neutraal te zijn.

Voor haar jaarlijkse Climate Impact Pledge neemt L&G wereldwijd meer dan 5000 bedrijven onder de loep.

Het bericht L&G: 'Amerikaanse en Chinese bedrijven blijven achter met verduurzaming, Frankrijk en VK scoren goed' verscheen eerst op The Asset.

Nederland was één van de eerste land in Europa die een CO2-heffing op industriële vervuiling in 2021 invoerde, als onderdeel van het Nederlandse Klimaatakkoord. Het doel van de heffing was om de grote industriële vervuilers te stimuleren hun productieprocessen koolstofarm te maken ofwel te ‘decarboniseren’. Een stok achter de deur om het tempo in de vergroening vast te houden. De wortel in dit traject was het vooruitzicht van duurzame producten tegen lagere kosten.

De heffing werkte ongeveer als volgt. De industriële ETS bedrijven – die onder heffing vallen – krijgen jaarlijks dispensatierechten toegewezen. Dit zijn de onbelaste (gratis) emissierechten. Voor elke ton CO2 die een industrieel bedrijf in een jaar meer dan haar dispensatierechten uitstoot, moet het bedrijf een bedrag betalen, een soort boete. Hier geldt in eerste instantie de EU-ETS prijs per ton CO2. Bij een relatief lage EU-ETS prijs is de decarbonisatieprikkel laag. De CO2-heffing werkt in dit geval als een soort minimumprijs voor een ton CO2. Omdat dit jaar voor het eerst de CO2-heffing het leidende boetebedrag zal zijn en bedrijven daardoor een hoger bedrag per ton CO2 boven de dispensatierechten moesten gaan betalen, barstte de discussie los. Het kwam met name doordat de druk op de energie-intensieve industrie op dat moment al hoog was door de hoge energiekosten.

Verdeelde meningen

De één vond het een belangrijke pijler onder het Nederlandse industriële klimaatbeleid. Met het duurder maken van de CO2-uitstoot krijgt het verminderen van de uitstoot automatisch prioriteit en wordt zo de verduurzaming versneld. Het sluit aan bij de adviezen uit het Draghi EU-concurrentierapport (september 2024) om te excelleren in koolstofarm leiderschap, minder afhankelijk van fossiele brandstoffen (en dus volatiele prijzen) en zo het concurrentievermogen te verstevigen. De ander was echter van mening dat de heffing een ongelijk speelveld creëerde voor de industrie. De CO2-heffing verhoogt immers de productiekosten en verzwakt daarmee de concurrentiekracht ten opzichte van landen waar geen extra heffing bestaat. Bovendien kan het leiden tot een verschuiving van de productie naar landen met een minder streng klimaatbeleid.

Nu de CO2-heffing in de geschiedenisboeken is opgenomen, heeft het nooit de kans gehad haar ware kracht te tonen. De industriële ETS bedrijven met ambitieuze klimaatplannen zijn de gebeten hond, terwijl de industriële ETS bedrijven die weinig tot geen klimaatambitie hadden niet extra worden aangepakt met hun vervuilende installaties. Onder deze laatste groep valt echter maximaal een vijfde van alle industriële ETS bedrijven. Hierbij gaat het om de industriële ETS bedrijven die tussen 2017-2024 hun CO2-emissies hebben zien toenemen. Dit aantal is nog redelijk overzichtelijk.

Op naar maatwerkbeleid

Het hebben van een klimaatbeleid biedt veel voordelen. Het brengt economische groei, meer investeringen (in bijv. hernieuwbare energie), nieuwe banen, een duurzame leefomgeving en een betere volksgezondheid. Als je dit beleid echter generiek maakt, dan kleven daar soms nadelen aan. Zo kan het voorkomen dat het beleid uiteindelijk ondoeltreffend is of dat de handhaving moeilijk te realiseren is. Maar veel vaker is het geval dat de kosten en baten van het beleid niet gelijkmatig zijn verdeeld. Dan is maatwerk per subsector in de industrie misschien wel veel effectiever. Elke industriële subsector kent namelijk zo haar eigen uitdagingen en complexiteit. En bovendien, Nederland heeft circa 195 industriële ETS bedrijven. Dat maakt een maatwerkaanpak overzichtelijk.

