In een wereld die nog altijd wordt gekenmerkt door geopolitieke onzekerheid en fragiele economische vooruitzichten, lijken zowel de Europese Centrale Bank (ECB) als de Amerikaanse Federal Reserve (Fed) tijdens hun vergaderingen deze week dezelfde strategie te omarmen: geduld boven daadkracht. Hoewel de context aan beide zijden van de Atlantische Oceaan verschilt, is de conclusie vergelijkbaar: het risico van te vroeg ingrijpen weegt momenteel zwaarder dan dat van afwachten. Dat is de visie van Michael Krautzberger, CIO Public Markets bij Allianz Global Investors.
Voor de ECB-vergadering van 30 april verwachten wij dat de beleidsrente ongewijzigd blijft op 2%. Hoewel de deur naar verdere verkrapping openblijft, lijkt de centrale bank weinig reden te zien om nu al actie te ondernemen. Zonder nieuwe schokken – bijvoorbeeld vanuit energieprijzen of geopolitieke escalaties – ligt een volgende stap eerder in juni voor de hand.
De huidige omstandigheden geven de ECB ruimte om te wachten. De tijdelijke afname van spanningen in het Midden-Oosten en de stabilisatie van energieprijzen ondersteunen deze houding. Belangrijk is dat deze pauze geen teken van zelfgenoegzaamheid is, maar juist van beleidsdiscipline. Tegen de volgende projectieronde beschikt de ECB over meer inzicht in inflatiedynamiek, begrotingsbeleid en economische groei. Cruciale factoren voor het bepalen van de middellangetermijnkoers.
Hoewel één of twee renteverhogingen later in het jaar – bijvoorbeeld in juni en september – niet uitgesloten zijn, lijken deze vooral bedoeld als signaal om de geloofwaardigheid van het inflatiemandaat te onderstrepen. Tegelijkertijd neemt het risico toe dat de ECB juist te veel doet in een toch al kwetsbare groeicontext. De huidige inflatieontwikkelingen, mede beïnvloed door energieprijzen, passen grotendeels binnen eerdere projecties en worden nog steeds als tijdelijk beschouwd.
Lastige positie Fed
Ook het FOMC zal naar verwachting tijdens de vergadering van 28-29 april de rente ongewijzigd laten, met een bandbreedte van 3,50% tot 3,75%. De Amerikaanse economie toont zich veerkrachtig, terwijl de inflatoire impact van recente geopolitieke spanningen tot nu toe beperkt blijft. Dit geeft beleidsmakers ruimte om de situatie verder te analyseren.
De Amerikaanse centrale bank bevindt zich echter in een lastige positie. Enerzijds zijn de inflatierisico’s nog altijd opwaarts gericht, zeker als energieprijzen opnieuw stijgen. Anderzijds nemen de risico’s voor de arbeidsmarkt toe. Deze asymmetrie maakt dat zowel renteverlagingen als verdere verkrapping momenteel hoge kosten met zich meebrengen. In dat licht is het ongewijzigd laten van de rente de strategie van de minste spijt.
De lat voor renteverlagingen ligt inmiddels hoger, maar ook verdere verkrapping is niet zonder risico. Mocht het conflict in het Midden-Oosten escaleren en bijvoorbeeld de energiemarkten verder verstoren, dan kan een stagflatoir scenario ontstaan. Met hogere inflatie en lagere groei. Vooralsnog lijken deze risico’s echter beheersbaar.
De politieke druk is intussen afgenomen. De beslissing van het ministerie van Justitie om het onderzoek naar Powell in te trekken, verwijdert een belangrijke bron van institutionele spanning op de korte termijn en maakt mogelijk de weg vrij voor de bevestiging van Kevin Warsh op termijn. Zelfs onder een nieuwe voorzitter is het onwaarschijnlijk dat de beleidsvooruitzichten op korte termijn wezenlijk zullen veranderen, aangezien een opvolger te maken zou krijgen met dezelfde stagflatoire afwegingen en een consensus binnen het comité zou moeten bereiken. Tegen deze achtergrond verwachten we dat het FOMC het hele jaar de rente ongewijzigd laat.
Vooruitblik: stabiliteit boven snelheid
Zowel de ECB als de Fed lijken zich comfortabel te voelen met hun huidige beleidskoers. In beide gevallen is er sprake van een bewuste keuze om niet te reageren op kortetermijnschokken, maar te wachten op meer duidelijkheid. Dit weerspiegelt een bredere verschuiving in monetair beleid: van reactief naar strategisch geduldig.
Voor beleggers betekent dit een omgeving waarin grote beleidsveranderingen voorlopig uitblijven, maar onzekerheden blijven bestaan. In deze context geven wij binnen vastrentende waarden de voorkeur aan tactische posities zoals een Duitse 10s30s yield curve flattener. Op valutagebied blijf AllianzGI strategisch onderwogen in de Amerikaanse dollar ten opzichte van een mandje valuta’s, waaronder de euro.
De komende maanden zullen cruciaal zijn. Nieuwe economische data, ontwikkelingen in energieprijzen en geopolitieke gebeurtenissen zullen bepalen of centrale banken hun afwachtende houding kunnen volhouden, of alsnog gedwongen worden tot actie. Tot die tijd blijft geduld het sleutelwoord.
