Volgens Thomas Timmerman van DPAM krijgen bedrijfsobligaties uit opkomende landen nog relatief weinig aandacht van beleggers. Dat is opvallend, omdat deze economieën een steeds groter aandeel hebben in de wereldwijde groei. Kredietbeoordelaar S&P verwacht dat opkomende markten in 2035 goed zijn voor 65% van de mondiale economische groei.

De markt voor bedrijfsobligaties uit opkomende landen die zijn uitgegeven in harde valuta, zoals de Amerikaanse dollar, is sinds 2002 gegroeid van 260 miljard naar ongeveer 2,6 biljoen dollar.

Het beleggingsuniversum omvat inmiddels circa 750 ondernemingen uit 68 landen. Die spreiding over regio’s en sectoren biedt volgens DPAM mogelijkheden om risico’s te verdelen.

Hogere rentevergoeding ondanks lagere schulden

Een belangrijk argument voor deze obligaties is volgens Timmerman de relatief sterke financiële positie van de uitgevende bedrijven. Ondernemingen uit opkomende markten hebben gemiddeld minder schulden in verhouding tot hun financiële draagkracht dan vergelijkbare bedrijven in ontwikkelde landen.

Toch bieden hun obligaties vaak een hoger rendement. Volgens DPAM hangt die extra vergoeding deels samen met het algemene risicobeeld van opkomende landen, en niet uitsluitend met de kredietwaardigheid van individuele bedrijven.

Ook de samenstelling van de markt is verbeterd. Het aandeel obligaties van bedrijven met een kredietrating van A of hoger steeg van 31% in 2020 naar 40% in juli 2026. Het aandeel met een lagere BB-rating daalde in dezelfde periode van 18% naar 14%.

Wanbetalingen blijven een risico

De verbeterde kredietkwaliteit betekent niet dat beleggers geen risico lopen. Het wanbetalingspercentage bedraagt dit jaar tot dusver 2,7%. Voor heel 2026 wordt ongeveer 3,1% verwacht.

Volgens DPAM is 75% van het volume aan wanbetalingen toe te schrijven aan slechts twee ondernemingen: Raízen en Braskem. De vermogensbeheerder verwacht dat de verbetering van bedrijfsbalansen op termijn kan bijdragen aan minder wanbetalingen.

Timmerman erkent bovendien dat de risico-opslagen, de extra rentevergoeding bovenop relatief veilige obligaties, historisch gezien laag zijn. Daardoor is de ruimte om tegenvallers op te vangen beperkter.

Spreiding en actieve selectie

DPAM ziet desondanks kansen voor beleggers die hun obligatieportefeuille willen verbreden. Naast de geografische spreiding bieden bedrijfsobligaties uit opkomende markten doorgaans een kortere looptijdgevoeligheid dan veel obligaties uit ontwikkelde landen. Daardoor kunnen ze minder gevoelig zijn voor veranderingen in de marktrente.

Ook verwacht DPAM dat deze markt relatief weinig hinder ondervindt van de grote financieringsbehoefte van Amerikaanse technologiebedrijven voor datacenters en kunstmatige intelligentie.

Omdat de markt nog beperkt wordt gevolgd door analisten, ziet Timmerman mogelijkheden voor actieve beheerders om obligaties te vinden waarvan de waardering onvoldoende aansluit bij de onderliggende kredietkwaliteit.

Volgens DPAM vormen bedrijfsobligaties uit opkomende markten daarmee een interessante aanvulling op een gespreide beleggingsportefeuille. De hogere rentevergoeding en relatief sterke balansen bieden kansen, al blijven kredietrisico’s en lage risico-opslagen belangrijke aandachtspunten.

Het bericht DPAM ziet kansen in bedrijfsobligaties uit opkomende markten verscheen eerst op The Asset.

Het rendement op Europese staatsobligaties ligt inmiddels ruim boven de inflatie die financiële markten voor de lange termijn verwachten. Daarmee is de situatie aanzienlijk veranderd ten opzichte van het afgelopen decennium, toen obligaties na correctie voor inflatie vaak een negatief verwacht rendement boden.

Volgens Schroders zijn de rendementen op staatsobligatie-indices in euro inmiddels grofweg vergelijkbaar met die van Europese bedrijfsobligaties met een hoge kredietwaardigheid.

