Kepler wees op hogere financieringskosten, nu WDP zijn platform uitbreidt naar Spanje en Italië. De logistieke markt blijft uitdagend, al wees de topman in het eerste kwartaal op een mogelijke terugkeer van de vraag naar grotere ruimtes, merkten analisten van Kepler op. 

Het aandeel noteert momenteel aan de onderkant van zijn historische bandbreedtes, aldus Kepler, terwijl WDP als enige in Europa een geloofwaardige outlook voor de winstgroei heeft afgegeven, namelijk een winstgroei per aandeel van 5 procent tot 2030. Dit rechtvaardigt volgens de analist een hogere waardering.

Het aandeel WDP koerste vrijdag 0,7 procent hoger op 21,60 euro.

Het bericht Beursblik: Kepler Cheuvreux verlaagt koersdoel WDP verscheen eerst op The Asset.

De technologiereuzen – de befaamde Magnificent Seven – die jarenlang de boventoon voerden, worden ingeruild voor hun toeleveranciers, in de eerste plaats chip- en geheugenfabrikanten. Die omslag vertaalt zich zowel in de duizelingwekkende stijging van de Zuid-Koreaanse markt, aangevoerd door Samsung en SK Hynix, als in de terugkeer van oude boegbeelden, zoals Intel, dat zijn koers in één jaar tijd met bijna 500% zag stijgen. In de schaduw van de Amerikaanse en Aziatische kampioenen is er echter nog een groep die de records aaneenrijgt: de Europese halfgeleider-sector!

Met een stijging van 127% sinds begin dit jaar klopt de Stoxx Europe Total Market Semiconductors moeiteloos zijn Amerikaanse concurrent, de beroemde Philadelphia Semiconductor of SOX, die blijft steken op 81%. Sommige bedrijven in die Europese index zetten zelfs nog indrukwekkender prestaties neer. Was u vol bewondering voor het Zuid-Koreaanse SK Hynix en zijn 246% koerswinst sinds begin dit jaar? Dan brengt het Franse Soitec met zijn 758% u vast helemaal in vervoering! Ging Samsung er dit jaar al bijna 150% op vooruit? De Frans-Italiaanse groep STMicroelectronics staat op ruim 167% winst.

Kwakkelende autosector

Schijn bedriegt echter… die cijfers hebben minder te maken met een miraculeuze ontdekking dan met een bruuske inhaalbeweging. Vóór het bedrijf eind vorig jaar opnieuw in de gratie begon te komen, was STMicroelectronics namelijk meer dan 60% gedaald tegenover zijn koersniveau van de zomer van 2023, doordat het sterk is blootgesteld aan de kwakkelende autosector. Bij Soitec was de terugval zelfs nog groter: dat verloor 90% ten opzichte van zijn piek uit 2021 doordat de koers werd gecorrigeerd en de klanten op de rem gingen staan nadat ze eerder te veel voorraden hadden ingeslagen.

De markten hebben dus niet opeens de verborgen parels van het Oude Continent ontdekt. Ze hebben – bruusk en mogelijk wat overenthousiast – bedrijven die bijna van de kaart geveegd waren, geherwaardeerd toen plotseling bleek dat een deel van hun activiteiten cruciaal is voor de uitrol van AI.

Bij STMicroelectronics neemt de opleving het probleem van de marges en de blootstelling aan de autocyclus niet weg. Glasvezelverbindingen, vermogensomzetting en onderdelen voor warmte-infrastructuur – stuk voor stuk technologieën die datacenters laten communiceren, van stroom voorzien en hun stroomverbruik optimaliseren – worden echter gezien als belangrijke groeimotoren. Het verhaal van Soitec spreekt nog meer tot de verbeelding.

Korte verbindingen binnen datacenters – tussen servers, kaarten, GPU’s, geheugenchips – verlopen nog grotendeels elektrisch, maar verschuiven mogelijk stap voor stap naar glasvezel om de energiekosten te drukken, de snelheid te verhogen en het risico op oververhitting tegen te gaan. Als dat gebeurt zou Soitec een cruciale toeleverancier van de productieketen worden dankzij zijn technologische voorsprong in fotonische substraten, die essentiële bouwstenen voor glasvezelverbindingen zijn.

BE Semiconductor

Een ander goed voorbeeld is het Duitse Infineon, waarvan de vermogenschips helpen om de energievoorziening van datacenters efficiënter en stuurbaar te maken; of BE Semiconductor, de Nederlandse specialist in het optimaliseren van chips- en geheugenassemblage, waarmee het energieverbruik kan worden teruggedrongen en de verwerkingssnelheid stijgt. In de grote beursindices, die moeite hebben om het tempo van hun Amerikaanse en Aziatische tegenhangers te volgen, verdwijnt Europese technologie in de massa, maar ze hoeft niet onder te doen voor de concurrentie uit de rest van de wereld.