Het bericht CO2-heffing was een papieren tijger verscheen eerst op The Asset.

AI versnelt en verbetert verschillende fasen van het beleggingsproces. Traditioneel kost het analyseren van jaarverslagen, bedrijfsdocumenten, researchrapporten en nieuws veel tijd. Met tools zoals ChatGPT Enterprise en Bloomberg’s Document Search and Analysis (DSX) verloopt dit nu veel sneller. Schroders gebruikt deze technologie bijvoorbeeld voor eerste bedrijfs-, landen- en sectoranalyses, en ontwikkelt daarnaast eigen toepassingen die interne en externe data combineren voor diepgaandere inzichten. Innovaties zoals het Model Context Protocol (MCP) maken het mogelijk AI-systemen naadloos te koppelen aan databronnen en applicaties, wat de integratie in de dagelijkse workflow van analisten vergemakkelijkt. Ook Contex AI speelt een belangrijke rol, vooral bij gestructureerde duurzaamheidsanalyses (ESG).

De voordelen van AI voor beleggers zijn concreet en drieledig. Ten eerste versnelt AI de initiële analyse: waar traditionele studies weken konden duren, halveert AI die tijd, wat kennis toegankelijker maakt en nieuwe markten opent. Ten tweede vergroot AI het investeringsuniversum doordat tijd vrijkomt om meer idee te onderzoeken en complexere, kwalitatieve vragen te behandelen. Ten derde verbetert AI de monitoring van bestaande posities, waardoor beleggers sneller kunnen beoordelen of hun beleggingshypothesen nog kloppen en tijdig kunnen bijsturen. Dit alles draagt bij aan een betere risico-rendementsverhouding.

In de praktijk helpt AI bijvoorbeeld bij het sneller diagnosticeren van teruglopende bedrijfsresultaten, door snel te onderscheiden of oorzaken cyclisch, competitief of markttechnisch zijn. Bij Schroders maken inmiddels bijna 300 analisten en beleggers in de publieke markten divisie gebruik van AI-tools als ChatGPT Enterprise, Contex AI en Bloomberg DSX.

Na een introductiefase in 2024 wordt 2025 het jaar waarin AI volledig wordt geïntegreerd in het beleggingsproces. Analisten starten hun onderzoek steeds vaker met door AI voorverwerkte informatie en kunnen met de verdere ontwikkeling van AI complexere beleggingsvragen beantwoorden. De rol van de mens verschuift daardoor naar het beoordelen wat echt relevant is en wat slechts ruis vormt, waardoor een optimale samenwerking tussen mens en machine ontstaat.

Het bericht Hoe grote beleggers AI gebruiken verscheen eerst op The Asset.

“Big Tech heeft in deze eerste fase van de AI-revolutie een voorsprong opgebouwd, vanwege de hoge kosten die ermee gemoeid waren. Naarmate we de volgende fase ingaan, is de kans echter rel dat ze hun positie als koploper zullen verliezen aan nieuwe AI-bedrijven.”

Volgens Shant vertonen grote technologische revoluties vaak een herkenbaar patroon. “Eerst ligt de focus op hardware en infrastructuur. In dit geval leidde dat tot een sterke vraag naar GPU-chips en datacenters. Vervolgens versnelde de introductie van Deepseek’s R1-model de overgang naar het gebruik van software en applicaties. We zitten nu dus in de latere fase van kapitaalinvesteringen, en tegelijk aan het begin van toepassingen en grootschalig gebruik en adoptie.”

Voor de meest aantrekkelijke kansen zijn beleggers waarschijnlijk nog lange tijd op de Verenigde Staten en China aangewezen, denkt Shant. “Europese bedrijven kunnen worden belemmerd door beperkende regelgeving, terwijl de Amerikaanse markt juist innovatie voorrang geeft.”

De grootste winnaars in de komende 3 tot 5 jaar zouden wel eens jonge, puur op AI gerichte bedrijven kunnen zijn, vervolgt hij. “Beleggers doen er verstandig aan om in een gebalanceerde portefeuille aanzienlijke blootstelling aan dit thema te hebben, maar wel middels experts die diepgaande kennis en de middelen hebben om deze dynamische omgeving goed te volgen.”

Het bericht Big Tech gaat leidende positie AI inleveren verscheen eerst op The Asset.