Het rendement op Europese staatsobligaties ligt inmiddels ruim boven de inflatie die financiële markten voor de lange termijn verwachten. Daarmee is de situatie aanzienlijk veranderd ten opzichte van het afgelopen decennium, toen obligaties na correctie voor inflatie vaak een negatief verwacht rendement boden.

Volgens Schroders zijn de rendementen op staatsobligatie-indices in euro inmiddels grofweg vergelijkbaar met die van Europese bedrijfsobligaties met een hoge kredietwaardigheid.

Dat betekent dat beleggers weer meer inkomsten uit rente kunnen halen, zonder volledig afhankelijk te zijn van koerswinsten door een dalende rente.

ECB trekt zich terug als grote koper

Een belangrijke verandering is de afbouw van de obligatieportefeuille van de Europese Centrale Bank. Sinds 2023 neemt het aandeel van de ECB en de nationale centrale banken in de markt voor staatsobligaties geleidelijk af.

Daardoor moeten overheden voor hun financiering sterker rekenen op particuliere en institutionele beleggers. Die kijken kritischer naar de verhouding tussen rendement en risico.

Volgens Schroders leidt dit tot grotere verschillen tussen de rente die eurolanden op hun staatsleningen moeten betalen.

Frankrijk en Spanje illustreren die ontwikkeling. Terwijl de Spaanse overheidsfinanciën verbeteren, kampt Frankrijk met een groot begrotingstekort en politieke verdeeldheid. Daardoor reageert de renteopslag op Franse staatsobligaties sterker op begrotingsplannen en politieke onzekerheid.

Hogere schulden vergroten risico’s

De vermogensbeheerder wijst erop dat veel Europese landen te maken hebben met stijgende uitgaven aan pensioenen, gezondheidszorg en defensie.

Tegelijkertijd liggen de financieringskosten in verschillende landen volgens Schroders boven de economische groei. Zonder begrotingsmaatregelen kan dat ertoe leiden dat de staatsschuld verder oploopt ten opzichte van de omvang van de economie.

Ook verkiezingen kunnen voor extra onzekerheid zorgen. Schroders wijst onder meer op de verkiezingskalender in Spanje, Frankrijk, Italië en Griekenland. Nieuwe verkiezingsbeloften kunnen botsen met de noodzaak om begrotingstekorten terug te dringen.

Actieve selectie wordt belangrijker

Schroders verwacht dat beleggers steeds scherper onderscheid zullen maken tussen landen met houdbare overheidsfinanciën en landen waar de begrotingsrisico’s toenemen.

Daarbij kunnen ook kansen ontstaan wanneer politieke onrust de rente op staatsobligaties sterker opdrijft dan de economische situatie rechtvaardigt.

De vermogensbeheerder benadrukt daarom het belang van actieve selectie. Niet alleen de hoogte van de rente is bepalend, maar vooral de vraag of beleggers voldoende worden beloond voor het risico dat zij nemen.

Volgens Schroders bieden de hogere obligatierentes weer een aantrekkelijke basis aan inkomsten, terwijl de toenemende verschillen tussen eurolanden mogelijkheden scheppen voor extra rendement.

Het bericht Schroders ziet kansen in Europese staatsobligaties verscheen eerst op The Asset.

Cat bonds zijn obligaties waarmee verzekeraars, herverzekeraars en overheden het financiële risico van grote natuurrampen overdragen aan beleggers. In ruil daarvoor ontvangen beleggers een relatief hoge rente.

Het risico is dat zich een vooraf omschreven gebeurtenis voordoet, zoals een zware orkaan of aardbeving. In dat geval kan de belegger een deel van de inleg of zelfs de volledige hoofdsom verliezen.

Nauwelijks afhankelijk van aandelenmarkten

Volgens J. Safra Sarasin is de belangrijkste aantrekkingskracht van cat bonds hun lage samenhang met aandelen en gewone obligaties. De kans op een natuurramp wordt immers niet rechtstreeks bepaald door economische groei, inflatie of het rentebeleid van centrale banken.

Daardoor kunnen cat bonds bijdragen aan de spreiding van een beleggingsportefeuille. Bovendien hebben deze obligaties doorgaans een variabele rente en een relatief korte looptijd.