Het verhaal van AI werd op de markten lange tijd geschreven door een handvol favorieten van de beleggers, maar die beginnen te beseffen dat de halfgeleiderindustrie, die van doorslaggevend belang is voor de groei van AI, een complexe keten met tal van cruciale schakels vormt. In 2026 komt de markt er opnieuw achter dat heel wat van die schakels zich nog altijd in Europa bevinden.

Het bericht Halfgeleiders: de geruisloze comeback van Europa verscheen eerst op The Asset.

De kern van het probleem zit in het prijsmechanisme zelf. Vastgoedwaarderingen worden gebaseerd op vergelijkbare transacties. Als klimaatrisico daarin niet expliciet wordt meegenomen, komt het ook niet terug in taxaties. De partij die dat risico het minst zwaar weegt, kan het hoogste bod doen en bepaalt daarmee de nieuwe referentieprijs.

“De markt corrigeert dit niet, maar versterkt het,” zegt Jorrit Arissen, co-head Alternative Manager Research bij Van Lanschot Kempen. “Wie klimaatrisico te laag inschat, wint de deal en bepaalt daarmee de prijs.” Alleen daardoor ontstaat een systematische vertekening. Waarderingen lijken marktconform, maar zijn gebaseerd op transacties waarin een deel van het risico ontbreekt. Hierdoor stroomt kapitaal naar objecten met verborgen risico en bouwt dat risico zich op zonder zichtbaar te zijn in de gemiddelde portefeuillecijfers.

Twee identieke gebouwen, één dijkje ertussen

Die vertekening blijft vaak buiten beeld omdat wordt gestuurd op portefeuillegemiddelden. Op objectniveau zijn de verschillen echter groot. Twee ogenschijnlijk vergelijkbare panden kunnen een fundamenteel ander risicoprofiel hebben, afhankelijk van locatie, bodemgesteldheid en blootstelling aan overstroming of hitte.

Van Lanschot Kempen rekent klimaatrisico’s door op objectniveau met een model van herverzekeraar Munich Re. Daaruit blijkt dat het gemiddelde effect op een portefeuille beperkt kan lijken, maar dat de risico’s zich concentreren in een relatief kleine groep panden. “De verliezen ontstaan niet in het gemiddelde, maar in de staart van de portefeuille,” aldus Arissen.

Juist daar zit het gevaar. Zolang klimaatrisico niet wordt ingeprijsd, lijkt er weinig aan de hand. Maar zodra dat wel gebeurt, volgt de correctie niet geleidelijk maar abrupt. Hogere verzekeringspremies (of zelfs onverzekerbaarheid), strengere regelgeving of fysieke schade kunnen in korte tijd leiden tot forse herwaarderingen van individuele panden.

Voor institutionele beleggers is dat direct relevant. Pensioenfondsen investeren typisch voor de lange termijn via illiquide vastgoedposities met lange looptijden. Als waarderingen plotseling veranderen, werkt dat direct door in rendementen en dekkingsgraden. Hierdoor kan de dekkingsgraad snel dalen, met gevolgen voor indexatie en premies.

De impact blijft niet beperkt tot beleggers. Vastgoedeigenaren in risicogebieden krijgen te maken met lagere waarderingen en hogere kosten. Banken en andere financiers zien hierdoor het risico op hun onderpand toenemen.

Volgens Van Lanschot Kempen is het daarom noodzakelijk om klimaatrisico expliciet te vertalen naar kasstromen en waarderingen op objectniveau. Zolang dat niet gebeurt, blijft een deel van de vastgoedmarkt verkeerd geprijsd en neemt de kans op abrupte correcties toe.

Het bericht Van Lanschot Kempen: ‘Vastgoedwaarderingen weerspiegelen klimaatrisico onvoldoende’ verscheen eerst op The Asset.

"In 2025 zijn energie-onafhankelijkheid, decarbonisatie, veerkrachtige zorgsystemen, voedselzekerheid en technologisch leiderschap centrale prioriteiten geworden op de politieke en economische agenda. In zo'n omgeving wordt duurzaam beleggen steeds belangrijker. Het helpt om investeringen te richten op sectoren die bijdragen aan een stabiele en duurzame toekomst. Voor AllianzGI bevestigt dit het belang van onze langetermijnvisie, waarmee we klanten en andere betrokkenen helpen om met deze grote veranderingen om te gaan", zegt Michael Krautzberger, CIO Public Markets bij AllianzGI.

AllianzGI heeft zijn aanpak verder uitgebreid en kijkt daarbij onder andere naar Europese strategische autonomie. Met behulp van een eigen duurzaamheids-score (PSS) beoordeelt het bedrijf investeringen en richt het zich op ondernemingen die bijdragen aan bijvoorbeeld de energietransitie en klimaatbestendigheid. Ook zijn twee strategieën – één voor aandelen en één voor obligaties – aangepast, zodat ze beter aansluiten op de overgang naar een klimaatneutrale economie.

