De financiële markten zijn beland in een regime van voortdurende escalatie en de-escalatie. Het conflict in Iran verloopt grillig en voedt telkens nieuwe onzekerheid. Het gevolg is dat niet alleen de volatiliteit toeneemt, maar ook de instabiliteit in de verwachtingen. Energieprijzen, inflatie en beleid worden steeds aangepast. Voor beleggers draait het volgens , Global Head of Multi-Asset bij Candriam, minder om de volgende koersbeweging te voorspellen, maar meer om de vraag hoe hardnekkig de schok wordt en hoe diep hij doorwerkt in de macro-economie.

Wat begon als een geopolitieke verstoring ontwikkelt zich tot een hardnekkiger schok. Hoewel een staakt-het-vuren is afgekondigd, ontbreekt een duurzaam akkoord en blijft de Straat van Hormuz gesloten. De vraag is niet langer hoelang het conflict duurt, maar hoelang energiestromen verstoord blijven. Zolang transport en productie niet normaliseren, werkt de schok door in inflatie, vertrouwen en groei.

De impact verbreedt zich bovendien. Schade aan energie-infrastructuur in Saoedi-Arabië en Qatar maakt duidelijk dat het risico niet langer tot Iran is beperkt. En de druk blijft niet steken bij olie en gas: overloopeffecten naar zwavel, kunstmest en landbouwgrondstoffen verbreden de impact met bredere gevolgen voor inflatie en het macro-economische beeld. Dit is al zichtbaar: de energieprijzen blijven hoog, de inflatieverwachtingen zijn gestegen en de financiële voorwaarden zijn krapper geworden. Het consumentenvertrouwen brokkelt af, de bedrijfsbestedingen worden voorzichtiger en de groeiverwachtingen worden naar beneden bijgesteld. Volgens Dufossé is de schok niet langer een toekomstbeeld – hij is onderweg.

Het basisscenario van Candriam blijft daarom voorzichtiger dan aan het begin van het jaar. De kans op een kortstondige oliepiek is afgenomen, terwijl een verstoring over meerdere maanden waarschijnlijker is geworden. In zo’n scenario blijven de olieprijzen enkele maanden hoog, vertraagt de groei en stijgt de inflatie voordat het opnieuw kan stabiliseren.

Monetair beleid onder dwang

De centrale banken worden nu geconfronteerd met een complexe afweging. De olieschok en de stijgende inflatieverwachtingen beperken hun vermogen om het beleid te versoepelen, zelfs als de groeirisico’s toenemen. In de Verenigde Staten is verdere versoepeling steeds meer afhankelijk van de ontwikkeling van de energieprijzen. Het is onwaarschijnlijk dat de Federal Reserve zal reageren op kortetermijnpieken, maar een langdurige stijging zou de normalisering van het rentebeleid vertragen.

In Europa is de situatie delicater. De ECB opereert niet langer in een comfortabele omgeving en moet de hernieuwde inflatiedruk managen die veroorzaakt wordt door de energie- en LNG-dynamiek. Bij een hardnekkiger schokscenario kan een verkrapping van het beleid niet worden uitgesloten.

Tegelijkertijd blijven Japan en Australië in verkrappingsmodus, wat de wereldwijde beleidsdivergentie versterkt. Het gemeenschappelijke kenmerk is duidelijk: de flexibiliteit om rentebeleid te voeren wordt kleiner. De centrale banken reageren op een externe schok die ze niet kunnen beheersen maar wel in hun modellen moeten verwerken.

Portefeuillepositionering: neutraal risico

Vóór de escalatie waren de macro-economische vooruitzichten nog overwegend gunstig. De groei was veerkrachtig, vooral in de Verenigde Staten, waar de private vraag en de investeringen de activiteit bleven stimuleren. Europa stabiliseerde zich, gesteund door de binnenlandse vraag en fiscale maatregelen, terwijl in China de groei beperkt maar stabiel bleef. Macro-fundamentals zijn echter niet langer de primaire aanjager van marktprestaties. De dominante krachten zijn nu de energiedynamiek en de beleidsverwachtingen. Groei bepaalt niet langer de richting van de markten. In plaats daarvan reageren de markten op veranderingen in de inflatieverwachtingen en de financiële omstandigheden en richten ze zich steeds meer op de fundamentele bedrijfsfactoren. Gezien de toegenomen onzekerheid heeft Candriam het totale portefeuillerisico beperkt en is overgestapt op een meer evenwichtige postionering.