De vermogensbeheerder benadrukt wel dat cat bonds vooral geschikt zijn als belegging voor de langere termijn. Een afzonderlijk jaar kan zwaar worden getroffen door natuurrampen, terwijl het vrijwel onmogelijk is om gunstige en ongunstige rampenseizoenen vooraf te voorspellen.

Klimaatverandering maakt risicoanalyse complexer

Klimaatverandering speelt een belangrijke rol bij de beoordeling van cat bonds. De gevolgen verschillen echter sterk per regio en per soort natuurramp.

Ook de groeiende bevolking en stijgende vastgoedprijzen in kwetsbare gebieden kunnen de verzekerde schade vergroten, zonder dat natuurrampen zelf noodzakelijkerwijs zwaarder worden.

Volgens J. Safra Sarasin is daarom een grondige analyse van de onderliggende risico’s noodzakelijk. Daarbij kijkt de vermogensbeheerder niet alleen naar de aangeboden rente, maar vooral naar de vraag of die voldoende compensatie biedt voor het mogelijke verlies.

Spreiding over verschillende regio’s en risico’s, zoals Amerikaanse orkanen, Europese stormen en Japanse tyfoons, kan helpen om de afhankelijkheid van één type natuurramp te beperken.

Hoge rente is niet zonder risico

J. Safra Sarasin waarschuwt daarnaast voor de toenemende belangstelling voor cat bonds. Wanneer de vraag van beleggers sneller groeit dan het aanbod, kunnen de renteopslagen dalen. Beleggers ontvangen dan minder vergoeding voor hetzelfde risico.

Ook de prijsontwikkeling op de bredere herverzekeringsmarkt heeft invloed op de rendementen.

De conclusie van de vermogensbeheerder is dat cat bonds een waardevolle aanvulling op een gespreide portefeuille kunnen zijn, maar geen veilige vervanger van traditionele obligaties. Het rendement is juist een vergoeding voor het risico dat een grote natuurramp tot aanzienlijk kapitaalverlies leidt.

Het bericht Kansen in cat bonds als aanvulling op beleggingsportefeuille verscheen eerst op The Asset.

Volgens Anne is de belangstelling voor obligaties duidelijk toegenomen. Zelfs aandelenbeleggers informeren inmiddels naar de rendementen op vastrentende waarden.

Vooral Amerikaanse investment-grade bedrijfsobligaties springen eruit. Het rendement op deze obligaties ligt momenteel hoger dan gedurende vrijwel de gehele afgelopen tien jaar. Voor beleggers met een langere beleggingshorizon maakt dat obligaties volgens MFS aantrekkelijk vanuit het oogpunt van risico en rendement.

De vermogensbeheerder ziet daarom aanleiding om obligaties binnen gemengde beleggingsportefeuilles weer een grotere rol te geven als tegenwicht voor aandelenrisico.

Voorkeur voor bedrijfsobligaties

Dat betekent niet dat obligaties zonder risico zijn. Anne wijst op zorgen over het begrotingsbeleid van verschillende overheden en onzekerheid over het monetaire beleid. Die factoren kunnen voor flinke schommelingen in de obligatierente zorgen.

MFS geeft daarom de voorkeur aan bedrijfsobligaties boven staatsobligaties.

Ook op de aandelenmarkt ziet de vermogensbeheerder redenen voor voorzichtigheid. De S&P 500 is dit jaar ongeveer 15% gestegen en bevindt zich dicht bij recordniveaus, maar steeds minder aandelen dragen bij aan die stijging.

Medio augustus stond nog bijna 74% van de aandelen in de index boven het 100-daags koersgemiddelde. Inmiddels is dat percentage gedaald naar ongeveer 38%.

Volgens MFS hoeft die afnemende marktbreedte niet direct op een naderende correctie te wijzen. De koppositie op de beurs wisselt regelmatig tussen sectoren zoals technologie, halfgeleiders, energie en software.

Wel nemen de verschillen tussen sectoren en individuele bedrijven toe. Daardoor wordt een zorgvuldige selectie van beleggingen volgens MFS steeds belangrijker.

Het bericht MFS ziet obligaties weer als aantrekkelijk alternatief voor aandelen verscheen eerst op The Asset.

“Het traject dat we in april hebben uitgezet, houdt stand, maar het verwachte herstel verloopt trager en geleidelijker dan we hadden verwacht”, zo stelde Alfonso Hidalgo de Calcerreda, voorzitter van het Economisch Comité van de brancheorganisatie.