Voor het eerst bevat het rapport ook een apart hoofdstuk over impactbeleggen. Om beter te meten wat investeringen daadwerkelijk opleveren, heeft AllianzGI in 2025 een nieuwe methode ontwikkeld voor de energietransitie. Deze methode kijkt naar drie soorten bedrijfsactiviteiten die hieraan bijdragen.

Diane Mak, Head of Impact and Sustainability Private Markets, licht toe: "In de afgelopen jaren is onze aanpak van impactbeleggen aanzienlijk volwassen geworden. We verbeteren de manier waarop we impact en duurzame beleggingskansen en -risico's beoordelen door middel van meer systematische due diligence. De methodologie voor de energietransitie is daar een recent voorbeeld van. Hoewel deze aanvankelijk is ontwikkeld voor private markten, zien we op korte tot middellange termijn mogelijkheden om deze ook te verbinden met publieke markten."

Naast deze oplossingen blijft AllianzGI actief in gesprek met bedrijven waarin wordt geïnvesteerd en andere belangrijke stakeholders. In 2025 gebeurde dat 562 keer bij 451 bedrijven, met als doel hun rol in een toekomstbestendige economie te versterken.

Het rapport kijkt niet alleen terug op 2025, maar ook vooruit naar 2026. De focus blijft liggen op de energietransitie, ondersteund door beleid, elektrificatie en investeringen in bijvoorbeeld hernieuwbare energie, netwerken en opslag. AllianzGI blijft daarbij eigen meetmethoden gebruiken om nieuwe beleggingsoplossingen te ontwikkelen. Omdat duurzaam beleggen op verschillende manieren wordt ingevuld, blijft het bedrijf een breed aanbod bieden dat aansluit bij de wensen en ambities van klanten.

Het bericht Rapport AllianzGI: 'Duurzaam beleggen wordt steeds belangrijker' verscheen eerst op The Asset.

Ongeacht de uiteindelijke uitkomst van de oorlog zal de algemene richting van de macro-economische indicatoren waarschijnlijk vergelijkbaar zijn: de groei zal naar verwachting vertragen en de inflatie stijgen als gevolg van beperkingen in de olie- en gasvoorziening. Een inflatiepiek zoals in 2022 wordt echter niet verwacht.

De verwachtingen rond het monetaire beleid zijn eveneens verschoven. Waar eerder werd uitgegaan van renteverlagingen door de Bank of England en de ECB, wordt nu rekening gehouden met mogelijke renteverhogingen in 2026. “De financieringskosten zijn aanzienlijk gestegen: Britse en Europese vijf-jaars-swaps zijn sinds het begin van het conflict met respectievelijk zo’n 65 en 50 basispunten opgelopen. De rente ligt rond een neutraal niveau en de arbeidsmarkten verzwakken, waardoor een verdere verkrapping alleen aan de orde is bij een duidelijke en aanhoudende stijging van de inflatieverwachtingen”, aldus Tano.

Beleggers houden nu dus rekening met een lagere economische groei en hogere inflatie. Vastgoed kan volgens Tano in deze context fungeren als een relatief stabiele belegging, met contractuele kasstromen, gedeeltelijke inflatiebescherming, potentieel voor waardegroei en diversificatievoordelen binnen portefeuilles.

Momenteel profiteert Europees vastgoed van een beperkt aanbod en een aantrekkende vraag van beleggers, wat de inkomsten ondersteunt en nieuwe allocaties stimuleert. Ondanks mogelijke risico’s door de oorlog kunnen sterke fundamenten en mogelijke prijsaanpassingen nieuwe investeerders aantrekken, besluit Tano.

Het bericht Columbia Threadneedle: ‘Impact Iran-oorlog op Europees vastgoed waarschijnlijk beperkt’ verscheen eerst op The Asset.

Volgens Saad Qais, Head of U.S. Investments, en Hillary Ripley, Head of Business Development, bij Schroders Greencoat is de centrale vraag voor infrastructuurbeleggers niet langer of de overheid gul blijft subsidiëren, maar of het Amerikaanse energiesysteem voldoende nieuwe capaciteit kan toevoegen tegen aanvaardbare kosten. Vanuit dat perspectief blijven hernieuwbare energiebronnen prominent in beeld.

De politieke context is intussen wel veranderd. Fiscale voordelen voor schone energie zijn teruggeschroefd en zullen geleidelijk aflopen richting 2030. Maar die afbouw verloopt niet abrupt: projecten die binnen bepaalde termijnen starten, kunnen nog jaren aanspraak maken op belastingvoordelen. Belangrijker is volgens Schroders Greencoat dat de onderliggende economische logica van hernieuwbare energie overeind blijft. In veel Amerikaanse regio’s behoren grootschalige zonneparken en onshore wind inmiddels ook zonder subsidie tot de goedkoopste vormen van nieuwe stroomopwekking. Daarmee verschuift het verdienmodel van fiscale steun naar elektriciteitsprijzen.