Wat aandelen betreft, is Candriam nu breed neutraal over het geografische spectrum. De oorlog in Iran heeft de afgelopen weken geleid tot een daling van de aandelenwaarderingen. Dit is voor Candriam nog geen voldoende instapsignaal. Een duidelijker koopmoment ligt pas bij de heropening van de Straat van Hormuz, stabilisatie van de olieprijs rond $ 80-85/vat en afnemende druk op de rente.De Verenigde Staten blijven relatief geïsoleerd dankzij de binnenlandse energieproductie en een veerkrachtige vraag. Bovendien leggen aantrekkelijke waarderingen van technologie een bodem onder de aandelenmarkt. Deze relatief betere positie wordt weerspiegeld in een iets duurdere waardering vergeleken met andere regio’s. Candriam handhaaft een neutrale houding ten opzichte van Europa, Japan en opkomende markten, omdat ze gevoeliger zijn voor energieprijzen en de dynamiek van de wereldhandel.

Omgaan met instabiliteit

De oorlog in Iran heeft het macrobeeld in korte tijd doen kantelen. De combinatie van hogere inflatie, zwakkere verwachte groei en beperkte beleidsreacties is zeldzaam en een uitdaging voor de markten. De recente pauze in de militaire activiteit heeft enige verlichting gebracht, maar de onderliggende situatie blijft onopgelost. De belangrijkste variabelen zijn duidelijk: de heropening van de Straat van Hormuz, de stabilisatie van de olieprijzen en het afnemen van de druk op de rentetarieven.

Zolang de omstandigheden niet stabieler zijn, blijft relatieve voorzichtigheid geboden. Candriam heeft zijn portefeuilles defensiever geherpositioneerd en behoudt de flexibiliteit om zich aan te passen als de omstandigheden veranderen. In een regime dat gekenmerkt wordt door herhaalde schokken, hangt succes minder af van het voorspellen van uitkomsten en meer van het omgaan met onzekerheid. Candriam blijft bereid om snel te handelen in beide scenario’s: verdere de-escalatie of hervatting van de oorlog.

Het bericht Candriam: ‘Olie en geopolitiek houden markten in greep voortdurende onzekerheid’ verscheen eerst op The Asset.

Er zijn simpelweg te weinig cijfers beschikbaar om de risico’s op hogere inflatie goed in te schatten, stelt Kastens. Daarom houdt ECB-voorzitter Christine Lagarde zich tijdens de persconferentie waarschijnlijk op de vlakte over het verdere rentepad; ze zal eerder verwijzen naar de geactualiseerde groeiprognoses en de inflatievooruitzichten van juni. Door de grote geopolitieke onzekerheid houdt de ECB haar beleid data-afhankelijk, en beslist ze vergadering per vergadering.

“Voor de komende periode blijft met name de duur van de energieschok en het risico op zogeheten tweederonde-effecten belangrijk. De recente ervaring leert immers dat bedrijven hogere kosten steeds vaker doorrekenen aan de consument. Dat vergroot het risico op een renteverhoging, al wordt niet verwacht dat de ECB overhaast zal ingrijpen.”

Het bericht DWS: ‘Geen renteverhoging ECB in april, focus ligt op juni’ verscheen eerst op The Asset.

De geopolitieke spanningen in het Midden-Oosten hebben het vooruitzicht op een duurzaam economisch herstel in het VK in 2026 duidelijk verslechterd en het desinflatieverhaal verstoord. Door stijgende energieprijzen zijn de verwachtingen voor zowel de totale als de kerninflatie flink opgelopen. De inflatie (CPI) zal naar verwachting eind 2026 ruim boven de doelstelling van 2% blijven.

Als gevolg hiervan is ook de marktverwachting voor het rentebeleid aanzienlijk verschoven: waar eerder werd uitgegaan van twee renteverlagingen dit jaar, rekent de markt nu bijna op twee renteverhogingen in 2026.

Recente uitspraken van gouverneur Andrew Bailey, die aangaf dat de markten mogelijk te ver vooruitlopen door extra verkrapping in te prijzen, hebben die verwachtingen echter wat getemperd. Naar onze mening is deze voorzichtigheid terecht.

Zwakke Britse arbeidsmarkt

De Britse arbeidsmarkt blijft zwak en de loonstijging vertraagt. Dit zou de binnenlandse inflatiedruk geleidelijk moeten verlichten in de loop van het jaar, waardoor de centrale bank door de tijdelijke energieschok heen kan kijken.

Aangezien het beleid al duidelijk restrictief is en de economische groei kwetsbaar blijft, zien wij weinig reden voor verdere verkrapping. Als de economische activiteit verder afzwakt, is het goed mogelijk dat de markt opnieuw rekening gaat houden met renteverlagingen later dit jaar.

Vanuit strategisch perspectief blijft de combinatie van strak begrotingsbeleid, krap monetair beleid en aantrekkelijke waarderingen gunstig voor een longpositie in Britse staatsobligaties (Gilts). Daarbij geven wij de voorkeur aan 30-jaars Gilts boven Amerikaanse staatsobligaties, vanwege de uiteenlopende monetaire en begrotingsontwikkelingen in het VK en de VS.

Het bericht Ranjiv Mann (AllianzGI): ‘Afwachtende houding Bank of England’ verscheen eerst op The Asset.

