Er is namelijk een belangrijk verschil op te merken. Niet alleen de beleggingsfondsen belegden in deze rommelhypotheken, maar ook banken deden dat. Toen beleggers en klanten daardoor over de kwaliteit van de banken begonnen te twijfelen, sloeg de paniek toe. Spaarders en banken onderling vertrouwden de banken niet meer en het kredietsysteem kwam krakend tot stilstand. Dat had een enorme impact op de reële economie. Plotseling kregen ondernemers geen krediet meer om bijvoorbeeld hun voorraden te financieren. Bovendien moesten spaarders vrezen voor hun spaargeld.

Dat is nu niet het geval. Als een beleggingsfonds of een indexfonds sluit of moet liquideren, verliezen de beleggers flink wat vermogen. Dat is pijnlijk voor de beleggers in deze fondsen, maar die hebben dat risico bewust genomen. In economische zin is het niet onoverkomelijk. De problemen bij de banken zorgden op hun beurt voor problemen bij spaarders en ondernemers, die dat nooit bewust hebben opgezocht.

En nu?

Het recente voorbeeld waar het plotselinge gebrek aan liquiditeit tot grote problemen leidde, was bij het beleggingsfonds van fondsmanager Woodford. Dit fonds had een belegd vermogen van ruim 4 miljard euro. Dit fonds moest sluiten, omdat er teveel uitstroom in korte tijd ontstond en de posities waren te groot om direct op de beurs te gelde te maken zonder dat het gepaard ging met grote verliezen. Het fonds ging op slot en beleggers konden hun stukken niet meer verkopen. Overigens is het voor de zittende aandeelhouders van het fonds dubbel zuur, dat er wel gewoon een beheervergoeding voor het fonds berekend wordt. Naar verwachting kunnen beleggers hun stukken pas in december weer verkopen. Tot en met december wordt er totaal 12 miljoen Britse pond aan beheervergoeding aan de klanten berekend.

Puur objectief gezien logisch, maar begrijpelijk dat hier commotie over ontstaat. Zelfs leden van het Britse Parlement maken zich er boos over, terwijl ze met Brexit wel iets anders aan hun hoofd hebben. Woodford heeft een grote fout gemaakt door zich te veel te richten op te kleine small caps, waarbij Woodford zelf een te groot deel van de markt was.

Liquiditeitsmismatch

In de jaren tachtig van de vorige eeuw hebben een dergelijk liquiditeitsmismatch wel eens eerder gezien bij een vastgoedbelegger. Die bood ook liquiditeit, terwijl de onderliggende markten dat niet boden (het is moeilijk een kantoorpand snel te gelde te maken). Ook hier ging het fonds op slot en werd het verder een gesloten fonds. Dat was een drama voor de belegger, maar daar bleef het dan ook bij.

Recent kwam er nog een derde geval aan de oppervlakte, waar min of meer dezelfde problematiek speelde. Dat was het emerging market obligatiefonds van een Amerikaanse vermogensbeheerder. Deze vermogensbeheerder belegde maar liefst meer dan 10% in risicovolle Argentijnse obligaties. Door de Argentijnse obligatiecrash begin augustus verloor het fonds daardoor 3,5% in een dag. Samen met alle andere beleggingsfondsen van de vermogensbeheerder bedroeg volgens Morningstar het totale verlies maar liefst 1,8 miljard dollar in één dag. Dat is niet heel ongebruikelijk, aangezien deze leningen een hoog risico hebben, maar ook een hoog rendement kunnen opleveren. Toen bij een voorverkiezing de Argentijnse Peronisten op een onverwacht grote voorsprong kwamen, kelderden de Argentijnse peso en de obligatiekoersen.

Beleggers wisten zich nog heel goed te herinneren welke enorme schade deze populisten aan de Argentijnse economie hadden toegebracht. En masse werden de valuta, aandelen en obligaties gedumpt. Omdat niemand deze vermogenstitels wilden kopen, was het koerseffect daardoor extra groot. Het gevolg: de Argentijnse aandelenmarkt werd in één dag 48% minder waard. Dat is de één-na-grootste aandelencrash in een dag sinds 1950 volgens Bloomberg. Alleen de crash in Sri Lanka bij het uitbreken van de burgeroorlog in 1989 waarbij een daling van 62% genoteerd werd, had een grotere impact. Ook hier was het probleem dat er geen enkele liquiditeit in de onderliggende markt zat. Overigens bleek de mismatch uiteindelijk beperkt. Het bewuste fonds leed flink verliezen, maar hoefde niet dicht.