Nieuwe vraag zet stroommarkt onder druk

Die omslag valt samen met een nieuwe fase in de Amerikaanse stroommarkt. Waar het elektriciteitsverbruik tussen het midden van de jaren 2000 en 2020 grofweg vlak bleef, voorzien zowel de Amerikaanse Energy Information Administration als het Internationaal Energieagentschap opnieuw groei in het komende decennium. Dat komt niet alleen door datacenters en artificiële intelligentie, maar ook door elektrificatie van vervoer en verwarming en door de terugkeer van industrie naar de VS. Als de vraag jaarlijks met 2% à 3% groeit, zou in 25 tot 35 jaar bijna een verdubbeling van de benodigde opwekkingscapaciteit nodig zijn.

Tegelijkertijd verdwijnt bestaande capaciteit. Kolencentrales worden gesloten, delen van het nucleaire park staan onder druk en ook gascentrales zijn niet immuun voor veroudering en strengere randvoorwaarden. Meer gascentrales bouwen lijkt daarom voor de hand te liggen, maar ook daar wringt het. Producenten van gasturbines kampen met volle orderboeken, levertijden lopen op en de kapitaalkosten liggen hoger dan voor de pandemie. Bovendien kan het Amerikaanse kostenvoordeel van goedkoop schaliegas afnemen naarmate de export van lng groeit en de binnenlandse markt sterker meebeweegt met internationale prijzen.

Wind en zon winnen op voorspelbaarheid

Juist in die context winnen wind en zon aan aantrekkingskracht. Niet alleen omdat ze relatief goedkoop zijn, maar ook omdat ze sneller zijn te realiseren dan grote thermische centrales en na ingebruikname geen brandstofrisico kennen. Voor beleggers maakt dat de kasstromen voorspelbaarder. Hernieuwbare energie ontleent haar aantrekkingskracht daarmee steeds minder aan subsidie en steeds meer aan zekerheid.

De echte bottleneck: het elektriciteitsnet

Toch zit de echte bottleneck elders: op het net. De beperkingen liggen minder bij de opwekking zelf dan bij de infrastructuur die stroom van producent naar verbruiker moet brengen. In staten als Californië en Texas leidt congestie tot scherpe prijsverschillen tussen regio’s. In windrijke gebieden kunnen prijzen fors dalen of zelfs negatief worden, terwijl stedelijke centra juist veel hogere tarieven laten zien. Dat onderstreept hoe dringend investeringen in transmissie zijn. Zonder uitbreiding van het hoogspanningsnet dreigt nieuwe productie te worden aangesloten op een verouderde ruggengraat.

Ook batterijopslag wint daardoor snel terrein. Grootschalige opslagcapaciteit in de VS is in de afgelopen twee jaar in recordtempo gegroeid, met Texas en Californië als voorlopers. Opslag maakt het mogelijk om stroom op te slaan bij lage vraag of hoge productie en later te verkopen tijdens piekuren, wanneer prijzen hoger liggen. Daarmee wordt niet alleen verspilling beperkt, maar neemt ook de commerciële levensvatbaarheid van hernieuwbare projecten toe.

Kansen voor beleggers

Voor beleggers ontstaan juist nu kansen, stelt Schroders Greencoat. De politieke onzekerheid van het afgelopen jaar heeft veel marktpartijen terughoudend gemaakt. Daardoor zijn delen van de markt minder druk bezet geraakt, vooral bij kleinere en middelgrote ontwikkelaars die niet altijd de balans hebben om meerdere projecten tegelijk voor te financieren. Dat opent ruimte voor kapitaal dat vroeg in de levenscyclus van projecten wil instappen, van opwekking tot netwerken en opslag.

De energietransitie in de VS wordt daarmee pragmatischer van aard. Schone energie wordt nog altijd geassocieerd met decarbonisatie, maar steeds vaker draait het debat om betrouwbaarheid, werkgelegenheid, binnenlandse industrie en lokale belastingopbrengsten. In een krapper wordende stroommarkt gaat het minder om idealen en meer om een aloude economische noodzaak: de lichten aan houden tegen beheersbare kosten. Voor beleggers is dat misschien wel het belangrijkste signaal van allemaal.

Het bericht Schroders: ‘Amerikaanse energietransitie draait steeds minder op subsidie’ verscheen eerst op The Asset.