Dat betekent dat beleggers weer meer inkomsten uit rente kunnen halen, zonder volledig afhankelijk te zijn van koerswinsten door een dalende rente.

ECB trekt zich terug als grote koper

Een belangrijke verandering is de afbouw van de obligatieportefeuille van de Europese Centrale Bank. Sinds 2023 neemt het aandeel van de ECB en de nationale centrale banken in de markt voor staatsobligaties geleidelijk af.

Daardoor moeten overheden voor hun financiering sterker rekenen op particuliere en institutionele beleggers. Die kijken kritischer naar de verhouding tussen rendement en risico.

Volgens Schroders leidt dit tot grotere verschillen tussen de rente die eurolanden op hun staatsleningen moeten betalen.

Frankrijk en Spanje illustreren die ontwikkeling. Terwijl de Spaanse overheidsfinanciën verbeteren, kampt Frankrijk met een groot begrotingstekort en politieke verdeeldheid. Daardoor reageert de renteopslag op Franse staatsobligaties sterker op begrotingsplannen en politieke onzekerheid.

Hogere schulden vergroten risico’s

De vermogensbeheerder wijst erop dat veel Europese landen te maken hebben met stijgende uitgaven aan pensioenen, gezondheidszorg en defensie.

Tegelijkertijd liggen de financieringskosten in verschillende landen volgens Schroders boven de economische groei. Zonder begrotingsmaatregelen kan dat ertoe leiden dat de staatsschuld verder oploopt ten opzichte van de omvang van de economie.

Ook verkiezingen kunnen voor extra onzekerheid zorgen. Schroders wijst onder meer op de verkiezingskalender in Spanje, Frankrijk, Italië en Griekenland. Nieuwe verkiezingsbeloften kunnen botsen met de noodzaak om begrotingstekorten terug te dringen.

Actieve selectie wordt belangrijker

Schroders verwacht dat beleggers steeds scherper onderscheid zullen maken tussen landen met houdbare overheidsfinanciën en landen waar de begrotingsrisico’s toenemen.

Daarbij kunnen ook kansen ontstaan wanneer politieke onrust de rente op staatsobligaties sterker opdrijft dan de economische situatie rechtvaardigt.

De vermogensbeheerder benadrukt daarom het belang van actieve selectie. Niet alleen de hoogte van de rente is bepalend, maar vooral de vraag of beleggers voldoende worden beloond voor het risico dat zij nemen.

Volgens Schroders bieden de hogere obligatierentes weer een aantrekkelijke basis aan inkomsten, terwijl de toenemende verschillen tussen eurolanden mogelijkheden scheppen voor extra rendement.

Het bericht Schroders ziet kansen in Europese staatsobligaties verscheen eerst op The Asset.

Cat bonds zijn obligaties waarmee verzekeraars, herverzekeraars en overheden het financiële risico van grote natuurrampen overdragen aan beleggers. In ruil daarvoor ontvangen beleggers een relatief hoge rente.

Het risico is dat zich een vooraf omschreven gebeurtenis voordoet, zoals een zware orkaan of aardbeving. In dat geval kan de belegger een deel van de inleg of zelfs de volledige hoofdsom verliezen.

Nauwelijks afhankelijk van aandelenmarkten

Volgens J. Safra Sarasin is de belangrijkste aantrekkingskracht van cat bonds hun lage samenhang met aandelen en gewone obligaties. De kans op een natuurramp wordt immers niet rechtstreeks bepaald door economische groei, inflatie of het rentebeleid van centrale banken.

Daardoor kunnen cat bonds bijdragen aan de spreiding van een beleggingsportefeuille. Bovendien hebben deze obligaties doorgaans een variabele rente en een relatief korte looptijd.

De vermogensbeheerder benadrukt wel dat cat bonds vooral geschikt zijn als belegging voor de langere termijn. Een afzonderlijk jaar kan zwaar worden getroffen door natuurrampen, terwijl het vrijwel onmogelijk is om gunstige en ongunstige rampenseizoenen vooraf te voorspellen.

Klimaatverandering maakt risicoanalyse complexer

Klimaatverandering speelt een belangrijke rol bij de beoordeling van cat bonds. De gevolgen verschillen echter sterk per regio en per soort natuurramp.

Ook de groeiende bevolking en stijgende vastgoedprijzen in kwetsbare gebieden kunnen de verzekerde schade vergroten, zonder dat natuurrampen zelf noodzakelijkerwijs zwaarder worden.