De Federal Reserve laat de beleidsrente naar verwachting ongewijzigd op 3,5 tot 3,75 procent. De markt rekent nauwelijks op beweging. De Amerikaanse economie blijft veerkrachtig. De groei houdt stand, de arbeidsmarkt blijft krap en risicovolle beleggingen koersen rond recordniveaus. Ook het lopende winstseizoen verloopt tot dusver sterk.

De inflatie blijft echter boven de doelstelling en laat opnieuw tekenen van versnelling zien. Producentenprijzen staan weer op meerjarige hoogte en voorlopende indicatoren, zoals ISM en PMI’s, wijzen op hernieuwde kosteninflatie. Geopolitieke spanningen houden bovendien de olieprijzen gevoelig. Het inflatierisico blijft daarmee opwaarts. Tegen die achtergrond zal de Fed vasthouden aan een beleidsrente die iets boven het geschatte neutrale niveau ligt, en aan een afwachtende houding, met zo weinig mogelijk expliciete vooruitblik.

We blijven daarom negatief over het lange eind van de Amerikaanse rentecurve (tien jaar en langer), en verwachten dat de Amerikaanse curve steiler zal worden. Inderdaad, de bereidheid van de Fed om de rente te verhogen om zo’n aanbodschok aan te pakken is beperkt, wat de kans verkleint op een verdere opwaartse beweging aan de voorkant van de curve (2 jaar), terwijl de rentes op lange obligaties kwetsbaarder blijven.

Verkrapping Europese Centrale Bank grotendeels ingeprijsd

Ook de ECB laat de beleidsrente naar verwachting ongemoeid op 2 procent. Twee maanden na het uitbreken van het conflict weegt de Raad van Bestuur zwakkere groeivooruitzichten af tegen hardnekkige inflatierisico’s. De aanhoudende volatiliteit van de energieprijzen noopt tot voorzichtigheid op korte termijn, een lijn die meerdere ECB-bestuursleden recent benadrukten.

Voor de middellange termijn verandert het beeld nauwelijks. De energieprijzen liggen grotendeels in lijn met het basisscenario van de ECB, dat uitgaat van beperkte verdere verkrapping. Ons uitgangspunt blijft twee renteverhogingen vanaf juni. Alleen een duidelijke daling van de olieprijs, tot onder 80 dollar per vat in juni, zou een langere pauze rechtvaardigen.

President Lagarde zal vermoedelijk vasthouden aan de boodschap dat de ECB data-afhankelijk blijft en per vergadering beslist. Tegelijk zal zij benadrukken dat de bank klaarstaat om in te grijpen als de inflatie hardnekkiger blijkt dan verwacht.

De marktverwachtingen sluiten hier grotendeels bij aan. Tegen eind 2026 is ongeveer zestig basispunten verkrapping ingeprijsd. De eerste stap wordt algemeen verwacht in juli, met een reële kans dat die al in juni plaatsvindt.

In deze context blijven wij positief over het korte eind van de euro-rentecurve. Met meer dan twee renteverhogingen die nog zijn ingeprijsd, lijkt de lat voor verdere herwaardering naar de opwaartse kant hoog. De ECB kan dit jaar inderdaad enkele verhogingen uitvoeren, maar niet veel meer dan wat er al in de prijs zit.

Bank of England (30 april) zit klem tussen inflatie en groei

De Bank of England laat de beleidsrente naar verwachting ongewijzigd op 3,75 procent, waarschijnlijk met een unanieme stemming. De Britse centrale bank bevindt zich in de meest lastige positie. Geopolitieke spanningen in het Midden-Oosten hebben de inflatiedruk vergroot, wat in maart leidde tot een duidelijk strenger signaal en een tijdelijke opstoot van de renteverwachtingen. De markten gingen kortstondig uit van meer dan 100 basispunten verkrapping tegen het einde van het jaar.

Tegelijk verslechtert het binnenlandse beeld. De werkgelegenheid neemt af, de loonstijging vlakt af en de werkloosheid ligt duidelijk boven het recente dieptepunt. Ook investeringen en economische groei stellen teleur.

De BoE staat daarmee voor een klassiek beleidsdilemma. De combinatie van aanhoudende inflatie en afzwakkende conjunctuur pleit voor voorzichtigheid. Net als andere centrale banken zal zij voorlopig een afwachtende houding aannemen. De markt rekent op ongeveer twee renteverhogingen tegen het einde van het jaar.

Het Verenigd Koninkrijk blijft kwetsbaar door de politieke onzekerheid, zwakke groei, hardnekkige inflatie en een verslechterende arbeidsmarkt. In dat klimaat blijven wij negatief over het Britse pond. Al met al houden centrale banken deze week de voet op de rem. De aandacht van beleggers verschuift steeds meer naar de grenzen van de verkrappingscycli, en juist daar ontstaan nieuwe kansen.