Die verschuiving is zichtbaar in meerdere thema’s: van de discussie over rendement en impact, via de toenemende aandacht voor fysieke klimaatrisico’s en klimaatadaptatie, tot het in kaart brengen van natuurgerelateerde afhankelijkheden en een hernieuwde nadruk op actief eigenaarschap. ‘Duurzaam’ is minder een label geworden en meer een set meetbare keuzes, zo is de teneur.

Rendement én impact: hardnekkig misverstand onder druk

Een belangrijke bouwsteen onder die verschuiving is onderzoek dat het klassieke spanningsveld tussen impact en rendement nuanceert. In een gezamenlijk onderzoek van Schroders en Oxford University Business School werden in 2025 meer dan 250 beursgenoteerde bedrijven onderzocht. De uitkomst ondermijnde het hardnekkige idee dat impactbeleggen per definitie ten koste gaat van performance. Volgens de onderzoekers lieten impactportefeuilles concurrerende absolute én risico-gecorrigeerde resultaten zien ten opzichte van brede, ‘ongebonden’ mandaten.

Voor beleggers die onder druk staan om zowel rendement als maatschappelijke resultaten te leveren – denk aan pensioenfondsen, verzekeraars en grote stichtingen – is dat een relevant signaal. Het verschuift de discussie van ‘of’ naar ‘hoe’: welke impactdoelen zijn realistisch, welke metrics zijn robuust, en hoe voorkom je dat impact een marketingterm wordt.

Schroders geeft aan dit onderzoek te hebben uitgebreid richting private markten, met bijzondere aandacht voor private equity en infrastructure debt. Dat past bij een bredere trend: steeds meer impactkapitaal verschuift naar niet-beursgenoteerde markten, waar investeerders dichter op de assets zitten en sturingsmogelijkheden groter zijn, maar waar transparantie en meetbaarheid juist weer lastiger zijn.

Klimaat: doelen uit zicht, druk op portefeuilles neemt toe

Tegenover de toenemende vraag naar meetbaarheid staat een harde realiteit: de wereld ligt niet op koers voor de klimaatdoelen. Het World Resources Institute concludeerde vorig jaar dat geen van de 45 belangrijkste wereldwijde klimaatindicatoren momenteel op schema ligt om de 2030-doelen te halen die passen bij het 1,5°C-pad. Dat oordeel weerspiegelt de politieke onzekerheid en de uiteenlopende nationale benaderingen van de transitie naar een koolstofarme economie.

Voor beleggers vertaalt die kloof zich niet alleen in reputatierisico, maar ook in financieel risico. Regulering kan aanscherpen of juist versnipperen; koolstofprijzen kunnen schokken vertonen; verwachtingen van stakeholders lopen op; en tegelijk liggen er kansen die nog onvoldoende worden benut. Volgens Schroders blijven de duurzaamheidsambities van veel klanten vooral rond klimaat draaien. De invulling loopt uiteen: van het terugdringen van de CO2-voetafdruk van de portefeuille (decarbonisatie) en transitiegericht beleggen tot gerichte beleggingen in klimaatoplossingen.

In die context wordt klimaat niet langer uitsluitend als ‘transitierisico’ benaderd (beleid, technologie, marktdynamiek), maar steeds nadrukkelijker als ‘fysiek risico’: wat gebeurt er met assets en cashflows als extreem weer frequenter en ernstiger wordt?

Fysieke klimaatrisico’s: van abstract naar asset-specifiek

Fysieke klimaatrisico’s zijn in 2025 nadrukkelijker op de agenda gezet. De toegenomen frequentie en ernst van extreem weer, en het groeiende besef van directe financiële gevolgen, duwen dit thema naar de voorgrond. Tegelijk is de modelwereld volwassener geworden: klimaatanalyses maken fijnmaziger modellering mogelijk van locatie- en assetspecifieke risico’s. Maar die verfijning komt met een kanttekening: er bestaan nog altijd wezenlijke verschillen tussen modelleveranciers, waardoor uitkomsten uiteen kunnen lopen.

Schroders breidde in 2025 zijn analysekader voor fysieke klimaatrisico’s uit binnen de pijlers infrastructuur en vastgoed. Asset-specifieke ramingen van toekomstige verliezen werden verdiept, en er werden beheerplannen ontwikkeld voor adaptatie en veerkracht van infrastructuur. Het is een signaal dat het gesprek verschuift van scenario’s op wereldschaal naar beslissingen op assetniveau: welke locaties zijn kwetsbaar, welke investeringen zijn nodig, en hoe wordt dat gefinancierd?

Een kernonderdeel van adaptatie is daarbij niet alleen fysieke weerbaarheid, maar ook financiële veerkracht: het vermogen van burgers, bedrijven en overheden om klimaatschokken op te vangen en te herstellen. Dat raakt aan de vraag wie het risico draagt en via welke markten.