Volgens J. Safra Sarasin is daarom een grondige analyse van de onderliggende risico’s noodzakelijk. Daarbij kijkt de vermogensbeheerder niet alleen naar de aangeboden rente, maar vooral naar de vraag of die voldoende compensatie biedt voor het mogelijke verlies.

Spreiding over verschillende regio’s en risico’s, zoals Amerikaanse orkanen, Europese stormen en Japanse tyfoons, kan helpen om de afhankelijkheid van één type natuurramp te beperken.

Hoge rente is niet zonder risico

J. Safra Sarasin waarschuwt daarnaast voor de toenemende belangstelling voor cat bonds. Wanneer de vraag van beleggers sneller groeit dan het aanbod, kunnen de renteopslagen dalen. Beleggers ontvangen dan minder vergoeding voor hetzelfde risico.

Ook de prijsontwikkeling op de bredere herverzekeringsmarkt heeft invloed op de rendementen.

De conclusie van de vermogensbeheerder is dat cat bonds een waardevolle aanvulling op een gespreide portefeuille kunnen zijn, maar geen veilige vervanger van traditionele obligaties. Het rendement is juist een vergoeding voor het risico dat een grote natuurramp tot aanzienlijk kapitaalverlies leidt.

Het bericht Kansen in cat bonds als aanvulling op beleggingsportefeuille verscheen eerst op The Asset.

Volgens Anne is de belangstelling voor obligaties duidelijk toegenomen. Zelfs aandelenbeleggers informeren inmiddels naar de rendementen op vastrentende waarden.

Vooral Amerikaanse investment-grade bedrijfsobligaties springen eruit. Het rendement op deze obligaties ligt momenteel hoger dan gedurende vrijwel de gehele afgelopen tien jaar. Voor beleggers met een langere beleggingshorizon maakt dat obligaties volgens MFS aantrekkelijk vanuit het oogpunt van risico en rendement.

De vermogensbeheerder ziet daarom aanleiding om obligaties binnen gemengde beleggingsportefeuilles weer een grotere rol te geven als tegenwicht voor aandelenrisico.

Voorkeur voor bedrijfsobligaties

Dat betekent niet dat obligaties zonder risico zijn. Anne wijst op zorgen over het begrotingsbeleid van verschillende overheden en onzekerheid over het monetaire beleid. Die factoren kunnen voor flinke schommelingen in de obligatierente zorgen.

MFS geeft daarom de voorkeur aan bedrijfsobligaties boven staatsobligaties.

Ook op de aandelenmarkt ziet de vermogensbeheerder redenen voor voorzichtigheid. De S&P 500 is dit jaar ongeveer 15% gestegen en bevindt zich dicht bij recordniveaus, maar steeds minder aandelen dragen bij aan die stijging.

Medio augustus stond nog bijna 74% van de aandelen in de index boven het 100-daags koersgemiddelde. Inmiddels is dat percentage gedaald naar ongeveer 38%.

Volgens MFS hoeft die afnemende marktbreedte niet direct op een naderende correctie te wijzen. De koppositie op de beurs wisselt regelmatig tussen sectoren zoals technologie, halfgeleiders, energie en software.

Wel nemen de verschillen tussen sectoren en individuele bedrijven toe. Daardoor wordt een zorgvuldige selectie van beleggingen volgens MFS steeds belangrijker.

Het bericht MFS ziet obligaties weer als aantrekkelijk alternatief voor aandelen verscheen eerst op The Asset.

Op 1 oktober bedroeg de tienjaarsrente om en nabij de 5,3% in de Verenigde Staten, 3,6% in Duitsland, 5,0% in Frankrijk en 3,1% in Japan. 300 tot 500 basispunten meer dan de historische dieptepunten van 2020.

De ommekeer werd ingezet in 2022. De inflatoire schok die toen de wereld trof, deed de centrale banken agressief de richtrente verhogen. De lange rente volgde, piekte in het najaar van 2023 en zakte vervolgens terug. Dit jaar is die piek echter weer ruim overschreden.

Tegelijk wil een hoge rente niet per se zeggen dat obligaties aantrekkelijk zijn. De vraag is ook of hoge inflatie of verslechterende overheidsfinanciën de waarde ervan niet dreigen uit te hollen.