MSCI Argentinië U$ (EG)

Bron: Refinitiv Datastream 3 september 2019

Conclusie

Veel beleggers hebben de illusie dat er altijd liquiditeit genoeg is. Ze denken dat als zij hun beleggingen willen verkopen, dat er altijd wel een koper te vinden. De ervaring leert dat dit nog weleens een lelijke verrassing kan worden als er weer eens een paniekverkoop is. In de komende periode zullen er ongetwijfeld meer van illiquiditeitsproblemen aan het licht komen. De Amerikaanse CLO-markt (Collateralized Loan Obligation) is een vaak genoemde nieuwe mogelijke liquiditeitsmismatch. De markt is 1.200 miljard dollar groot. Veel bedrijven met een zware schuldenlast zijn op deze markt aangewezen. Mocht er een aantal faillissementen komen, dan zou het sentiment op deze markt weleens snel kunnen draaien. En dan wil iedere belegger door het zelfde muizengaatje naar buiten. Gelukkig is de rente zo laag, dat er wel een flinke recessie moet komen, voordat het probleem echt uit de hand loopt. Vooralsnog houden de bedrijven hun hoofd boven water, doordat ze bijna geen rente hoeven te betalen.

IIliquiditeit hoeft geen probleem te zijn, zolang dit risico bewust wordt genomen en hier een premie tegenover staat. Het is een extra risico wat u bovenop uw reguliere beleggingsrisico neemt. Als iedereen en masse beleggingen wilt verkopen, is de liquiditeit vaak als sneeuw voor de zon verdwenen. Het wordt pas echt een probleem als er een mismatch is doordat partijen liquiditeit aan hun klanten bieden, maar de beleggingen waarin deze partijen zelf beleggen die liquiditeit niet hebben. Dat is vaak een onbewust risico waar klanten zeker niet voor betaald krijgen.

Het bericht Feit of fabel: nieuwe kredietcrisis aanstaande? verscheen eerst op The Asset.

In dit artikel bespreken we hoe dit voorstel beleggers kan helpen en wordt een aantal potentiële verbeteringen aangedragen.

EU-actieplan inzake financiering van duurzame groei

Het EU-wetgevingsvoorstel bestaat uit vier onderdelen:[3]

• een geharmoniseerd classificatiesysteem ('taxonomie') om te bepalen wat als duurzame economische activiteit mag worden aangemerkt;
• een update van de regelgeving betreffende informatieverschaffing omtrent duurzame beleggingen en duurzaamheidsrisico’s en tot wijziging van Richtlijn EU 2016/2341. Deze verordening is met name gericht op institutionele beleggers en vermogensbeheerders;
• een nieuwe categorieën benchmarks: de koolstofarme benchmark en de benchmark met een positieve koolstof impact;
• een Europese norm voor groene obligaties.

Deze voorstellen zullen worden opgenomen in bestaande richtlijnen zoals MiFID II, UCITS, Solvency II en AIFM en zullen dus gevolgen hebben voor alle beleggers. Dit artikel gaat vooral over het eerste voorstel, de EU-taxonomie.

Doel van de Commissie is dat milieu-, maatschappelijke en governance-overwegingen (ESG) in het financiële systeem centraal komen te staan. De EU-taxonomie helpt financiële instellingen, verzekeringsmaatschappijen en beleggings-adviseurs om ESG-overwegingen te integreren in hun interne processen en om hun klanten daarover te informeren.

Het reikt beleggers in principe de instrumenten aan om te toetsen welk deel van hun activiteiten als duurzaam kan worden geclassificeerd (voor alle vermogenscategorieën). Op dit moment is de focus vooral gericht op klimaatverandering, maar het zal in de komende jaren ook meer richting geven aan andere Europese milieudoelstellingen: met name doelstellingen rondom de bescherming van water en mariene hulpbronnen, de overgang naar een circulaire economie, de preventie en bestrijding van vervuiling en het beschermen van gezonde ecosystemen.