Klimaatadaptatie en ILS: verzekerbaarheid wordt een beleggingsvraag

Een voorbeeld van financiële veerkracht zijn zogeheten insurance-linked securities (ILS): beleggingsinstrumenten die gekoppeld zijn aan verzekeringsrisico’s en een aanvullende buffer bieden naast de risicodraagkracht van (her)verzekeraars. In een wereld waarin verzekerbaarheid onder druk kan komen door hogere schadelast, wordt de vraag naar alternatieve risicodragers groter.

Voor beleggers is dat een dubbel verhaal. Enerzijds kan ILS diversificatie bieden en bijdragen aan het absorberen van klimaatschokken. Anderzijds vereist het een scherp begrip van modelrisico, correlaties en de mogelijke toename van ‘tail risks’. De politieke discussie over klimaat wordt daarmee vertaald naar een financiële vraag: hoe blijft risico verzekerbaar, en tegen welke prijs?

Natuur: van klimaat naar biodiversiteit en ontbossing

Waar klimaat al jaren centraal staat, schoof in 2025 ook het thema ‘Natuur’ nadrukkelijker naar voren. Schroders sloot zich in 2024 aan bij de ‘Early Adopters’ van de Taskforce on Nature-related Financial Disclosures (TNFD) en publiceerde in 2025 zijn eerste TNFD-conforme Naturerapport, dat zowel publieke als private assets omvat. Daarmee wil Schroders de natuurgerelateerde impact en afhankelijkheden inzichtelijk maken, inclusief een specifieke beoordeling binnen private markets.

Ontbossing kwam daarbij naar voren als belangrijk focusgebied. Schroders bouwt voort op een toezegging uit 2021 om ontbossing door landbouwgrondstoffen met bosrisico aan te pakken. In 2025 is een proces ontwikkeld en geïmplementeerd om private investeringen met mogelijke blootstelling aan zulke grondstoffen te identificeren, zodat verscherpte due diligence kan plaatsvinden waar risico’s worden vastgesteld.

De verschuiving richting natuur is meer dan een extra ESG-hoofdstuk. Het raakt aan supply chains, landgebruik, grondstoffenprijzen en regelgeving. Voor beleggers betekent het dat ‘risico’ breder wordt: niet alleen CO₂-intensiteit, maar ook afhankelijkheid van ecosystemen kan bepalend zijn voor de houdbaarheid van businessmodellen.

Actief eigenaarschap: van intentie naar bewijs

Met meer aandacht voor meetbaarheid groeit ook de druk op actief eigenaarschap. Engagement en stembeleid zijn al jaren vaste onderdelen van ESG, maar beleggers willen steeds vaker zien wat het oplevert: welke doelen zijn gesteld, welke stappen zijn gezet, en welke resultaten zijn behaald?

Schroders publiceert jaarlijks een ‘Engagement Blueprint’ waarin de filosofie en aanpak van actief eigenaarschap per beleggingscategorie wordt vastgelegd, inclusief stakeholders en thematische speerpunten. In private assets ligt de nadruk op een combinatie van hands-on waardecreatie en verantwoord stewardship, met gerichte engagement en deelname aan sectorinitiatieven.

Eind 2025 zijn tracking en rapportage volgens Schroders verder gestandaardiseerd. Doel: cliënten meer transparantie geven over engagementresultaten én beter laten zien hoe allocaties naar private markten daadwerkelijk sturen op transitie- en impactdoelen. Daarmee verschuift stewardship van ‘we doen het’ naar ‘dit is het effect’.

Sociale veerkracht: ESG wordt breder dan milieu

De ESG-discussie kreeg in 2025 ook een sociaal accent. Met oplopende geopolitieke spanningen, inflatiedruk en demografische verschuivingen groeit de aandacht voor sociale veerkracht, zowel in risicobeheer als in beleggingsvehikels met sociale doelstellingen. Schroders wijst op strategieën rond onder meer financiële inclusie en betaalbaarheid in opkomende markten.

ESG als discipline: minder label, meer risicomanagement

De rode draad door 2025 is dat duurzaam beleggen minder een identiteitskwestie is geworden en meer een discipline van risicomanagement en kapitaalallocatie. Politieke polarisatie en macro-onzekerheid hebben de discussie niet stilgelegd, maar juist aangescherpt: toon aan wat je doet, waarom je het doet en wat het oplevert.

Voor beleggers betekent dat ook een professionaliseringsslag. Klimaat- en natuurdata worden complexer, modelverschillen vragen om kritisch toezicht, en ‘impact’ vraagt om heldere definities en meetmethoden. Wie duurzaam beleggen wil volhouden, zal het moeten kunnen uitleggen in dezelfde taal als rendement en risico. Dat lijkt precies de richting waarin de markt zich in 2025 bewoog.

Het bericht Schroders: ‘Duurzaam beleggen is afgelopen jaar fundamenteel veranderd’ verscheen eerst op The Asset.