Reële rente opnieuw sterk positief

Op inflatievlak oogt de situatie redelijk geruststellend. Het prijspeil stijgt in de grote ontwikkelde economieën weliswaar nog steeds met zowat 3%, hier en daar iets meer, maar niets wijst op een langdurige versnelling en de prognoses gaan eerder uit van een stabilisering of zelfs een geleidelijke daling. Belangrijk is vooral dat de reële rente, gecorrigeerd voor de inflatie, vandaag opnieuw sterk positief is. Zo bieden Amerikaanse aan de inflatie gekoppelde obligaties bijna 2,7% reëel rendement op tien jaar, meer dan op enig ander moment sinds de financiële crisis van 2008. Dat betekent dat beleggers hun geld in obligaties kunnen stoppen zonder zich al te veel zorgen hoeven te maken om de inflatie – tenzij er zich een rampscenario ontvouwt, uiteraard.

Die andere omgevingsfactor, de achteruitgang van de overheidsfinanciën, geeft daarentegen meer reden tot bezorgdheid. Heel wat ontwikkelde landen zitten op een begrotingstraject dat op lange termijn niet houdbaar is. Behalve misschien Frankrijk, dat momenteel in het oog van een obligatiestorm zit, zijn er echter weinig grote landen die op korte termijn hun rating bedreigd zien. De begrotingssituatie is dus zeker bedenkelijk, maar al met al nog niet ontspoord.

Niet dramatisch

De stijging van de looptijdpremie weerspiegelt dat de toestand moeilijk is, maar niet dramatisch. De Federal Reserve Bank of San Francisco schat dat de looptijdpremie – de extra vergoeding die beleggers eisen om op lange termijn geld uit te lenen in plaats van op korte termijn – op een tienjarige Amerikaanse staatsobligatie nu ongeveer 1,4% bedraagt, een niveau dat in de financiële geschiedenis niet ongewoon is, in tegenstelling tot de bijna onbestaande looptijdpremies die we een groot deel van het afgelopen decennium kenden. Ook onderzoek van de Bank voor Internationale Betalingen bevestigt dat de terugkeer naar hogere rentes vooral aangeeft dat de toestand normaliseert, niet dat de macro-economische fundamenten fors verslechterd zijn.

Obligaties zijn niet plots risicovrije beleggingen geworden. Voor het eerst sinds lang wordt dat risico vandaag echter correct vergoed. De keerzijde van die rentemedaille is dan weer een ongunstig effect op de aandelenmarkten. Het verwachte winstrendement van de S&P 500 ligt rond de 5% (Bloomberg-consensus), niet zo heel ver van de Amerikaanse tienjaarsrente. Het verschil in opbrengst tussen aandelen en obligaties, dat in het tijdperk van lage rente zo sterk in het voordeel van aandelen speelde, is zo goed als verdwenen. Dat wil niet per se zeggen dat aandelen minder goed zullen presteren dan obligaties, maar terwijl het winstrendement van aandelen van nature onzeker en volatiel is, is dat van langlopende obligaties zowat gegarandeerd. Dat maakt aandelen in verhouding minder interessant.

Na een tocht door de woestijn van vijftien jaar vormen staatsobligaties dus opnieuw een alternatief voor aandelen. De gevolgen voor de wereldwijde spaarmarkt kunnen verstrekkend zijn: de geldstromen die systematisch naar aandelen vloeiden ten koste van obligaties, kunnen deels rechtsomkeer maken. Dat kan – alle mooie beloftes uit de sector van de artificiële intelligentie ten spijt – een rem zetten op de stijging van de aandelenmarkten. Voor kredietgevers breken hoogtijdagen aan.

Het bericht Waarom staatsobligaties terug zijn van weggeweest verscheen eerst op The Asset.

Afgezien van de vrees dat de inflatie weer de kop opsteekt door het conflict met Iran, bevindt de obligatiemarkt zich namelijk op een punt waar een aantal bepalende factoren voor zowel de economie als de markten op elkaar stuiten: enerzijds de uit de hand lopende overheidstekorten en de toenemende schuldenlast in de westerse landen, anderzijds AI en de financiering van de daarmee samenhangende kolossale investeringen.