Ter beantwoording van de vraag of economische activiteiten van een onderneming als duurzaam kunnen worden geclassificeerd, moeten beleggers vaststellen dat hun activiteit[4]:

• wezenlijk bijdraagt aan ten minste één van de Europese milieudoelstellingen;
• (één van) de andere doelstellingen geen aanzienlijke schade berokkent;
• in overeenstemming is met minimale sociale waarborgen;
• voldoet aan de technische beoordelingscriteria.

Het principe van ‘geen aanzienlijke schade berokkenen’ (Do No Significant Harm, DNSH) vormt een belangrijk onderdeel van de taxonomie. Minimumeisen en prestatienormen moeten voorkomen dat resultaat op de ene doelstelling ten koste gaat van andere doelstellingen. Het derde punt is ook belangrijk, omdat het duurzaamheidsconcept hier wordt uitgebreid met een aantal fundamentele sociale normen. Hiervoor bekijkt de taxonomie de naleving van arbeidsbeleid en -regelgeving, zoals neergelegd in de ILO-verklaring inzake fundamentele arbeidsbeginselen en -rechten.

Voor beleggers zijn de technische beoordelingscriteria het meest relevante aspect van de taxonomie. Deze criteria definiëren de voorwaarden om beleggingen als duurzaam aan te merken. Het laatste technische rapport over de EU-taxonomie bevat technische beoordelingscriteria voor 67 activiteiten die bijdragen aan adaptatie aan en mitigatie van klimaatverandering, waaronder veeteelt, metaalproductie, productie van elektriciteit uit waterkracht en openbaar vervoer.⁴ Voor elke activiteit beschrijven de criteria aspecten als de maximale emissies per eenheid, de minimale emissiereductie, de beperking van grondgebruik, de vereiste wetgeving, en de vereisten in verband met DNSH. De criteria zijn zo vastgesteld dat er in de loop van de tijd ruimte is voor ontwikkeling en aanscherping, om een transitie naar een koolstofarme economie mogelijk te maken. De criteria bieden duidelijkheid voor de markt, maar houden voor beleggers tevens in dat zij moeten zoeken naar nieuwe manieren van gegevensverzameling en -verwerking die voor hun beoordeling nodig zijn.

Hoe helpt de EU-taxonomie vermogensbezitters om duurzaamheidsbeleid te ontwikkelen?

ACTIAM ziet de taxonomie als een grote en belangrijke stap op weg naar een duurzame toekomst. Ook andere Europese beleggers hebben over het algemeen positief gereageerd op de taxonomie. Het meest in het oog springende positieve effect is dat het duidelijkheid schept; duidelijkheid voor nieuwkomers op de markt voor duurzame financiering, voor gegevensaanbieders, voor ondernemingen en voor beleggers. Met de taxonomie kunnen nieuwkomers vaststellen in hoeverre hun beleggingen inderdaad duurzaam zijn. Daarnaast worden gegevensaanbieders en ondernemingen in staat gesteld respectievelijk hun datasystemen af te stemmen op de technische beoordelingscriteria en de door de taxonomie vereiste informatie te verstrekken. De verordening creëert een gelijk speelveld door financiële instellingen een uitgebreide informatieplicht op te leggen. Dit helpt klanten om werkelijk duurzame beleggingsinstellingen te onderscheiden van instellingen die zich als zodanig voordoen. Dit gaat ‘green washing’ tegen en scheidt, zogezegd, het kaf van het koren. De EU verwacht dat dit leidt tot een groter vertrouwen in duurzame beleggingen en dat kapitaalstromen daardoor meer verschuiven richting duurzame beleggingen. We zullen moeten afwachten of de taxonomie inderdaad dit effect zal hebben.

Een ander positief aspect is dat de taxonomie de reikwijdte van duurzame beleggingen verbreedt. Nu richten veel beleggers zich op het klimaat en het verminderen van de koolstofintensiteit van hun portefeuilles. Zonder af te doen aan het belang van de overgang naar een koolstofarme economie, zijn de andere Europese milieudoelstellingen, zoals die met betrekking tot biodiversiteit, water, circulaire economie en afvalpreventie, net zo belangrijk waar het gaat om het oplossen van de problemen waarmee wij als samenleving op dit moment worden geconfronteerd. Verschillende nieuwe duurzame fondsen in Europa hebben reeds een bredere focus, bijvoorbeeld op de Planetary Boundaries of de Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDGs). Door deze aanvullende doelstellingen onder de aandacht te brengen van meer beleggers, komen er mogelijk meer nieuwe beleggingsoplossingen voor verschillende problemen.