Eerder werd voor 2027 nog uitgegaan van een groei met 2,2 procent.

Deze vertraging wordt grotendeels veroorzaakt door een aanhoudende structurele krimp in China en de geopolitieke instabiliteit in het Midden-Oosten, die de energiemarkten en lokale toeleveringsketens verstoort.

Buiten China is er juist sprake van een krachtig onderliggend momentum, aldus de brancheorganisatie. Voor de rest van de wereld wordt een versnelling van de staalvraag naar 4,0 procent in 2027 voorspeld. Dit breed gedragen herstel wordt in de ontwikkelde wereld met name aangejaagd door de omvangrijke investeringen in AI, defensie en de energietransitie.

Hoewel de wereldeconomie de initiële klappen van het conflict in het Midden-Oosten verrassend veerkrachtig wist op te vangen, waarschuwde The World Steel Association dat de buffercapaciteit voor nieuwe verstoringen inmiddels grotendeels is uitgeput.

De ontwikkelde markten laten na een stabilisatie in 2025 een gematigd herstel zien. Voor de Europese Unie wordt voor 2026 een lichte daling van 0,3 procent voorspeld, mede omdat de bouwsector traag herstelt en de automotive-industrie achterblijft, al biedt een verwachte groei van 3,1 procent in 2027 perspectief.

In de Verenigde Staten houdt de groei in 2026 stand op 2,0 procent, gesteund door megaprojecten in de energiesector en datacenters. De Amerikaanse woningbouw blijft door de hoge hypotheekrente en bouwkosten daarentegen ook in 2027 onder druk staan.

Het bericht Staalmarkt groeit pas weer in 2027 verscheen eerst op The Asset.

Tot voor kort bleven andere Europese activa globaal genomen immuun voor de nervositeit rond de Franse begroting. Maar vorige week kwamen de aandelenmarkten onder druk te staan en zijn ook de spreads van heel wat andere landen uitgelopen.

Zo is op het moment van schrijven het verschil ten opzichte van de Duitse tienjaarsrente toegenomen met bijna 30 basispunten (0,3%) in Italië en Griekenland en met 15 basispunten in Spanje. Zelfs de Portugese spread nam toe, terwijl dat land wellicht een van de degelijkste schuld- en begrotingstrajecten van heel de eurozone kan voorleggen.

Het verschijnsel roept herinneringen op aan de staatsschuldencrisis van 2011 en 2012, en vloeit voort uit een bijna pavloviaanse reflex van de markten: wanneer in Europa op meerdere plaatsen politieke onzekerheid uitbreekt, trekken beleggers – in het bijzonder die van buiten het continent – zich terug en wachten ze af.

En behalve Frankrijk zijn er nog verschillende andere Europese landen waar de politiek momenteel sterk in de belangstelling staat – denk maar aan de recente deelstaatverkiezingen in Duitsland en de zopas aangekondigde vervroegde parlementsverkiezingen in Spanje, die zullen plaatsvinden op 29 november. Of aan Italië, waar vóór eind 2027 parlementsverkiezingen worden gehouden. Toch lijkt er in elk van die gevallen veel minder op het spel te staan dan bij de komende presidentsverkiezingen in Frankrijk.

Verzwakte positie Merz

In Duitsland is de positie van bondskanselier Mertz ontegenzeggelijk verzwakt door de recente nederlagen van zijn partij, de CDU. Maar de kans dat zijn regeringscoalitie vóór de geplande verkiezingen van 2029 uit elkaar spat, lijkt echter klein. De peilingen geven vandaag immers aan dat vervroegde verkiezingen de politieke kaarten zo zouden kunnen schudden dat een nieuwe coalitie vormen wel heel ingewikkeld zou worden. De partijen die nu aan de macht zijn, zouden er dus veel bij kunnen verliezen, terwijl hun investeringsplannen eindelijk op gang beginnen te komen.

Spanje, waar de economie momenteel sterk groeit, ziet binnenkort de Europese transfers opdrogen waar het de afgelopen jaren op kon rekenen en zal dus wat meer begrotingsdiscipline aan de dag moeten leggen. Dat vraagt om een solide, al of niet herverkozen, meerderheidsregering. Die verkiezingen lijken dus niet echt een groot economisch risico in te houden.