Het bericht Carmignac: ‘Centrale banken houden pauzeknop ingedrukt, maar handen jeuken’ verscheen eerst op The Asset.

Voor de ECB-vergadering van 30 april verwachten wij dat de beleidsrente ongewijzigd blijft op 2%. Hoewel de deur naar verdere verkrapping openblijft, lijkt de centrale bank weinig reden te zien om nu al actie te ondernemen. Zonder nieuwe schokken – bijvoorbeeld vanuit energieprijzen of geopolitieke escalaties – ligt een volgende stap eerder in juni voor de hand.

De huidige omstandigheden geven de ECB ruimte om te wachten. De tijdelijke afname van spanningen in het Midden-Oosten en de stabilisatie van energieprijzen ondersteunen deze houding. Belangrijk is dat deze pauze geen teken van zelfgenoegzaamheid is, maar juist van beleidsdiscipline. Tegen de volgende projectieronde beschikt de ECB over meer inzicht in inflatiedynamiek, begrotingsbeleid en economische groei. Cruciale factoren voor het bepalen van de middellangetermijnkoers.

Hoewel één of twee renteverhogingen later in het jaar – bijvoorbeeld in juni en september – niet uitgesloten zijn, lijken deze vooral bedoeld als signaal om de geloofwaardigheid van het inflatiemandaat te onderstrepen. Tegelijkertijd neemt het risico toe dat de ECB juist te veel doet in een toch al kwetsbare groeicontext. De huidige inflatieontwikkelingen, mede beïnvloed door energieprijzen, passen grotendeels binnen eerdere projecties en worden nog steeds als tijdelijk beschouwd.

Lastige positie Fed

Ook het FOMC zal naar verwachting tijdens de vergadering van 28-29 april de rente ongewijzigd laten, met een bandbreedte van 3,50% tot 3,75%. De Amerikaanse economie toont zich veerkrachtig, terwijl de inflatoire impact van recente geopolitieke spanningen tot nu toe beperkt blijft. Dit geeft beleidsmakers ruimte om de situatie verder te analyseren.

De Amerikaanse centrale bank bevindt zich echter in een lastige positie. Enerzijds zijn de inflatierisico’s nog altijd opwaarts gericht, zeker als energieprijzen opnieuw stijgen. Anderzijds nemen de risico’s voor de arbeidsmarkt toe. Deze asymmetrie maakt dat zowel renteverlagingen als verdere verkrapping momenteel hoge kosten met zich meebrengen. In dat licht is het ongewijzigd laten van de rente de strategie van de minste spijt.

De lat voor renteverlagingen ligt inmiddels hoger, maar ook verdere verkrapping is niet zonder risico. Mocht het conflict in het Midden-Oosten escaleren en bijvoorbeeld de energiemarkten verder verstoren, dan kan een stagflatoir scenario ontstaan. Met hogere inflatie en lagere groei. Vooralsnog lijken deze risico’s echter beheersbaar.
De politieke druk is intussen afgenomen. De beslissing van het ministerie van Justitie om het onderzoek naar Powell in te trekken, verwijdert een belangrijke bron van institutionele spanning op de korte termijn en maakt mogelijk de weg vrij voor de bevestiging van Kevin Warsh op termijn. Zelfs onder een nieuwe voorzitter is het onwaarschijnlijk dat de beleidsvooruitzichten op korte termijn wezenlijk zullen veranderen, aangezien een opvolger te maken zou krijgen met dezelfde stagflatoire afwegingen en een consensus binnen het comité zou moeten bereiken. Tegen deze achtergrond verwachten we dat het FOMC het hele jaar de rente ongewijzigd laat.

Vooruitblik: stabiliteit boven snelheid

Zowel de ECB als de Fed lijken zich comfortabel te voelen met hun huidige beleidskoers. In beide gevallen is er sprake van een bewuste keuze om niet te reageren op kortetermijnschokken, maar te wachten op meer duidelijkheid. Dit weerspiegelt een bredere verschuiving in monetair beleid: van reactief naar strategisch geduldig.
Voor beleggers betekent dit een omgeving waarin grote beleidsveranderingen voorlopig uitblijven, maar onzekerheden blijven bestaan. In deze context geven wij binnen vastrentende waarden de voorkeur aan tactische posities zoals een Duitse 10s30s yield curve flattener. Op valutagebied blijf AllianzGI strategisch onderwogen in de Amerikaanse dollar ten opzichte van een mandje valuta’s, waaronder de euro.

De komende maanden zullen cruciaal zijn. Nieuwe economische data, ontwikkelingen in energieprijzen en geopolitieke gebeurtenissen zullen bepalen of centrale banken hun afwachtende houding kunnen volhouden, of alsnog gedwongen worden tot actie. Tot die tijd blijft geduld het sleutelwoord.

Het bericht Michael Krautzberger (AllianzGI): ‘ECB en Fed kiezen voor geduld’ verscheen eerst op The Asset.