Hoe kan de taxonomie duurzame beleggers nog meer helpen?

Zonder twijfel geeft de nieuwe taxonomie de markt voor duurzame beleggingen een duw in de goede richting. Maar worden ook degenen die nu reeds duurzaam opereren erdoor aangezet om het nog beter te doen? De taxonomie zou de markt voor duurzame beleggingen nog verder helpen als zij een duidelijker onderscheid zouden maken tussen verschillende tinten groen. Tijdens de onderhandelingen die tot de verordening hebben geleid, is het voorstel om ook ‘niet-duurzame’ beleggingen te definiëren (naming en shaming) niet aangenomen.

Dit betekent dat de taxonomie het mogelijk maakt het percentage van de duurzame opbrengsten van een onderneming te berekenen, maar dat er geen correctie mogelijk is voor de mogelijke negatieve effecten van de andere bedrijfsactiviteiten van dezelfde onderneming op de milieudoelstellingen van de EU. Het beginsel van DNSH is alleen van toepassing op het niveau van de activiteiten en niet op het niveau van de onderneming.

Dat dit de helderheid niet ten goede komt, wordt duidelijk wanneer we inzoomen op de opkomst van nieuwe ‘positieve-impact-strategieën’. Steeds meer duurzame fondsen claimen dat zij bijdragen aan de SDGs. Wanneer we deze fondsen echter beter bekijken, dringt de conclusie zich op dat er geen consensus bestaat over wat ‘bijdragen aan een SDG’ betekent. Niet al deze fondsen hanteren het DNSH-beginsel. Sommige SDG-impactstrategieën zijn gericht op een beperkt aantal SDGs of op de omvang van de ‘groene opbrengsten’, zonder daarbij rekening te houden met mogelijke negatieve groene opbrengsten door de andere activiteiten van dezelfde onderneming. De taxonomie zou duurzame beleggers beter helpen wanneer het DNSH-beginsel op bedrijfsniveau in plaats van op activiteitenniveau zou worden toegepast. Een voorbeeld van een fonds dat wel rekening houdt met dergelijke effecten is het ACTIAM Global Equity Impact Fund. Dit fonds belegt uitsluitend in ondernemingen die bewust een positieve bijdrage leveren aan de SDGs, zonder tegelijkertijd de andere duurzaamheidsdoelstellingen te schaden. Ondernemingen die positief bijdragen aan een SDG, maar ook een negatief effect hebben op een andere SDG, passen niet in dit fonds. De taxonomie zou de markt voor duurzaam beleggen helpen door ook eisen te formuleren voor donkergroene beleggingsoplossingen.

Ambitie

Fundamenteler is de vraag of beleggers als gevolg van de taxonomie duurzaamheid inderdaad centraal zullen stellen in hun financiële besluitvormingsproces. Dat is ten slotte de ambitie van de Commissie. Benadrukt de taxonomie voldoende dat beleggen in duurzame ondernemingen niet uitsluitend bijdraagt aan een duurzame samenleving, maar dat dit voor beleggers tevens noodzakelijk is om hun rendementen op de lange termijn te behouden? Klimaatverandering, waterschaarste, vervuiling, verminderde biodiversiteit en maatschappelijk onrust door schending van mensenrechten of arbeidsrechten vormen reële risico’s. Dit zijn niet alleen risico’s voor de samenleving, maar tevens - op de middellange en lange termijn - risico’s voor ondernemingen en derhalve ook voor beleggers. Ondernemingen die zich onvoldoende voorbereiden op bijvoorbeeld het risico van waterschaarste verliezen nu al waarde. Onvoldoende aandacht voor het belang van duurzaamheid kan leiden tot activadumping, waar het probleem juist in de kern moet worden aangepakt en de ondernemingen weer gezond moeten worden gemaakt.[5]