In Italië, tot slot, is de oppositie vandaag versnipperd en kan de onlangs goedgekeurde kieswet de leiderspositie van de huidige premier aan de rechterkant van het Italiaanse politieke spectrum versterken. De kans dat de langste periode van politieke stabiliteit in Italië sinds de Tweede Wereldoorlog voortduurt, is dus groot.

Nerveuze markt

Dat alles in beschouwing genomen lijken het politieke risico in Europa en de bijbehorende economische en budgettaire risico’s te worden overschat, evenals het besmettingsgevaar vanuit Frankrijk. Voor beleggers zou dat in feite goed nieuws kunnen zijn. Als dat besmettingsgevaar voor de rest van de eurozone ook in de toekomst te hoog wordt ingeschat, zou dat namelijk een snellere reactie kunnen uitlokken van de ECB, die veel gevoeliger is voor dat grotere risico dan voor de individuele situatie van één land. Dat de centrale bank nog niet uitdrukkelijk in een ‘put’ – vangnet – heeft voorzien, is op dit moment een van de redenen waarom de markt zo nerveus is.

Een ingreep van de ECB, al was het maar louter in woorden en zonder het antifragmentatie-instrument te activeren, zou beleggers kunnen sussen en Europese activa kunnen doen opveren. Daarnaast scheppen de recente gebeurtenissen ook kansen om terug te keren naar sectoren of beleggingsthema’s die goede resultaten hadden opgeleverd en waar beleggers misschien iets te veel kuddegedrag hadden vertoond, zoals de banksector.

De situatie in Frankrijk dient uiteraard op de voet te worden gevolgd, zeker gezien de systemische impact ervan op de eurozone. Niettemin moeten beleggers met een nuchtere blik blijven kijken naar de situatie in Europa, die in haar geheel genomen lang zo slecht niet is.

Het bericht Markten overschatten politieke risico’s en Frans besmettingsgevaar verscheen eerst op The Asset.

Blockchain en de traditionele financiële wereld groeien steeds verder naar elkaar toe. Twee ontwikkelingen in september illustreren hoe snel dat momenteel gaat. In de Verenigde Staten kondigde beurswaakhond SEC op 17 september een zogeheten Innovation Exemption aan. Vier dagen later maakte de Europese Centrale Bank bekend voorbereidingen te treffen om een klein deel van haar eigen middelen daadwerkelijk in getokeniseerde effecten te beleggen.

Het zijn verschillende maatregelen, maar de richting is dezelfde: tokenisering verschuift van experiment naar de gereguleerde financiële markt.

SEC zet deur open voor getokeniseerde aandelen

De Amerikaanse stap is opmerkelijk. De SEC verleent gedurende vijf jaar onder voorwaarden vrijstelling van bepaalde bestaande beursregels voor platforms waarop getokeniseerde Amerikaanse aandelen worden verhandeld. Een aandeel van bijvoorbeeld een Amerikaans beursbedrijf kan daarbij als digitale token op een blockchain worden vertegenwoordigd.

Belangrijk is dat het niet gaat om een synthetisch product dat alleen de koers volgt. De houder van het getokeniseerde aandeel moet dezelfde rechten hebben als de eigenaar van het traditionele aandeel, waaronder stem- en dividendrechten.

De SEC stelt wel voorwaarden. Zo gelden beperkingen voor handelsvolumes en het aantal aandelen, moeten gebruikte smart contracts (programma’s op een blockchain die automatisch afspraken uitvoeren) controleerbaar zijn en krijgt het beursgenoteerde bedrijf de mogelijkheid bezwaar te maken wanneer een derde partij zijn aandeel wil tokeniseren.

Ook bepaalde liquiditeitsverschaffers krijgen tijdelijk vrijstelling van de gebruikelijke registratie als dealer. Daarmee ontstaat in de VS een gereguleerde proeftuin waarin nieuwe handelsmodellen met automated market makers ((systemen die het kopen en verkopen van tokens automatisch afhandelen) en liquiditeitspools kunnen worden ontwikkeld. De vrijstelling loopt vijf jaar, terwijl de SEC onderzoekt of permanente regelgeving nodig is.

