Voor beleggers is ontbossing inmiddels een topprioriteit. In Responsible Investor’s Nature Survey 2025 noemt 74% het de financieel meest materiële natuurgerelateerde risicofactor voor portefeuilles. Schroders heeft vier jaar geleden doelen gesteld en die weerspiegelen die verschuiving: ontbossing is niet alleen een duurzaamheidsdossier, maar steeds nadrukkelijker een kwestie van risico- en waardebeheer. Wat is er sindsdien gebeurd?
In 2021 tekende Schroders tijdens COP26 de belofte om ontbossing door landbouwgrondstoffen in de beleggingsportefeuille uiterlijk eind 2025 ‘naar beste vermogen’ uit te bannen. Sindsdien is de werkelijkheid niet rooskleuriger geworden: in 2021 ging wereldwijd 25 miljoen hectare boomdek verloren, in 2024 zelfs 30 miljoen hectare. Vooral het verlies van primair bos liep op: van 3,7 naar 6,7 miljoen hectare.
Source: Global Forest Watch
.De inzet is groot. Ontbossing jaagt zowel klimaatverandering als biodiversiteitsverlies aan en is goed voor 11% van de mondiale CO₂-uitstoot, meer dan de luchtvaart en cementproductie. Tegelijk kan bescherming en herstel van bossen meer dan een derde leveren van de broeikasgasopname die nodig is om de opwarming onder 2°C te stabiliseren. Bossen beperken bovendien fysieke risico’s zoals erosie, bosbranden en overstromingen. En ze vormen een economische en sociale levenslijn: ruim 1,6 miljard mensen, waaronder veel inheemse en lokale gemeenschappen, zijn er direct van afhankelijk. Aantasting van bosecosystemen kan daarmee ook doorwerken in breed gespreide beleggingsportefeuilles.
Die combinatie van risico’s en kansen zet beleidsmakers in beweging. De EU introduceerde de EU Deforestation Regulation, die, na uitstel, in 2026 ingaat en vergaande ketentransparantie vereist om ‘nul-ontbossing’ te borgen voor landbouwgrondstoffen. Het niet naleven kan leiden tot boetes tot 4% van de jaaromzet en tot verstoringen in de supply chain. COP30 in Brazilië stimuleerde daarnaast een vrijwillige routekaart om de COP28-belofte waar te maken: ontbossing en bosdegradatie stoppen en terugdringen tegen 2030.
De strategie bij Schroders bestond uit vier kernelementen:
- Risicovolle bedrijven identificeren en grootste posities met de hoogste blootstelling prioriteren
- Portefeuillebedrijven engageren naar gelang hun prioriteit
- Vooruitgang jaarlijks monitoren
- Escaleren wanneer bedrijven onvoldoende vooruitgang en naleving kunnen aantonen
In 2022 legde Schroders deze aanpak vast in een vernieuwd Nature and Biodiversity Position Statement, waarin ook de doelstellingen voor engagement met bedrijven die aan ontbossing zijn blootgesteld staan beschreven.
Die aangescherpte transparantie werkte door in de Forest500-beoordeling van Global Canopy, dat de 350 bedrijven en 150 financiële instellingen met de grootste blootstelling aan tropisch ontbossingsrisico volgt en jaarlijks toetst op de kwaliteit en uitvoering van hun toezeggingen rond ontbossing en mensenrechten. Schroders zag zijn score in 2022 stijgen van 4% naar 50% en eindigde in de beoordeling van 2023 als best gerangschikte financiële instelling.
Van publieke naar private markten, en voorbij 2025
Schroders zegt zijn ontbossingstoezegging niet langer te beperken tot beleggingen in beursgenoteerde bedrijven. De grootste aandacht lag aanvankelijk bij publieke markten, maar de vermogensbeheerder heeft de afgelopen jaren ook in andere onderdelen van de organisatie processen vastgelegd om ontbossingsrisico’s structureel mee te wegen.
Binnen de Wealth-tak wordt daarvoor een centrale lijst gebruikt met zogeheten Tier 1- en Tier 2-bedrijven, ondernemingen met een relatief hoge blootstelling aan ontbossingsrisico’s, als basis voor engagement in rechtstreeks beheerde aandelenportefeuilles. In 2024 is die benadering verbreed naar fondsniveau. Schroders schreef externe vermogensbeheerders aan om toe te lichten wat het als ‘best practice’ beschouwt en om inzicht te krijgen in de manier waarop zij ontbossing integreren in hun beleggingsproces.
Ook in private markten is de aanpak aangescherpt. In de loop van 2025 formaliseerde Schroders een consistent due-diligenceproces voor zijn Private Assets-activiteiten. Daarbij bepaalt een op maat gemaakte beslisboom, voor zowel bedrijven als fysieke assets, of een investering een verhoogd ontbossingsrisico heeft. In dat geval volgt toetsing aan een set minimale verwachtingen voordat het kapitaal wordt ingezet.
Tegelijk verandert het speelveld na 2025. De Financial Sector Deforestation Action (FSDA) loopt eind 2025 af. Het stokje wordt overgenomen door de Deforestation Investor Group (DIG), opgezet door de Institutional Investors Group on Climate Change (IIGCC). Die groep wil beleggersactie blijven bundelen, in lijn met de Global Stocktake-doelstelling om ontbossing en bosdegradatie tegen 2030 te stoppen en terug te dringen. Schroders zegt aangesloten te blijven en kennis en praktijkervaring te delen.
Daarnaast publiceerde het Accountability Framework Initiative in december 2025 vernieuwde operationele richtlijnen voor ontbossingstoezeggingen en voortgangspaden. Schroders wil die aanscherping verwerken in de eigen verwachtingen richting bedrijven en managers.
Conclusie
Ontbossing blijft volgens Schroders een hardnekkig risico op het snijvlak van klimaat, natuur en sociale thema’s. In het eerste Nature Report stelt de vermogensbeheerder dat landgebruiksverandering, gekoppeld aan beleggingen, een van zijn grootste natuur-impactbronnen is. En hoewel het beleid, zoals de EU Deforestation Regulation en internationale routekaarten, nog in beweging is, neemt de druk van beleidsmakers en consumenten toe. Dat maakt ontbossing, aldus Schroders, tot een beleggingsrisico dat actief gemonitord en geadresseerd moet blijven, als onderdeel van de fiduciaire verantwoordelijkheid richting cliënten.