Het duurzaamheidsanalysemodel dat DPAM voor opkomende markten heeft ontwikkeld, stelt democratische waarden centraal en beschouwt deze ook als een belangrijk element bij de beoordeling van het landenrisico. Het model is gebaseerd op vier belangrijke pijlers: (1) transparantie en democratische waarden, (2) milieu, (3) onderwijs en innovatie, en (4) bevolking, gezondheid en welvaartsverdeling.

De insteek is niet om minder duurzame landen uit te sluiten, maar om risico’s beter te duiden en de vooruitgang door de tijd heen te monitoren, rekening houdend met verschillen in institutionele en sociale ontwikkeling. Door ESG-factoren te integreren worden verbetertrajecten zichtbaar die in een puur financiële analyse vaak onderbelicht blijven. Zo ontstaat een completer beeld van het risico-rendementsprofiel op de middellange tot lange termijn.

Duurzaamheidsanalyse India

Een concreet voorbeeld is India, waarvan de totale ESG-score steeg van 49/100 in 2023 naar 57/100 in DPAM’s meest recente ranglijst (gepubliceerd in november 2025). Met een grote, jonge bevolking, een toenemend gewicht in de wereldeconomie en een sovereign debt markt die relevanter wordt voor internationale beleggers, is India een belangrijke testcase om de meerwaarde van ESG-analyse voor risico’s op de middellange tot lange termijn te beoordelen.

Duurzaamheid India verbetert geleidelijk

Binnen DPAM’s duurzaamheidsmodel laat India een geleidelijke verbetering zien, al blijft het beeld complex. Het land staat nog niet in de bovenste regionen van de ranglijst, maar de stijgende totaalscore wijst op vooruitgang, vooral sociaaleconomisch: aanhoudende groei, armoedevermindering en betere demografische en arbeidsmarktindicatoren. Tegelijkertijd verloopt de weg naar meer duurzaamheid ongelijk, met duidelijke verschillen tussen ESG-dimensies en structurele spanningen die het langetermijnrisicoprofiel blijven beïnvloeden.

Op sociaal vlak profiteert India van een jonge bevolking en verbeterde toegang tot basisvoorzieningen, lagere werkloosheid en een meer beperkte consumptie-ongelijkheid. Daar tegenover staan hardnekkige kwetsbaarheden, zoals de kwaliteit van banen, de omvang van de informele economie en forse regionale en gendergerelateerde verschillen.

Milieutechnisch is de uitdaging voor India groot: de uitstoot per hoofd blijft relatief laag, maar de afhankelijkheid van steenkool en de snel stijgende energievraag maken decarbonisatie ingewikkeld, ondanks stevige investeringen in hernieuwbare energie.

Governance blijft een gevoelig punt. Hoewel India formeel een democratie is, zijn er zorgen rond burgerlijke vrijheden, persvrijheid en aansluiting bij internationale normen. Juist die mix van vooruitgang en blijvende kwetsbaarheden maakt India een relevante testcase voor ESG-analyse in opkomende markten.

Het bericht DPAM: ‘Duurzaamheid India verbetert geleidelijk’ verscheen eerst op The Asset.

Wereldwijd komt echter de grootste toename van de energievraag uit opkomende markten in Azië en Afrika, waar de welvaart en de bevolking groeit. Het internationaal energie agentschap (IEA) schat dat het wereldwijde elektriciteitsgebruik van huishoudens in 2035 met 25% gestegen zal zijn. In 2050 wordt zelfs een stijging van 60% verwacht! De afbeelding hieronder laat zien dat het gebruik van olie en gas blijft toenemen en ook de hoeveelheid nucleaire energie zal verdubbelen. Veruit de belangrijkste bijdrage komt echter van duurzame energie, waaronder zonne- en windenergie.

Afbeelding: Verwachte ontwikkeling van de vraag per energiebron

Zonne- en windenergie

Aandelen van beursgenoteerde ondernemingen die zich bezighouden met zonne- en windenergie zijn de laatste jaren achtergebleven op de beurs. Dit heeft twee redenen. Duurzame energieprojecten hebben weinig lopende kosten, maar vergen hoge investeringen. Door de gestegen rente zijn de kapitaalkosten fors toegenomen. De andere reden is politiek, er wordt te weinig naar de lange termijn gekeken. Met name in de Verenigde Staten is onder president Trump de steun voor de duurzame energiesector fors afgenomen.

Door technologische ontwikkelingen blijven de kosten voor duurzame energie echter dalen en inmiddels is het slechte nieuws over deze sector grotendeels in de koersen van de aandelen verdisconteerd. De bodem in de aandelenkoersen lijkt bereikt en sinds april laat de zon- en windsector herstel zien. In de afbeelding hieronder is de koersontwikkeling van een wereldwijd gespreid mandje aandelen in zowel de zon- als de windsector te zien.