In haar duurzaamheidsbeleid meet ACTIAM of ondernemingen voldoende zijn toegerust om de risico’s van een overgang naar een duurzame maatschappij het hoofd te bieden. Het volgt de taxonomie door de impact van het gedrag van ondernemingen op duurzaamheid te meten, maar het gaat ook een stap verder. Ondernemingen worden uitsluitend aangemerkt als duurzaam indien deze het adaptieve vermogen hebben om de noodzakelijke innovaties door te voeren voor bijvoorbeeld een overgang naar een koolstofarme samenleving. De markt zou erbij gebaat zijn als de taxonomie meer vooruit kijkt en tevens de financiële relevantie van deze transities meeneemt. Veel beleggers zullen gevoeliger zijn voor argumenten van financiële relevantie dan voor argumenten met betrekking tot de effecten voor de samenleving. Het zou voor beleggers goed zijn als de technische beoordelingscriteria indicatoren bevatten die aangeven welke risico’s een bedrijf loopt als zij niet voldoende zijn voorbereid op de duurzaamheidstransities. Daarmee zou duurzaamheid nog meer centraal komen te staan in financiële besluitvorming.

Conclusie

Ondanks de mogelijke verbeteringen die we hierboven schetsen, vormen de wetgevingsvoorstellen van de EU over financiering van duurzame groei - en met name de taxonomie - een belangrijke positieve stap richting het realiseren van een duurzame toekomst. Eén van de grootste obstakels voor nieuwe beleggers op de markt voor duurzame beleggingen, het gebrek aan standaarden, wordt eindelijk aangepakt. De wetgeving is tevens een stimulans voor degenen die vooroplopen in duurzaam beleggen. Dat wil zeggen: degenen die reeds een solide duurzaamheidsbeleid voeren om hun strategieën verder te versterken. De duidelijkheid en het gelijke speelveld die de taxonomie tot stand zal brengen, zal de markt voor duurzame beleggingen transparanter, betrouwbaarder en sterker maken.

[1] https://ec.europa.eu/info/publications/180131-sustainable-finance-report_nl.

[2]https://www.actiam.com/49411b/siteassets/4_verantwoord/documenten/en/actiam_perspective_sustainable-funds.pdf.

[3] https://ec.europa.eu/info/business-economy-euro/banking-and-finance/sustainable-finance_nl#implementing.

[4] https://ec.europa.eu/info/files/190618-sustainable-finance-teg-report-taxonomy_en.

[5] Financieel Dagblad (2019). Speculeren op een veranderend klimaat, 1 juni 2016.

Het bericht EU-taxonomie: kans of bedreiging? verscheen eerst op The Asset.

Wat is beleggen eigenlijk?
Als je gaat beleggen investeer je je geld met als doel er meer rendement uit te halen. Daar zijn verschillende manieren voor. Je kan het gaan beleggen in onder andere aandelen of obligaties, maar bijvoorbeeld ook in wijn, klassieke auto’s of kunst.

In aandelen beleggen spreekt veel mensen aan. Dat is niet voor niets, daarmee investeer je gelijk in een onderneming. In ruil daarvoor krijg investeer je in een deel van een onderneming. Mocht het goed gaan met de onderneming waar je investeert? Dan deel je als aandeelhouder mee in het succes. De waarde van je aandeel op de beurs – de beurskoers – stijgt dan. Mocht je het aandeel met winst verkopen dan maakt je winst, bij beleggen heet dat het rendement wat je dan hebt behaald.

Ook keren veel ondernemingen nog dividend uit aan jou als aandeelhouder. Dividend is een deel van de winst van de onderneming. Op die wijze word je beloond voor het risico dat je neemt. Maar als je belegt neem je uiteraard ook risico. Behaalt de onderneming namelijk geen winst? Of vinden er (economische) ontwikkelingen plaats die een negatieve invloed hebben op de beurskoers? Dan loop je het risico dat je aandeel minder waard wordt en je ook geen dividend ontvangt. En je geld dus niet meer, maar minder waard is geworden.

Je kan ook beleggen in obligaties. In dat geval leen je je geld uit aan een onderneming tegen een aantrekkelijke rentevergoeding. De onderneming gebruikt het door jou geld om door te groeien. Als houder van een obligatie loop je het risico dat de onderneming niet voldoende winst behaalt om de jaarlijkse rentebetaling te voldoen. Of zelfs de lening helemaal niet kan terugbetalen.

2. Waarom zou ik gaan beleggen?
Om vermogen op te bouwen. Het is een manier om op lange termijn vermogen op te bouwen om zo je financiële doelen voor de toekomst te behalen. Net als bijvoorbeeld sparen. Alleen is de spaarrente momenteel laag, dus sparen is wel veilig maar je gespaarde vermogen wordt waarschijnlijk niet meer waard omdat je er weinig rente over krijgt.