De meesten van ons herinneren zich nog levendig hoe gevaarlijk inflatie kan worden. Renteverhogingen zijn een doeltreffend middel gebleken. Toch zal er waarschijnlijk weinig veranderen wanneer de Europese Centrale Bank (ECB) en de Amerikaanse Federal Reserve (Fed) eind april bijeenkomen om het juiste niveau voor de basisrente te bepalen – ondanks de schokkende daling van de olieprijs.

Wat de Fed betreft, beschouwen de financiële markten een ongewijzigde basisrente van 3,5 tot 3,75 procent als vrijwel zeker. Voor de eurozone zien marktdeelnemers momenteel slechts een kleine kans dat de ECB tijdens deze vergadering haar depositorente zal verhogen ten opzichte van het huidige niveau van 2,0 procent. Zijn de recente stijgingen van de energieprijzen dus slechts “half zo erg” als ze lijken?

Twee vermeldingen voor de geschiedenisboeken

Zeker is dat de huidige prijsontwikkelingen in de relatief korte geschiedenis van de eurozone nu al historische proporties aannemen. In maart 2026 stegen de energieprijzen met maar liefst 7,0 procent ten opzichte van de voorgaande maand – de op één na grootste stijging van de energieprijzen sinds de invoering van de euro in 1999. Alleen in maart 2022, bij het uitbreken van de oorlog in Oekraïne, stegen de energieprijzen nog sterker, namelijk met 12,2 procent ten opzichte van februari 2022.

In dit opzicht was de aanvankelijke prijsontwikkeling in verband met de blokkade van de Straat van Hormuz buitengewoon. Deze heeft ook de Verenigde Staten met volle kracht getroffen. Daar stegen de energieprijzen in maart met 11,9 procent ten opzichte van februari – een nog sterkere stijging dan in de eurozone; stijgende grondstofprijzen voor olie en gas hebben bijvoorbeeld een nog grotere invloed op de benzineprijzen, vanwege de lagere belastingdruk in de VS. Daardoor werd benzine een belangrijke motor van de Amerikaanse inflatie, met een stijging van 21,2 procent in één maand – de grootste stijging sinds het begin van de registratie in 1967.

Dure vooruitzichten

Gezien deze sterke prijsstijgingen is het niet verwonderlijk dat het vooruitzicht op renteverhogingen steeds meer aandacht krijgt in het publieke debat.

Uit de prognoses van de ECB-staf van maart blijkt hoe ingrijpend de gevolgen voor de totale inflatie op middellange termijn zouden kunnen zijn. In het meest ernstige van de drie gepubliceerde scenario’s ging de ECB ervan uit dat de olie- en gasexport uit de Perzische Golf met 60 procent zou kunnen dalen ten opzichte van het niveau van vóór de crisis, en zich pas vanaf 2027 geleidelijk zou normaliseren. In dat geval zou de inflatie in de eurozone volgens ramingen van de centrale bank tijdelijk kunnen stijgen tot boven de zes procent. In dit scenario zou de ECB te maken krijgen met aanzienlijke tweede-ronde-effecten, waardoor merkbare renteverhogingen waarschijnlijk onvermijdelijk zouden zijn.

Dubbele onzekerheid in de eurozone

Ongeveer twee maanden nadat Israël en de Verenigde Staten de eerste luchtaanvallen op Iran hebben uitgevoerd, is echter nog niet duidelijk hoe groot de schok op de energieprijzen zal zijn, noch hoe lang deze zal duren. Meer in het algemeen zijn de gegevens op dit moment niet overtuigend genoeg om renteverhogingen te rechtvaardigen, zoals ECB-voorzitter Christine Lagarde onlangs benadrukte. Volgens haar zullen de gevolgen van hogere energieprijzen voor de inflatie op de korte tot middellange termijn in de huidige situatie waarschijnlijk vooral worden bepaald door twee tegengestelde krachten.

Enerzijds hebben huishoudens en bedrijven slechts enkele jaren geleden een ernstige inflatieschok meegemaakt, waarbij de inflatie soms zelfs in de dubbele cijfers lag. Daardoor reageren zij nu wellicht gevoeliger op stijgende kosten. Uit recente enquêtes blijkt dat de verwachtingen van bedrijven ten aanzien van de verkoopprijzen al zijn gestegen en dat huishoudens meer aandacht besteden aan de inflatie. Dit wijst op mogelijk aanzienlijke tweede-ronde-effecten en pleit daarom voor eerdere renteverhogingen.

