Van oudsher zijn vermogensbeheerders gegroeid door producten te bieden in verschillende beleggingscategorieën. Hun businessmodellen kunnen anders zijn in termen van aanbod, omdat sommige vermogensbeheerders gespecialiseerd zijn in specifieke asset classes, terwijl anderen een gediversifieerdere aanpak aanhouden.

Maar hun overeenkomst is van oudsher hun vermogen om alpha te genereren voor bepaalde beleggingscategorieën, terwijl wat betreft de strategische asset allocatie de keuze bij de opdrachtgever lag.

Strategisch partnership

De huidige trends in de sector wijzen naar een andere richting. Met de groeiende professionaliteit en deskundigheid hebben soevereine instellingen nu meer behoeften die verder gaan dan alleen specifieke producten. Interacties met zeer geavanceerde in-house professionals van soevereine klanten vragen ook om intensievere relaties en een meer holistisch aanbod.

In plaats van alleen productaanbieder te zijn, moeten asset managers solution providers worden. Als gevolg daarvan, en om te reageren op een veranderende en complexere vraag, is er een groeiende behoefte aan een nauwe strategische partnership tussen soevereine beleggers en vermogensbeheerders. Om deze relaties duurzaam en productief te maken en om werkelijke toegevoegde waarde te creëren, is het delen van kennis een integraal onderdeel van elke interactie geworden.

Het kan inhouden onder meer aanbod van adviesdiensten, due diligence en rapportageoplossingen, gebruik makend van de volledige middelen van de vermogensbeheerder. In het geval van een wereldwijde bank kan dit zelfs uitbreiden tot alle divisies en onderzoeksafdelingen, met inbegrip van bijvoorbeeld de toegang tot state of the art-oplossingen voor risicobeheer.

Delen van best practices

In sommige gevallen kan de samenwerking worden geïntegreerd als een volledig uitbestede CIO-functie, waarbij een uitgebreide reeks van diensten aan de klant wordt geboden. Dit kan variëren van selectie van managers en monitoring tot het toezicht op beleggingsportefeuilles en asset allocatie.

Ten slotte leveren personeelstrainingen, van nieuwe toetreders tot hoger personeel, evenals het organiseren van conferenties met het delen van best practices en netwerkmogelijkheden, werkelijk toegevoegde waarde. Uiteindelijk is UBS van mening dat het doel van vermogensbeheerders moet zijn om een betrouwbare partner van de klant te worden en het eerste aanspreekpunt voor alle vragen met betrekking tot de beleggingsportefeuille.

In het licht van deze ontwikkeling is een meer op maat gesneden en holistische aanpak nodig. Bijvoorbeeld als de centrale banken nieuwe beleggingscategorieën omarmen om te reageren op de lage rente zijn asset managers verplicht om met oplossingen op maat te komen, die betere rendementen mogelijk maken en/of bescherming van rijkdom. Tegelijkertijd moeten mogelijke onttrekkingen worden verminderd.

Verwachtingen waarmaken

Voor specifieke behoeften van een centrale bank kan een op zich zelf staande of multi asset investeringsoplossing worden overwogen, met daarin opgenomen een systematisch risicomanagementconcept. Sovereign Wealth Funds (SWF’s) daarentegen, die meestal gebruik kunnen maken van een hoger risicotolerantie en vastgestelde rendementsdoelstellingen, vertrouwen op maatwerkoplossingen om aantrekkelijke ten opzichte van inflatie risico-gecorrigeerde rendementen te leveren.

Deze oplossingen kunnen maat gemaakte oplossingen bevatten, met integratie van traditionele, en wat nog belangrijker is, alternatieve beleggingscategorieën (direct en/of indirect) om te voldoen aan rendementsverwachtingen. In beide gevallen zal de investeringsoplossing worden ontwikkeld en gefinaliseerd in een nauwe samenwerking met het investeringsteam van de centrale bank of de SWF en de vermogensbeheerder zal tijdens het ontwikkelingsproces elk aspect van zijn expertise gebruiken.

Het partnership tussen de vermogensbeheerder en de soevereine instelling zal doorgaan tijdens de uitvoeringsfase om ervoor te zorgen dat de investeringsoplossing de verwachtingen waarmaakt. Aangezien vermogensbeheerders meer vergaand advies leveren en maatwerkondersteuning op vele fronten bieden, is de interactie met de klant breder en veel uitgebreider dan tot nu toe. UBS Asset Management verwacht dat deze ontwikkeling zal voortduren in de nabije toekomst en zelfs een extra impuls krijgt nu de marktomstandigheden uitdagend blijven.