Met beleggen loop je meer risico, maar daar staat tegenover dat de kans ook groter is dat je belegde vermogen meer waard wordt dankzij het rendement dat je behaalt.

3. Maar wat is nou de beste keuze?
Dit is afhankelijk van vele factoren en dus een lastige vraag. Het doel is dat je beleggingen in waarde gaan toenemen. Daarom is het belangrijk om te beleggen in ondernemingen of andere zaken die de komende jaren naar verwachting goed gaan presteren. Dat vergt enig uitzoekwerk. Wil je wel gaan beleggen maar heb je daar geen tijd voor? Dan zijn er verschillende oplossingen.

Je kunt bijvoorbeeld gaan beleggen in een beleggingsfonds. Binnen een beleggingsfonds belegt een team van experts het geld van verschillende beleggers in een breed gespreide beleggingsportefeuille. Die portefeuille bevat naast aandelen vaak ook obligaties. Het spreiden over diverse beleggingen is een beproefde methode om het risico van beleggen te verlagen. Niet elke onderneming is immers even succesvol onder vergelijkbare marktomstandigheden. Slim dus om niet in één onderneming te beleggen, maar in veel verschillende.

4. Volledig uitbesteden?
Ja klopt. En dat kan ook weer in verschillende vormen. Je kunt er bijvoorbeeld voor kiezen om zelf nog te bepalen in welke beleggingsfondsen je wilt beleggen. Of je kunt ook dat uitbesteden. In dat geval bepaal je zelf hoeveel risico je wilt nemen met je beleggingen, en bepalen beleggingsexperts op basis van dat profiel in welke beleggingsfondsen je het beste kunt beleggen. Dat noemen we vermogensbeheer.

5. Starten met beleggen?
Starten met beleggen is simpel. Zeker als je kiest voor beleggen in beleggingsfondsen. Bij een aantal partijen kan je al voor een klein bedrag starten. In vele gevallen kun die inleg dan eenvoudig online zelf beleggen of het beleggen uitbesteden en kiezen voor vermogensbeheer. Jij bepaalt wat het beste bij je past.

Het bericht Welke vijf vragen moet een beginnende belegger weten? verscheen eerst op The Asset.

Dat schrijft Pictet AM in de barometer voor februari. “Aandelen uit het Verenigd Koninkrijk behoren tot de meest aantrekkelijke beleggingscategorieën”, stellen de Pictet-specialisten.

Kwalitatief hoogstaande aandelen (bluechips) in het Verenigd Koninkrijk (VK) zijn volgens de vermogensbeheerder op verschillende fronten aantrekkelijk. Zo bieden largecaps beleggers niet alleen blootstelling aan veel gevestigde internationale namen, maar ook aan een relatief hoog aantal defensieve aandelen die doorgaans goed presteren in de laatste fase van de economische cyclus. Daarnaast bieden ze een dividendrendement van 5%, wereldwijd ligt dat op 3%. Pictet AM behoudt daarom – ondanks zorgen over de Brexit - een overwogen positie in aandelen in het VK.

Minder optimistisch is Pictet AM over Amerikaans aandelen. Deze worden – op basis van de koerst/winstverhouding - overgewaardeerd, zelfs na de recente beurscorrectie. De Federal Reserve liet doorschemeren de rente dit jaar niet verder te verhogen, maar deze dovish houding leidt niet tot minder risico’s voortvloeiend uit het handelsconflict tussen China en de VS. Die spanningen zullen nog wel enige tijd voortduren. Doordat de Fed de rente dit jaar vermoedelijk niet verder verhoogt, is Pictet AM wel positief over Amerikaans staatspapier.

Het bericht Pictet AM verkiest Britse boven Amerikaanse aandelen verscheen eerst op The Asset.

De 125 institutionele beleggers die deelnamen aan het recente Europese ETF-onderzoek van Greenwich Associates, moeten rekening houden met een hele reeks factoren, waaronder de terugkeer van de volatiliteit op de wereldwijde kapitaalmarkten, de mogelijkheid dat de rente op termijn weer gaat stijgen, de afbouw van hat obligatie-opkoopbeleid van de ECB en de voortschrijdende implementatie van MiFID II en andere nieuwe richtlijnen.