Deze twee factoren versterken elkaar onderling. Om de diverse toepassingen van AI te financieren, hebben de technologiereuzen – de zogenoemde hyperscalers – de afgelopen maanden massaal hun toevlucht gezocht tot de obligatiemarkten. Van amper 1% in 2024 zijn de uitgiften van obligaties voor de financiering van AI in het eerste halfjaar van 2026 opgelopen tot 18% van alle wereldwijde ‘investment grade’-emissies. Door deze massale toestroom van hyperscalers naar de bedrijfsobligatiemarkt is het totale emissievolume explosief toegenomen: een stijging van 36% sinds het begin van het jaar vergeleken met dezelfde periode het jaar daarvoor.

Overvloedig aanbod schuldpapier

De markten hebben steeds meer moeite om dit overvloedige aanbod van schuldpapier te absorberen. Of beter gezegd: het leidt tot arbitrages die vooral ten koste gaan van de langlopende staatsschulden. De concurrentie om kapitaal is dan ook niet mals. Allereerst financieren hyperscalers zich grotendeels op de lange termijn. Circa 70% van het uitgegeven schuldpapier heeft een looptijd van 7 jaar of langer, met een gemiddelde looptijd die wordt geschat op 15 à 17 jaar. In een recent onderzoek schat Goldman Sachs dan ook dat de emissies van hyperscalers meer dan 40% van alle wereldwijde ‘investment grade’-emissies met een looptijd van 15 jaar of langer vertegenwoordigen.

Daarnaast bieden technologiebedrijven momenteel vrij gunstige rendementen, vergeleken met staatsobligaties, in de verschillende valuta’s waarin ze hun obligaties uitgeven. Zo heeft Alphabet in de afgelopen dagen een obligatie op 20 jaar uitgegeven in Australische dollar tegen een rente van 6,95%… terwijl de Australische 20-jaarsrente 5,45% bedraagt.

Tot slot worden bedrijfsobligaties van hyperscalers vandaag de dag veelal gekocht door dezelfde beleggers die staatsobligaties bezitten. Met name in de Verenigde Staten, waar de Fed zijn balans verkleint en de hoeveelheid Amerikaans schatkistpapier in handen van buitenlandse centrale banken stagneert, hebben particuliere beleggers het stokje overgenomen. Zij hebben momenteel 73% van de Amerikaanse staatsschuld in handen, tegenover 50% 10 jaar geleden. Deze beleggers zijn veelal dezelfde die bedrijfsobligaties van hyperscalers kopen, vaak uitgegeven met een gunstige premie en met dezelfde looptijden, en zonder de nadelen van uit de hand lopende begrotingstekorten die aan staatsobligaties kleven.

Verdringingsmechanisme

Kortom: op de obligatiemarkten is duidelijk sprake van een verdringingsmechanisme (‘crowding-out’) waarbij de markt overstelpt wordt met AI-obligaties, hetgeen ten koste gaat van staatsobligaties. Een fenomeen dat mogelijk nog maar net begonnen is. Enerzijds nemen de financieringsbehoeften in verband met AI toe: in de komende kwartalen staan ons enkele honderden miljarden dollars aan nieuwe obligatie-emissies te wachten.

Anderzijds blijven ook de financieringsbehoeften van de overheden toenemen, hetzij vanwege de gestaag oplopende begrotingstekorten (Frankrijk, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk), hetzij om structurele investeringen te financieren (Duitsland, Japan in mindere mate). Tenzij centrale banken terugvallen op grootschalige activa-aankopen, hetgeen niet aan de orde van de dag lijkt, kan het niet anders dan dat deze toegenomen concurrentie om kapitaal verdere rentestijgingen in de hand werkt. Met op termijn de risico’s voor de financiering van de wereldeconomie die deze met zich meebrengen.

Het bericht De opmars van de AI-obligaties verscheen eerst op The Asset.

Volgens Kittler is de obligatiemarkt de afgelopen jaren achtergebleven bij aandelen. Terwijl aandelenbeleggers profiteerden van sterke rendementen, stonden obligaties onder druk door oplopende inflatieverwachtingen en de stijgende overheidsschulden.

DWS verwacht echter dat de inflatie de komende maanden lager uitvalt dan momenteel door de markt wordt ingeprijsd. Volgens Kittler verschilt de huidige inflatiedynamiek van die na de coronapandemie. Daarnaast kan een verdere afname van de spanningen in de Golfregio de inflatiezorgen verminderen, wat volgens hem ruimte biedt voor lagere marktrentes en hogere obligatiekoersen.