Anderzijds zullen hogere energieprijzen en een zwakker consumentenvertrouwen waarschijnlijk druk uitoefenen op de totale vraag, in een periode waarin voor de eurozone toch al slechts een bescheiden reële groei werd verwacht. Door het uitbreken van de oorlog in Iran zijn deze groeivooruitzichten verder verslechterd, waardoor de ECB voor dit jaar een groei van minder dan één procent voorspelt. Als gevolg daarvan zou een periode van economische zwakte de omvang van de daaropvolgende prijs- en loonstijgingen aanzienlijk kunnen beperken. In dat geval zou de stijging van de energieprijzen wellicht slechts leiden tot een tijdelijke stijging van de totale inflatie. Dit zou pleiten voor het uitstellen van eventuele renteverhogingen, om het toch al zwakke economische momentum niet verder te verstikken.

Uiteindelijk zal het relatieve belang van deze twee tegengestelde krachten pas duidelijk worden in de komende weken en maanden, zodra er meer concrete gegevens beschikbaar komen over het prijsgedrag van bedrijven en de loononderhandelingen. De dubbele onzekerheid rond zowel de duur van de schok als de mate van prijsdoorberekening pleit daarom voorlopig voor het verzamelen van meer informatie voordat de ECB definitieve conclusies trekt voor haar monetaire beleid.

Minder druk om actie te ondernemen in de VS

De Fed lijkt iets minder bezorgd over de huidige prijsstijgingen dan haar Europese tegenhanger. Gezien het aanzienlijk hogere niveau van de basisrente in de VS voelen de Amerikaanse centrale bankiers immers weinig druk om een renteverhoging te overwegen. Christopher Waller, lid van de Federal Reserve, omschreef de huidige rol van de Fed onlangs zelfs als die van een bijna neutrale waarnemer, waarbij hij opmerkte dat er meer gegevens nodig zijn voordat een afwijking van het huidige renteniveau – in welke richting dan ook – gerechtvaardigd kan worden.

Vanuit het oogpunt van de inflatie is het de moeite waard op te merken dat de VS de tijdelijke schok als gevolg van de door invoerheffingen veroorzaakte prijsstijgingen van vorig jaar nog maar net heeft verwerkt. In dit verband sprak Waller enige geruststelling uit dat de Amerikaanse inflatie – exclusief de effecten van invoerheffingen – vóór het uitbreken van het conflict met Iran dicht bij de doelstelling van twee procent van de Fed was gebleven, wat suggereert dat de inflatieverwachtingen niet uit hun evenwicht waren geraakt. Uiteraard gaat de aandacht nu uit naar de vraag of de recente stijging van de energieprijzen ook tijdelijk zal blijken te zijn, na een stijging van de consumentenprijsinflatie tot 3,3 procent in maart.

Hoe zit het met volledige werkgelegenheid, de tweede doelstelling van de Federal Reserve?

Net als in de eurozone vraagt Waller zich ook af in hoeverre nieuwe prijsstijgingen de totale vraag kunnen drukken, waardoor de inflatie-effecten in de tweede ronde worden beperkt en mogelijk de tweede doelstelling van de Fed – volledige werkgelegenheid – in gevaar komt. Hij nam met bezorgdheid kennis van de consumentenenquête van de Universiteit van Michigan: volgens deze enquête daalde het consumentenvertrouwen in de VS begin april tot het laagste niveau sinds het begin van de metingen in 1952.

Hoewel deze enquête de werkelijke bestedingen van huishoudens de afgelopen jaren niet nauwkeurig heeft weergegeven, bestaat het risico dat deze laatste schok de bestedingen uiteindelijk voorbij een omslagpunt duwt, waardoor huishoudens gaan bezuinigen. Dit zou negatieve gevolgen kunnen hebben voor de arbeidsmarkt, die de laatste tijd robuust was.

Een verdere complicatie bij het interpreteren van de Amerikaanse arbeidsmarkt is de verandering in de context rond de werkgelegenheidsgroei. Terwijl een maandelijkse toename van de werkgelegenheid met 50.000 tot 150.000 mensen enkele jaren geleden nog als consistent met een gezonde arbeidsmarkt werd beschouwd, is volgens Waller nu vrijwel geen werkgelegenheidsgroei meer nodig om het werkloosheidspercentage stabiel te houden. Deze verschuiving weerspiegelt een vergrijzende bevolking en een scherpe daling van de immigratie in de VS. De netto-immigratie daalde van 2,3 miljoen mensen in 2024 tot ongeveer 400.000 in 2025, en sommigen achten zelfs een “netto-migratie van nul” mogelijk voor 2026.

Het hangt ervan af …

Zowel in de eurozone als in de Verenigde Staten blijft de economische onzekerheid groot. Voor centrale bankiers blijft het afwachten op cijfers bepalend voor de dagelijkse uitvoering van het monetaire beleid. Afhankelijk van de vraag of – en hoe snel – de blokkade van de Straat van Hormuz wordt opgeheven, zijn er tal van scenario’s denkbaar voor de ontwikkeling van de energieprijzen. Er bestaat ook aanzienlijke onzekerheid over de mate waarin hogere energieprijzen zullen worden doorberekend als ze gedurende een langere periode op een hoog niveau blijven. Pas wanneer er duidelijkere antwoorden op deze vragen komen, zal de onzekerheid over het toekomstige monetaire beleid waarschijnlijk afnemen.