Europa kiest een andere route

Europa pakt het anders aan. De ECB lanceerde op 21 september Pontes, waarmee transacties in getokeniseerde effecten kunnen worden afgewikkeld in centralebankgeld. Tegelijkertijd gaat de ECB zelf ervaring opdoen als belegger. Een klein deel van het eigen geld wordt belegd in getokeniseerde effecten van overheden en Europese instellingen, die in euro’s zijn uitgegeven. Hoeveel de ECB gaat beleggen en wanneer de eerste aankoop plaatsvindt, is nog niet bekend. Het gaat vooral om het principe: de centrale bank wil de volledige cyclus zelf ervaren, van aankoop en handel tot settlement en portefeuillebeheer.

Pontes moet ondertussen een belangrijk probleem oplossen. Voor grote financiële instellingen is het essentieel dat transacties uiteindelijk kunnen worden afgewikkeld in risicovrij centralebankgeld. Onder meer Deutsche Bank, Santander, Société Générale en de Europese Investeringsbank zijn aangesloten. Clearstream, onderdeel van Deutsche Börse, behoort tot de deelnemende beheerders van blockchainplatforms voor financiële transacties (DLT-operators).

Lagere kosten

De ontwikkelingen in de VS en Europa versterken elkaar. Amerika creëert ruimte voor getokeniseerde aandelenhandel, terwijl Europa vooral werkt aan getokeniseerde obligaties en de infrastructuur voor veilige afwikkeling. De potentiële voordelen zijn aanzienlijk. Het uitgeven, verhandelen en afwikkelen van beleggingen kan efficiënter en dichter bij elkaar worden gebracht. Automatische programma’s op de blockchain kunnen delen van het proces overnemen, bijvoorbeeld de overdracht van een token na een betaling. Op termijn kan dat leiden tot lagere kosten, snellere afwikkeling en mogelijk ruimere handelstijden.

Maar de technologie staat nog aan het begin. De SEC-vrijstelling is nadrukkelijk tijdelijk en voorwaardelijk en ook de ECB begint met slechts een klein bedrag.

Wie verdient eraan?

Voor beleggers ligt het interessante verhaal daarom misschien niet bij cryptomunten, maar bij de ondernemingen die de nieuwe financiële infrastructuur bouwen. Deutsche Börse heeft met Clearstream en het digitale D7-platform al een stevige positie. Ook Euronext investeert in Europese handels-, clearing- en settlementinfrastructuur. Bij de banken zijn Deutsche Bank, Santander en Société Générale betrokken bij Pontes.

In de VS kan tokenisatie nieuwe mogelijkheden bieden voor platforms die digitale effecten willen verhandelen. Tegelijkertijd krijgen traditionele brokers en beursbedrijven te maken met een nieuwe vorm van concurrentie. Daarmee verschuift ook het beleggingsverhaal rond blockchain. De vraag is steeds minder welke cryptomunt uiteindelijk wint, maar steeds meer welke bedrijven geld gaan verdienen aan de nieuwe financiële infrastructuur.

De eerste kandidaten zijn al zichtbaar: Marktinfrastructuurbedrijf DTCC bouwt een eigen tokenisatiedienst, BlackRock brengt beleggingsfondsen ‘on-chain’, oftewel naar de blockchain  en J.P. Morgan ontwikkelt via zijn Kinexys-platform blockchaininfrastructuur voor het uitgeven en afwikkelen van financiële producten. Ook bedrijven als Ondo Finance en Broadridge ontwikkelen diensten rond getokeniseerde effecten.

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in eCash 3 van 2026.

Het bericht Wall Street en ECB zetten deur open voor tokenisering verscheen eerst op The Asset.

“Waar zij zich een kwartaal eerder nog vaker uitspraken voor een duidelijke stijging of daling, verwacht inmiddels een grotere groep dat de wereldwijde aandelenmarkt de komende zes maanden per saldo weinig van zijn plaats komt”, aldus het rapport.

Het percentage beleggers dat verwacht dat de MSCI World index de komende zes maanden ongeveer gelijk blijft, is gestegen van 29,6 naar 44,6 procent. Daarmee verwacht bijna een op de twee beleggers een zijwaarts scenario.

“Dat beleggers afwachtend zijn, snap ik wel. Het is wat mij betreft rationeel gedrag gezien de performance van de Nederlandse en Amerikaanse beurs. Beide staan op een mooie winst voor het jaar en er zijn genoeg factoren die niet onverdeeld positief zijn. Denk aan de geopolitieke onrust, een stijgende rente en twijfel over de daadwerkelijke opbrengsten van AI”, aldus Peter Siks van Lynx.