In hun streven om adequaat op al deze factoren in te spelen, maken ze steeds meer gebruik van ETF’s, die hiermee een vast onderdeel worden van de lange lijst strategieën en instrumenten die hun beleggings- en portefeuilleprocessen ondersteunen. Het aandeel van ETF’s in de portefeuilles van de institutionele beleggers die deelnamen aan het onderzoek, steeg in 2017 naar 10,3% van hun totale belegde vermogen, tegenover 7,7% in 2016.

“Europese institutionele beleggers maken al jaren regelmatig gebruik van ETF’s, die ze algemeen beschouwen als eenvoudige, veelzijdige en kostenefficiënte instrumenten. Nu zien we dat ze hun beleggingen in ETF’s in rap tempo uitbreiden,” zegt Managing Director Andrew McCollum van Greenwich Associates.

Kirst Kuipers, hoofd iShares Nederland bij BlackRock, voegt hieraan toe: “De groeiende populariteit van ETF’s komt als vanzelf voort uit de ontwikkelingen in de Europese financiële markt, waar beleggers steeds meer behoefte hebben aan transparantie, keuze en waarde. Vooral MiFID II, dat transactierapportage dwingend voorschrijft, draagt ertoe bij dat beleggers meer zicht krijgen op de diepte van de liquiditeit die Europese ETF’s bieden en stimuleert hen om nieuwe, creatieve manieren te vinden om succesvolle portefeuilles op te bouwen.”

Een groot deel van de groei in het afgelopen jaar kan worden toegeschreven aan de komst van nieuwe institutionele beleggers op de ETF-markt. Dat geldt met name voor obligaties. Het percentage van de deelnemers aan het onderzoek die in obligatie-ETF’s beleggen, steeg van 38% in 2016 naar 45% in 2017.

Institutionele beleggers in Europa maken ook in andere beleggingscategorieën gebruik van ETF’s. Ongeveer een kwart van hen gebruikte in 2017 ETF’s om toegang te krijgen tot REIT’s, terwijl dit in 2016 nog één op de vijf was. In het grondstoffensegment was de stijging nog sterker, met een toename van slechts 20% in 2016 naar een derde in 2017.

Nog meer factoren die de groei van ETF’s bevorderen

Ook het gebruik van ETF’s die toegang bieden tot niet naar marktkapitalisatie gewogen en smart-bèta beleggingen neemt onder Europese institutionele beleggers gestaag toe. In niet meer dan twee jaar is het gebruik van dit soort fondsen onder de deelnemers aan het onderzoek met 10 procent gestegen naar 31%. Gezien de toenemende populariteit van factorbeleggen wordt verwacht dat de vraag naar smart-bèta ETF’s zowel in particuliere als in institutionele portefeuilles nog verder zal groeien.

In vergelijking met de wereldwijde cijfers besteden Europese beleggers in hun portefeuille-opbouw bovendien vaker aandacht aan ecologische, sociale en bestuurlijke factoren (ESG). Ongeveer de helft van de Europese deelnemers aan het onderzoek gaf aan te beleggen in ESG-strategieën, tegenover 31% wereldwijd. En bijna een derde (27%) van de Europese institutionele beleggers zei deze ESG-voorkeuren gestalte te geven via indexproducten, zoals ETF’s.

Eén van de terreinen waar de institutionele vraag naar ETF’s het meest consistent is en het snelste groeit, is multi-asset. Nu beleggers steeds meer interesse hebben in dit type strategieën, is het percentage Europese vermogensbeheerders dat ETF’s koopt als onderdeel van een multi-asset strategie gestegen van 63% in 2016 naar ca. 80% in 2017. En hoewel dit al een zeer sterke stijging is, blijft er nog steeds ruimte voor groei, aangezien Europese beheerders van multi-asset fondsen een veel kleiner deel van hun portefeuilles in ETF’s beleggen dan hun Amerikaanse collega’s.

Uitzicht op nog meer groei

Gezien deze veelbelovende trends zullen ETF’s het komende jaar naar alle waarschijnlijkheid nog verder groeien. Ca. 40% van de deelnemers aan het onderzoek die op dit moment in aandelen-ETF’s beleggen, zijn van plan om de komende 12 maanden meer in deze beleggingscategorie te gaan beleggen. Ditzelfde geldt voor een kwart van de huidige beleggers in obligatie-ETF’s. Alles beschouwd verwacht Greenwich Associates dat de totale instroom in institutionele ETF-beleggingen in de periode tot 2020 wereldwijd met USD 300 miljard per jaar zal groeien.