Het bericht Flossbach von Storch: ‘ Waarom verhogingen rente waarschijnlijk voorlopig uitblijven’ verscheen eerst op The Asset.

Vooralsnog lijken de energieprijzen niet door te sijpelen in de kerninflatie, en blijven inflatieverwachtingen op langere termijn goed verankerd. Dat geeft de Federal Reserve ruimte om de onrust voorlopig naast zich neer te leggen en de rente in april ongemoeid te laten.

Om de inflatieverwachtingen onder controle te houden, zal dat wel gepaard gaan met een uitgesproken strakke toon. Omdat er deze keer geen nieuwe ‘dot plot’ verschijnt, zal de aandacht vooral uitgaan naar de toelichting van voorzitter Powell en of hij reageert op de recente uitspraken van zijn mogelijke opvolger, Kevin Warsh.

Voor wie rekende op snelle renteverlagingen onder Warsh, was diens hoorzitting een tegenvaller. Hij maakte duidelijk dat het afbouwen van de balans geen tactische ingreep, maar een traject van lange adem is. Ook de mogelijke desinflatoire impact van AI en het effect op de groei blijven onzeker.

Op korte termijn kijkt de Fed vooral naar twee factoren: of hogere olieprijzen tweede-ronde-effecten veroorzaken in de kerninflatie, en of de prijsdruk door invoertarieven zijn piekt of afneemt. Pas als aan die voorwaarden is voldaan, komen renteverlagingen later dit jaar in beeld.

De derde pijler, de arbeidsmarkt, oogt voorlopig stabiel. Opmerkelijk is wel dat Powells mogelijke opvolger daar in zijn toelichting relatief weinig aandacht aan besteedde, ondanks het dubbele mandaat van de Fed.

Het bericht DWS: ‘Fed pauzeert, maar houdt de vinger aan de pols’ verscheen eerst op The Asset.

Waar eerder nog rekening werd gehouden met een renteverhoging in april, is die kans inmiddels klein. De ontwikkelingen in het Midden-Oosten hebben de economische vooruitzichten fundamenteel veranderd. Vooral het risico op verstoringen in mondiale toeleveringsketens vormt een bedreiging voor het nog fragiele herstel van de Japanse economie.

De BoJ staat daarmee voor een complexe afweging. Enerzijds kan de stijging van energieprijzen leiden tot hogere inflatie, anderzijds kunnen geopolitieke spanningen de economische groei afremmen.

De centrale bank zal waarschijnlijk concluderen dat de neerwaartse risico’s voor de groei momenteel zwaarder wegen dan het risico om achter te blijven bij de inflatieontwikkeling.

Impact hogere energieprijzen

Een belangrijke leidraad voor de markt is het recent gepubliceerde Outlook Report van de BoJ. Dit rapport biedt inzicht in hoe de centrale bank de balans tussen inflatie en groeirisico’s beoordeelt en kan richting geven aan toekomstige beleidsbeslissingen. De BoJ kan zich een afwachtende houding permitteren. De Japanse overheid probeert de impact van hogere energieprijzen te verzachten via subsidies, waardoor de druk op monetair beleid afneemt.

De Japanse yen blijft wel een aandachtspunt, maar de dreiging van interventies door het ministerie van Financiën heeft tot nu toe voorkomen dat de munt verder verzwakt.

Tijdens de persconferentie na afloop van de vergadering zal BoJ-gouverneur Kazuo Ueda naar verwachting benadrukken dat de langetermijnstrategie van de centrale bank intact blijft. Renteverhogingen zijn nog steeds waarschijnlijk, maar pas zodra de economische vooruitzichten stabieler zijn. Op korte termijn rechtvaardigen de toegenomen risico’s volgens hem echter uitstel.

Renteverhogingen mogelijk later in beeld

De hervatting van renteverhogingen hangt in belangrijke mate af van de geopolitieke situatie. Als de spanningen afnemen en belangrijke handelsroutes, zoals de Straat van Hormuz, weer volledig toegankelijk worden, kunnen renteverhogingen later dit jaar opnieuw in beeld komen. Voor de komende vergadering worden echter geen uitgesproken beleidswijzigingen voorzien, maar eerder een voorzichtige en geleidelijke communicatie.

Wat betreft de financiële markten blijft Allianz Global Investors positief over Japanse aandelen. Beleggers kijken door de huidige geopolitieke onrust heen en richten zij zich op structurele groeitrends, zoals kunstmatige intelligentie en de halfgeleidersector.

Voor de Japanse yen en staatsobligaties hanteert Allianz GI een neutralere positie. De yen ondervindt druk van stijgende rentes in andere regio’s, terwijl Japanse staatsobligaties worden beïnvloed door zowel mondiale rentebewegingen als binnenlands beleid. De risico’s en kansen in deze markten zijn momenteel in balans.