Vertraging Amerikaanse economie

Kittler rekent erop dat de economische groei in de Verenigde Staten in de tweede helft van dit jaar zal vertragen. In een dergelijk klimaat neemt de belangstelling voor defensievere beleggingen doorgaans toe, waardoor vooral staatsobligaties kunnen profiteren.

Binnen Amerikaanse staatsobligaties geeft DWS de voorkeur aan kortlopende leningen met een looptijd van één tot vijf jaar. Die zouden volgens Kittler het meest profiteren van eventuele renteverlagingen door de Federal Reserve. Voor tweejarige Amerikaanse staatsobligaties acht hij een totaalrendement van ongeveer 5% in de komende twaalf maanden haalbaar.

Voorkeur voor langere looptijden in Europa

Voor Europa kiest DWS juist voor middellange en langere looptijden. Volgens Kittler houdt de Europese Centrale Bank voorlopig vast aan een relatief restrictief monetair beleid, waardoor de rentes op langere staatsleningen aantrekkelijk blijven.

Wanneer de renteverhogingen de economische groei en inflatie afremmen, kunnen de rendementen op langlopende staatsobligaties volgens DWS dalen. Dat zou de koersen van deze obligaties ondersteunen. Kittler verwacht dat tienjarige Duitse staatsobligaties in de komende twaalf maanden een rendement van ongeveer 5,8% kunnen opleveren.

Het bericht DWS ziet kansen voor staatsobligaties door afkoelende inflatie verscheen eerst op The Asset.

Twee zaken zijn duidelijk. Ten eerste verminderen de sterkere Amerikaanse cijfers de kans op renteverlagingen door de Federal Reserve (Fed) en maken ze renteverhogingen in het komende jaar waarschijnlijker.

Ten tweede is niet alleen Schroders’ visie havikachtiger geworden, maar geldt dat ook voor de marktprijzen. Bilson ziet nog steeds een iets grotere kans dat de Fed de rente ongewijzigd laat („warming up“) dan de markten suggereren.

Wordt de arbeidsmarkt soepeler, stabiliseert hij of wordt hij krapper?

Het Amerikaanse werkgelegenheidsrapport van mei bevestigde een trend die Schroders al enige tijd benadrukt: dat de arbeidsmarkt niet langer verzwakt en zich nu herstelt. Dit is van cruciaal belang voor de Fed en voor beleggers in vastrentende waarden.

Voorlopig wijzen de cijfers op een sterkere arbeidsmarkt, maar nog niet op een krappere (krappere arbeidsmarktomstandigheden zijn doorgaans slecht nieuws voor de inflatie). Maar zoals de onderstaande grafiek laat zien: zelfs als de VS vanaf nu tot december een tempo van 100.000 nieuwe banen per maand aanhoudt – ruim onder het recente driemaandsgemiddelde van 188.000 (dat mogelijk is opgeblazen door aanwervingen in verband met het WK) – zal de werkgelegenheid nog steeds een groei van bijna 1% op jaarbasis laten zien. Dit is een tempo dat de aanbodcapaciteit van de arbeidsmarkt niet kan bijhouden. Zelfs als de groei van de werkgelegenheid vertraagt tot ongeveer de helft van het recente tempo, wordt een verkrapping van de arbeidsmarkt in de tweede helft van 2026 dus vrijwel onvermijdelijk.

Wat het inflatiegedeelte van het mandaat van de Fed betreft, is er enig goed nieuws: seizoensinvloeden dragen bij aan gunstigere vooruitzichten voor de zomer en de druk als gevolg van invoerheffingen – goed voor 70–90 basispunten op de kern-PCE (persoonlijke consumptieve bestedingen – de door de Fed geprefereerde maatstaf) – zal naar verwachting in de tweede helft van het jaar naar nul dalen.

Deze gunstige factoren zullen echter worden tenietgedaan door even grote ongunstige factoren. Bilson moet nog zien in hoeverre de stijgende prijzen van geheugenchips en de bredere technologische inflatie hun volledige effect op de consumenten zullen hebben. Ook buiten de elektronicasector zorgen de druk op de toeleveringsketens en de hogere grondstofprijzen voor een stijging van de kerninflatie voor goederen. De heropening van de Straat van Hormuz zal helpen, maar zal het probleem waarschijnlijk niet oplossen.