De AEX tikte dinsdag een nieuwe ‘all time high’ aan op 1.135,75 punten. Ook in New York staan de beurzen op recordniveaus.

De Amerikaanse rente gaat wel omhoog: bijna driekwart van de ondervraagde beleggers rekent op een stijging.

Volgens data van CME ziet de markt voor eind oktober slechts een kleine kans van 19 procent op een renteverhoging. Daarentegen verwacht 70 procent aan het einde van dit jaar een hogere rente van 25 basispunten en 16 procent denkt dat de rente dan inmiddels 50 basispunten hoger staat dan de huidige bandbreedte van 3,75 tot 4,00 procent.

Het bericht Steeds minder geloof in hogere beurs verscheen eerst op The Asset.

Op 1 oktober bedroeg de tienjaarsrente om en nabij de 5,3% in de Verenigde Staten, 3,6% in Duitsland, 5,0% in Frankrijk en 3,1% in Japan. 300 tot 500 basispunten meer dan de historische dieptepunten van 2020.

De ommekeer werd ingezet in 2022. De inflatoire schok die toen de wereld trof, deed de centrale banken agressief de richtrente verhogen. De lange rente volgde, piekte in het najaar van 2023 en zakte vervolgens terug. Dit jaar is die piek echter weer ruim overschreden.

Tegelijk wil een hoge rente niet per se zeggen dat obligaties aantrekkelijk zijn. De vraag is ook of hoge inflatie of verslechterende overheidsfinanciën de waarde ervan niet dreigen uit te hollen.

Reële rente opnieuw sterk positief

Op inflatievlak oogt de situatie redelijk geruststellend. Het prijspeil stijgt in de grote ontwikkelde economieën weliswaar nog steeds met zowat 3%, hier en daar iets meer, maar niets wijst op een langdurige versnelling en de prognoses gaan eerder uit van een stabilisering of zelfs een geleidelijke daling. Belangrijk is vooral dat de reële rente, gecorrigeerd voor de inflatie, vandaag opnieuw sterk positief is. Zo bieden Amerikaanse aan de inflatie gekoppelde obligaties bijna 2,7% reëel rendement op tien jaar, meer dan op enig ander moment sinds de financiële crisis van 2008. Dat betekent dat beleggers hun geld in obligaties kunnen stoppen zonder zich al te veel zorgen hoeven te maken om de inflatie – tenzij er zich een rampscenario ontvouwt, uiteraard.

Die andere omgevingsfactor, de achteruitgang van de overheidsfinanciën, geeft daarentegen meer reden tot bezorgdheid. Heel wat ontwikkelde landen zitten op een begrotingstraject dat op lange termijn niet houdbaar is. Behalve misschien Frankrijk, dat momenteel in het oog van een obligatiestorm zit, zijn er echter weinig grote landen die op korte termijn hun rating bedreigd zien. De begrotingssituatie is dus zeker bedenkelijk, maar al met al nog niet ontspoord.

Niet dramatisch

De stijging van de looptijdpremie weerspiegelt dat de toestand moeilijk is, maar niet dramatisch. De Federal Reserve Bank of San Francisco schat dat de looptijdpremie – de extra vergoeding die beleggers eisen om op lange termijn geld uit te lenen in plaats van op korte termijn – op een tienjarige Amerikaanse staatsobligatie nu ongeveer 1,4% bedraagt, een niveau dat in de financiële geschiedenis niet ongewoon is, in tegenstelling tot de bijna onbestaande looptijdpremies die we een groot deel van het afgelopen decennium kenden. Ook onderzoek van de Bank voor Internationale Betalingen bevestigt dat de terugkeer naar hogere rentes vooral aangeeft dat de toestand normaliseert, niet dat de macro-economische fundamenten fors verslechterd zijn.

Obligaties zijn niet plots risicovrije beleggingen geworden. Voor het eerst sinds lang wordt dat risico vandaag echter correct vergoed. De keerzijde van die rentemedaille is dan weer een ongunstig effect op de aandelenmarkten. Het verwachte winstrendement van de S&P 500 ligt rond de 5% (Bloomberg-consensus), niet zo heel ver van de Amerikaanse tienjaarsrente. Het verschil in opbrengst tussen aandelen en obligaties, dat in het tijdperk van lage rente zo sterk in het voordeel van aandelen speelde, is zo goed als verdwenen. Dat wil niet per se zeggen dat aandelen minder goed zullen presteren dan obligaties, maar terwijl het winstrendement van aandelen van nature onzeker en volatiel is, is dat van langlopende obligaties zowat gegarandeerd. Dat maakt aandelen in verhouding minder interessant.