Het bericht ‘Asset managers moeten solution providers worden’ verscheen eerst op The Asset.

Het was voor centrale banken gebruikelijk om het grootste deel van hun reserves in vaste activa te beleggen. Langdurige periodes van lage of negatieve rente hebben hen gedwongen om nieuwe manieren van beleggen te vinden. Dit heeft voor een geleidelijke uitbreiding van hun beleggingsuniversum gezorgd, inclusief asset classes die een beter voor risico gecorrigeerd rendement en voordelen van diversificatie leveren.

Onder de mogelijke opties zijn aandelen naar voren gekomen als favoriete asset class. Men kan concluderen dat in termen van asset allocatie, ondanks de nog heersende voorkeur voor staatsobligaties en andere vastrentende instrumenten, sommige centrale banken in toenemende mate vergelijkbaar zijn geworden met andere institutionele beleggers zoals pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen.

Evolutie van staatsfondsen

De evolutie van staatsfondsen, de Sovereign Wealth Funds (SWF’s), die niet zo beperkt zijn door de liquiditeitsoverwegingen van de centrale banken, is nog opvallender. Om tegemoet te komen aan de behoeften van de markt hebben zij hun allocatie in alternatieve beleggingen de afgelopen jaren zeer sterk doen toenemen.

Vastgoed en op lage volatiliteit gerichte hedgefondsstrategieën vervangen steeds vaker fixed income als de belangrijkste bron van stabiele rendementen. Bovendien hebben private equity, infrastructure equity, directe strategische investeringen en andere illiquide beleggingscategorieën allemaal terrein gewonnen ten opzichte van beursgenoteerde aandelen, waarvan betrekkelijk magere vooruitzichten worden verwacht na jaren van relatief goede rendementen in monetaire verruimingsomgeving. in de post-financiële crisisperiode.

In de aandelenbeleggingen hebben ook SWF’s de trend omarmd naar passieve strategieën om de beheerkosten te minimaliseren. Deze passieve strategieën worden gecombineerd met actieve strategieën die geschikter zijn om het vereiste extra rendement verschaffen en daarmee aan de rendementsverwachtingen te voldoen.

Naast de verschuiving naar een meer gediversifieerde asset allocatie, veranderen soevereine investeerders hun beleggingsdoelstellingen van eenvoudige return-over-benchmark-doelen in de richting van meer geavanceerde eisen en beperkingen. Daarnaast tonen soevereine beleggers een groeiende interesse in resultaatgerichte producten, alsmede in liability-driven oplossingen die kunnen worden ontworpen op een manier die optimaal voldoet aan specifieke risicobereidheid, tijdshorizon en financiering situatie van een klant.

Andere organisatiestructuren

Al deze veranderingen hebben een aanzienlijke invloed op gehad de organisatiestructuur van soevereine instellingen. Markt gerichte afdelingen van centrale banken bijvoorbeeld hebben een flinke toename van medewerkers. Dit is noodzakelijk gebleken om met de toegenomen complexiteit en de verscheidenheid van de huidige kapitaalmarkten om te gaan.

Ook heeft de uitbreiding in alternatieve (illiquide) activaklassen er bij SWF’s toe geleid dat volledig nieuwe afdelingen moesten worden opgezet met capaciteiten om met nieuwe regelgeving, juridische, boekhoudkundige en fiscale aspecten om te gaan. Als gevolg hiervan hebben SWF’s de afgelopen jaren een trend richting insourcing ervaren, waarbij een groter aantal functies (zoals strategie, asset allocatie, middle- en back offices) geleidelijk in huis wordt opgebouwd.

Tegelijkertijd zijn functies die voorheen marginale betekenis hadden of zelfs niet aanwezig waren, veel belangrijker geworden. Daarvan is Risk Management waarschijnlijk de belangrijkste en meest zichtbare. De tools en vaardigheden die nodig zijn om beleggingsportefeuilles te beheren vanuit een risico-oogpunt worden vaak betrokken van vermogensbeheerders, die reeds lange tijd de hiervoor relevante technieken gebruiken.

Ook in de strategische ruimte ontstaan nieuwe functies. Zo zetten centrale banken meer en meer strategische afdelingen op, met als belangrijkste doel de strategische asset allocatie en het investeringsbeleid vast te stellen en te zorgen voor de interactie met het senior management en beslissers wanneer die verdere diversificatie in hun portefeuilles overwegen.

Het bericht De verschoven asset allocatie van beleggende overheidsinstellingen verscheen eerst op The Asset.