Het bericht Greg Hirt (Allianz GI): ‘BoJ houdt rente waarschijnlijk stabiel door spanningen Midden-Oosten’ verscheen eerst op The Asset.

“Hoewel Amerikaanse aandelen de afgelopen dagen nieuwe records hebben bereikt, is de economische basis aanzienlijk zwakker geworden. Bovendien zal het monetaire beleid aan beide kanten van de Atlantische Oceaan krapper worden.”

Voor de Europese Centrale Bank rekent Dowding op twee renteverhogingen in 2026. De Amerikaanse Federal Reserve zal de rente voorlopig niet verhogen, maar ook verlagingen blijven uit zolang de inflatie niet overtuigend daalt. In het Verenigd Koninkrijk ligt de situatie complexer. De zwakke economie pleit tegen renteverhogingen, maar de oplopende inflatie kan de Bank of England alsnog dwingen tot ingrijpen. “Pas als de inflatiepiek in zicht komt, worden Britse staatsobligaties weer interessant. Voorlopig is het daarvoor nog te onrustig, mede door oplopende politieke spanningen.”

Kijkend naar de kansen in de markt ziet Dowding vooral potentieel in inflatiegerelateerde obligaties in Europa, die bescherming bieden tegen nieuwe prijsschokken. Daarnaast speelt het negatieve sentiment rond de VS in het voordeel van opkomende markten, met name olie-exporteurs als Brazilië en Colombia.

“De waardedaling van hun munten en obligaties sinds het begin van het conflict was overdreven. Wij zien daar meer kansen dan in Aziatische landen zoals India of de Filipijnen, die juist afhankelijk zijn van olie-import.” Volgens Dowding onderschatten beleggers de risico’s. “De grote economische verschuivingen zijn nog niet volledig ingeprijsd. Zelfs als Trump op korte termijn een vredesakkoord sluit, blijft het onderliggende beeld uitdagend.”

Het bericht RBC BlueBay AM: ‘Opluchtingsrally maskeert groeiende economische risico’s’ verscheen eerst op The Asset.

In wat aanvoelde als een abrupte en reflexmatige reactie op de nog verse herinneringen aan 2022, gingen beleggers er zelfs even vanuit dat de Amerikaanse Federal Reserve (Fed) tegen het einde van het jaar de rente opnieuw zou verhogen. “Dat betekende een scherpe draai ten opzichte van eerder dit jaar, toen de markt nog bijna drie renteverlagingen had ingeprijsd,”, aldus Madison Faller, global investment strategist bij J.P. Morgan Private Bank.

Die eerste schokreactie is in de VS inmiddels afgezwakt. De markt rekent niet langer op een renteverhoging door de Fed, maar gaat nog altijd wel uit van een ‘higher for longer’-scenario, waarbij het beleid vermoedelijk gedurende heel 2026 ongewijzigd blijft. Het beeld in Europa is echter anders. Europese centrale banken opereren met een explicieter op inflatie gerichte doelstelling en Europa is bovendien gevoeliger voor stijgende energieprijzen. Dit zal naar verwachting een positief effect hebben op Europese langlopende obligaties.

Waarom langlopende obligaties in Europa weer interessant worden

Hoe fors de herprijzing op Europese rentemarkten is geweest, laat het voorbeeld van de Bank of England goed zien. In slechts enkele dagen tijd gingen beleggers van het inprijzen van twee renteverlagingen naar meer dan drie renteverhogingen. Door de scherpe stijging van grondstoffenprijzen bewegen de obligatierentes in Europa zich weer rond niveaus die voor het laatst drie jaar geleden werden gezien, toen de wereldwijde inflatie rond de 10% lag.

Dat was ook de periode waarin centrale banken de rente agressief verhoogden om de inflatie af te remmen. Juist om een herhaling van 2022 te voorkomen, ligt het voor de hand dat zowel de Europese Centrale Bank als de Bank of England alert reageren. Anders dan de Fed opereren zij immers met een enkelvoudige en expliciet op inflatie gerichte doelstelling.

In een somberder scenario, waarin een langer aanhoudend conflict in het Midden-Oosten de recessierisico’s vergroot, kan blootstelling aan duration bescherming bieden binnen een portefeuille. Maar ook in een scenario van de-escalatie kan duration profiteren.

In dat scenario kunnen energieprijzen uiteindelijk weer dalen en keren grondstoffenmarkten terug naar de overaanbodsituatie waarmee zij het jaar begonnen. Terwijl de Europese rentemarkt de snel wisselende ontwikkelingen verwerkt, biedt dat beleggers de mogelijkheid om vandaag nog relatief hoge rendementen vast te leggen.

Het bericht JP Morgan: ‘Energieschok zet rentemarkten in beweging, vooral in Europa’ verscheen eerst op The Asset.