Na een tocht door de woestijn van vijftien jaar vormen staatsobligaties dus opnieuw een alternatief voor aandelen. De gevolgen voor de wereldwijde spaarmarkt kunnen verstrekkend zijn: de geldstromen die systematisch naar aandelen vloeiden ten koste van obligaties, kunnen deels rechtsomkeer maken. Dat kan – alle mooie beloftes uit de sector van de artificiële intelligentie ten spijt – een rem zetten op de stijging van de aandelenmarkten. Voor kredietgevers breken hoogtijdagen aan.

Het bericht Waarom staatsobligaties terug zijn van weggeweest verscheen eerst op The Asset.

Volgens Asad Farid, portfoliomanager bij Bank J. Safra Sarasin, wordt de aanbodzijde beperkt door jaren van onderinvestering, dalende ertskwaliteiten en de lange ontwikkelingstijd van nieuwe mijnen. Recente verstoringen in onder meer Indonesië en de Democratische Republiek Congo hebben de kwetsbaarheid van het aanbod verder zichtbaar gemaakt.

Amerikaans handelsbeleid vormt risico

Op korte termijn ziet Farid vooral het Amerikaanse handelsbeleid als onzekerheid. Een mogelijk Amerikaans importtarief op geraffineerd koper vanaf 2027 wordt nog beoordeeld. Vooruitlopend daarop zijn voorraden opgebouwd.

Als het tarief uiteindelijk niet wordt ingevoerd, kan de koperprijs volgens Farid op korte termijn onder druk komen. Voor de langere termijn blijven de vooruitzichten volgens hem echter gunstig, doordat de vraag groeit terwijl de uitbreiding van het aanbod beperkt blijft.

Koper en andere metalen die belangrijk zijn voor elektrificatie kunnen volgens J. Safra Sarasin daarnaast bescherming bieden tegen inflatie. Historisch gezien hadden deze metalen de neiging beter te presteren in perioden waarin de inflatie boven 2% lag.

Kopermijnbouwers reageren sterker

Beleggers die blootstelling aan koper zoeken, kunnen volgens Farid kiezen tussen het metaal zelf en beursgenoteerde kopermijnbouwers. Mijnbouwbedrijven reageren doorgaans sterker op veranderingen in de koperprijs. Door hun hoge vaste kosten kunnen de winsten relatief snel toenemen wanneer koper duurder wordt.

Daar staat tegenover dat hogere mijnbouwkosten de marges kunnen aantasten. Voor veel koperproducenten wordt die druk volgens Farid momenteel deels gecompenseerd door inkomsten uit goud en zilver die als bijproducten worden gewonnen. Vooral wanneer de koperprijs langere tijd hoog blijft, kan het hefboomeffect bij mijnbouwers een belangrijke rol spelen.

Het bericht J. Safra Sarasin ziet krapte op kopermarkt verder toenemen verscheen eerst op The Asset.

Op de rentemarkten stijgen de vergoedingen en worden de waarderingen aantrekkelijker, toch is er sprake van een bepaalde mate van hoogtevrees. Dit zei beleggingsstrateeg Jorn Veeneman van JPMorgan Asset Management voor de camera van ABM Financial News.

“Het is niet 2022”, benadrukte Veeneman. De beleidsrentes van centrale banken waren toen veel lager dan nu en de inflatie juist veel hoger. “Maar vooral de arbeidsmarkt was [toen]veel krapper.”

Vandaag zijn volgens de expert van JPMorgan de energieprijzen en de uitgaven van overheden en bedrijven de reden dat de rentes zijn gestegen. Kapitaal is schaarser door alle investeringen, betoogt Veeneman. Toch zijn die hogere uitgaven volgens de analist geen probleem voor de economie, want die zullen ook leiden tot hogere groei, waardoor de oplopende rentes prima kunnen worden verteerd.

Het bericht Video: hoogtevrees op de rentemarkten verscheen eerst op The Asset.