Over het geheel genomen verwacht Bilson dat de kerninflatie relatief onveranderd zal blijven, terwijl de totale inflatie waarschijnlijk boven de 3% zal blijven, tenzij de olieprijs terugkeert naar het niveau van vóór de oorlog. Simpel gezegd: de inflatie is nog steeds te hoog.

Assetallocatie

De belangrijkste wijziging in Schroders’ assetallocatie is dat de visie op bedrijfsobligaties nu neutraal is. De waarderingen blijven onaantrekkelijk, maar gezien de gunstige macro-economische context lijkt een neutrale score gepast. Schroders blijft de voorkeur geven aan schuldpapier uit opkomende markten in harde valuta en door Amerikaanse overheidsinstanties gegarandeerde hypotheekgedekte effecten.

Het bericht Wat bepaalt momenteel de obligatierentes: geopolitiek of beleid? verscheen eerst op The Asset.

“Hoewel beleggers dit jaar tot begin april nog ongeveer $200 miljard in vastrentende beleggingen staken, is de wekelijkse instroom sinds het begin van het jaar wel al fors teruggelopen. Amerikaanse staatsobligaties vormen veruit de belangrijkste bestemming voor nieuw kapitaal. Sinds januari vloeide meer dan $40 miljard naar deze categorie. Ook Amerikaanse IG-bedrijfsobligaties van hoogrentende bedrijfsobligaties trokken per saldo nieuw kapitaal aan.”

In Europa ging de belangstelling van beleggers vooral uit naar staatsobligaties, weet Anne. “Die noteerden tot begin april tien weken achter elkaar meer instroom. Bij de Europese IG-bedrijfsobligaties ging het minder voor de wind.”

Dit wijst er volgens Anne op dat 2026 voor obligatiefondsen waarschijnlijk een minder sterk jaar wordt dan 2025. “Bovendien is het opvallend dat actief beheerde obligatiefondsen een relatief groot deel van de nieuwe instroom naar zich toe trekken. Maar meer nog dan obligatiefondsen profiteren geldmarktfondsen van de zoektocht naar rendement. Zij trekken meer kapitaal aan dan obligatiefondsen. Nu financiële markten er steeds vaker rekening mee houden dat de rente langer hoog blijft, lijkt daar voorlopig weinig verandering in te komen.”

Het bericht Obligatiefondsen dit jaar minder populair verscheen eerst op The Asset.

Geopolitieke spanningen in het Midden-Oosten, schokken in het aanbod van energie en wijzigende verwachtingen voor het monetaire beleid houden de Europese obligatiemarkt momenteel in hun greep. Tegelijk ontstaan er kansen voor beleggers met een langere horizon, vooral waar de koersen los zijn gekomen van onderliggende financiële basis van bedrijven.

De onzekerheid maakt beleggers schuw, terwijl ze volgens BlackRock juist niet uit moeten stappen. Ze kunnen beter nu gericht inspelen op kortetermijnkansen en zo langetermijnrendement veiligstellen.

Voorkeur voor korte looptijd

Omdat het onzeker is waar het met rente en groei heengaat, ligt de focus bij BlackRock op flexibiliteit en actief beheer. De interessantste segmenten bevinden zich volgens de obligatie-experts in Europese obligaties met minder dan gemiddelde looptijden, vooral in het segment van twee tot vijf jaar. Voor langere looptijden is voorzichtigheid geboden, gezien de beperkte compensatie voor risico’s.

Europese kredietmarkten tonen veerkracht, gestut door solide bedrijfsbalansen en een lage kans op ratingverlagingen of wanbetalingen. Bovendien zijn de spreads krap en is er nog sprake van behoorlijke volatiliteit, waardoor actieve selectie steeds belangrijker wordt om de winnaars van de verliezers te onderscheiden.

Selectief en actief beheer

Verder vergroten niet te stuiten ontwikkelingen, waaronder de opkomst van AI, de verschillen tussen bepaalde sectoren en bedrijven. Dit leidt tot grotere verschillen in rendementen, waardoor markten minder worden gestuurd door de algemene marktrichting en meer door hoe individuele bedrijven presteren. Volgens BlackRock neemt daarmee het belang van selectief en actief beheer toe.

Het bericht BlackRock ziet kansen Europese obligaties ondanks aanhoudende onzekerheid verscheen eerst op The Asset.