Afbeelding: Beleggingen in zonne- en windenergie lijken uit het dal te kruipen

Beleggen in duurzame energie

De stijgende energievraag is een belangrijk beleggingsthema voor Optimix. Onvoldoende beschikbaarheid van elektriciteit kan een belangrijk obstakel vormen voor de investeringen in kunstmatige intelligentie en de benodigde datacenters. Eerder stond Optimix stil bij de zeldzame aardmetalen die nodig zijn voor de productie van onder andere batterijen. Ook belegt Optimix in de nucleaire sector. Een belegging in duurzame energie zou volgens de vermogensbeheerders uitstekend bij dit thema passen. De waarderingen in de sector zijn aantrekkelijker dan een aantal jaren geleden en de vraag naar duurzame energie blijft hoog. Het is echter ook een zeer concurrerende sector, waardoor de winstmarges op met name zonnepanelen laag zijn.

De vermogensbeheerders van Optimix kijken nu dan ook vooral naar ondernemingen die zich bezighouden met de installatie van zon- en windenergie, de slimme apparatuur die daarvoor nodig is, maar ook naar ondernemingen die profiteren van de uitbreiding en verzwaring van de energienetwerken. Het energie-thema zal ook in 2026 een belangrijk accent in de door Optimix beheerde portefeuilles blijven.

Het bericht Optimix: ‘Beleggen in zonne- en windenergie opnieuw ‘hot’ in 2026’ verscheen eerst op The Asset.

Bij platforminvesteringen wordt groeikapitaal ingezet voor beleggingen in vastgoedbedrijven die zich voornamelijk bezighouden met het beheer van gebouwen. Dit levert een ander risicoprofiel op dan andere soorten vastgoedbeleggingen. In hun nieuwste blog vergelijken Martin en Page de groeikapitaalinvesteringen in vastgoedplatforms, met twee andere beleggingscategorieën, namelijk value-add- en opportunistische vastgoedstrategieën.

In beide gevallen richten beleggers zich op bovengemiddelde rendementen via actieve waardecreatie en een hoger risicoprofiel. ”Maar de drijvende factoren achter deze rendementen verschillen wezenlijk”, aldus Martin en Page.

Waar het rendement vandaan komt – en waar het risico zit

Volgens de L&G-experts spelen bij groeikapitaalinvesteringen in vastgoedplatforms vooral de uitvoeringsrisico’s een rol. Succes hangt onder meer af van schaalvergroting, en de manier waarop men omgaat met de specifieke dynamiek van de sector.

Daartegenover ligt bij value-add- en opportunistische strategieën de nadruk op de kwaliteit van afzonderlijke gebouwen. Hier spelen volatiliteit van vastgoedprijzen, investeringskosten en markttiming een grotere rol. Rendementen hangen vaak af van compressie van aanvangsrendementen (cap rates), succesvolle verhuur en renovatieprojecten. Doorgaans gaan deze strategieën gepaard met een aanzienlijke inzet van leningen: het ‘loan-to-value’-percentage (LTV) ligt bij de categorie ‘opportunistische vastgoedinvesteringen’ bijvoorbeeld boven de 60%.

Een belangrijk onderscheid is ook de mate waarin de rendementen meebewegen met de vastgoedcyclus. Martin en Page zien dat groeikapitaalinvesteringen bij vastgoedplatforms slechts beperkt correleren met de traditionele vastgoedcyclus. Historische data zijn schaars, maar Preqin-cijfers voor Europa over de periode 2013–2023 geven een indicatie: groeikapitaal behaalde gemiddeld circa 15% rendement, met een correlatie van 0,43 ten opzichte van core-vastgoed. Opportunistische vastgoedstrategieën daarentegen lieten in dezelfde periode lagere rendementen zien en bleken sterker gecorreleerd aan de vastgoedcyclus.

Volgens de L&G-experts onderstrepen deze cijfers twee kenmerken van gespecialiseerde platforminvesteringen met groeikapitaal: hogere opbrengsten en meer spreiding. Door groeikapitaal toe te voegen aan een bredere vastgoedallocatie kan vastgoed daarom meer bijdragen aan het totale risicorendementsprofiel van een pensioenfonds of institutionele portefeuille.

Implicaties voor allocatie

Voor beleggers die hun portefeuille willen beschermen tegen cyclische schommelingen biedt platforminvestering een aantrekkelijk alternatief. Het vermindert de afhankelijkheid van prijscorrecties en markttiming en speelt in op structurele trends zoals digitalisering, vergrijzing en logistieke groei. Zo kan deze strategie een aanvulling zijn op core- en opportunistische beleggingen.

Het bericht L&G: ‘Platforminvesteringen bieden hogere rendementskansen in vastgoedportefeuilles’ verscheen eerst op The Asset.