Greenwich Associates - BlackRock - European ETF Whitepaper - 4.20.18.pdf

Het bericht Rapport over gebruik van ETF's door institutionele beleggers verscheen eerst op The Asset.

Vandaag is de de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) in werking getreden. Als gevolg van deze nieuwe privacyregelgeving hebben ook wij onze privacyverklaring aangepast. Zo is het voor u compleet duidelijk hoe wij met uw persoonsgegevens omgaan (indien u die u bij achterlaat of heeft achtergelaten).

Onze privacyverklaring is te lezen op de website TRIPLE i.

Het bericht The Asset past de privacyverklaring aan verscheen eerst op The Asset.

Onlangs las ik dat – zelfs als sparen door een negatieve rente geld kost – 1 op de 10 spaarders zijn geld gewoon op een spaarrekening laat staan.

Dit was de conclusie uit onderzoek van de AFM. De meeste deelnemers aan het onderzoek (34%) zeggen hun spaargeld 'fysiek' te gaan bewaren als de rente negatief wordt. In een kluis of zelfs in de oude sok. Eén ding is zeker: dat geld levert zeker geen rendement op. Daarnaast loop je ook nog eens het risico je spaargeld door een inbraak of brand kwijt te raken. Dat scrhijft Theo Krins, Manager Vermogensadvies Scildon

Op dit moment staat in ons land maar liefst 340 miljard euro op spaarrekeningen. Dat is wéér meer dan een jaar geleden. Het is wel duidelijk dat er niet gespaard wordt om rijk te worden, want dat is met de huidige rentevergoeding gewoon niet mogelijk. Veel consumenten sparen omdat ze een buffer willen hebben, bijvoorbeeld voor het aankopen van een koelkast of auto, of voor een verre reis. Hoewel het aanleggen van een buffer verstandig is, lijken we daarin toch wat door te schieten. Enerzijds geven consumenten aan dat ze gemiddeld drie maandsalarissen als buffer achter de hand willen houden, anderzijds blijkt dat er gemiddeld 28.000 euro op een spaarrekening staat. Dat is voor de meeste Nederlanders toch heel wat meer dan drie maandsalarissen! Verder is het opvallend dat veel consumenten niet alleen voor aankopen sparen, maar ook voor de lange termijn. Met name voor pensioen of studie van de kinderen.

Doelstellingen

Consumenten vinden het gevoel direct bij hun geld te kunnen komen kennelijk belangrijker dan het rendement. Dat met beleggen naar verwachting een (veel) beter rendement kan worden gemaakt, weegt voor velen niet op tegen de kans op een mogelijk verlies. De uitdaging voor de financieel adviseur is om via inzicht en overzicht de consument te laten inzien dat beleggen vaak de enige oplossing is om de gewenste financiële doelstellingen te kunnen halen. Belangrijk is dat de financieel adviseur concreet in beeld brengt wat de financiële doelen van de consument zijn. En welk rendement nodig is om die te kunnen behalen. Veel consumenten zullen op basis daarvan wel degelijk bereid zijn om enige vorm van risico te accepteren. Zeker als er eenvoudige en transparante oplossingen worden aangeboden. Hier ligt een concrete kans voor de financieel adviseurs: baseer je advies op concrete doelstellingen van de consument en adviseer eenvoudige oplossingen.

Toegevoegde waarde

Maak een oplossing niet complex en bewerkelijk. Profielfondsen en lifecycle-fondsen zijn prima oplossingen voor een grote groep consumenten. Kenmerkend voor deze fondsen is dat zij gemanaged worden op basis van risicobeheersing. Dat ontzorgt niet alleen de consument, maar ook de financieel adviseur. Ga als adviseur dus niet mee met de mogelijke angst of terughoudendheid van de consument. Maar geef inzicht. Door samen met je klant keuzes te maken op basis van inzicht, in plaats van angst. Toon als adviseur aan dat je toegevoegde waarde levert. En dat is nu net wat de consument graag wil.

Het bericht Toon als adviseur aan dat je toegevoegde waarde levert verscheen eerst op The Asset.