Het water staat het Italiaanse bankenstelsel tot aan de lippen. Joshua Anderson, algemeen directeur van Pimco in Londen, betoogt dat er leven is ná een bankencrisis. Hij wil drie mogelijkheden delen om de financiële instellingen in Italië nieuw leven in te blazen.
[1] Bail-in
In geval van een bail-in wordt een bank van ‘binnenuit’ gered. Aandeelhouders, obligatiehouders en crediteuren moeten opdraaien voor de problemen bij de financiële instelling om te voorkomen dat de slechte leningen de bank fataal worden.
Voordelen van zo’n grote schoonmaak is dat banken hun economische spilfunctie weer kunnen vervullen en dat de instellingen beter beschermd zijn als een recessie opdoemt. Een bail-in kan echter ook omslaan in een anticyclische sneeuwbal. Hoe dan ook, de Italiaanse particuliere beleggers zullen het hardst moeten bloeden, omdat zij ongeveer 50% van de achtergestelde leninghouders vormen.
[2] Doormodderen
Indien nodig worden zwakste kredietverleners opgelapt en worden inkomsten gebruikt om op termijn afschrijvingen te doen. Zo wordt het risico van een sneeuwbaleffect beperkt. Beleggers hoeven niet meteen verlies te nemen en de belastingbetaler fungeert niet als subsidient.
Dit scenario houdt wel in dat de slecht inbare leningen als een donderwolk boven het stelsel blijven hangen. Kredietverlening komt niet op gang en er zal weinig flexibiliteit zijn als een recessie zich aandient. Tot nu toe heeft herkapitalisatie van banken niet geleid tot de verwachte kredietverleningsgolf en zeker niet aan degenen die het geld het hardst nodig hebben.
[3] Herkapitalisatie met goedkoop geld
De laatste mogelijkheid is om de slechte leningen van de bankbalansen te halen met goedkope funding. Zo’n snelle schoonveegactie brengt de kredietverlening weer op gang. De kosten worden echter gedragen door de belastingbetaler in plaats van de belegger. Toch kan dit ook positief uitpakken voor de belastingbetaler.
Als de regering bepaalde gesecuritiseerde slechte leningen voor de huidige boekwaarde opkoopt zou de belastingbetaler een dubbelcijferige winst kunnen pakken. Groot voordeel hiervan is dat de belastingbetaler eens echt wordt beloond als de economie aantrekt. Daarom kan deze optie bestempeld worden als staatsinvestering in plaats van staatssteun.
In normale omstandigheden zou doormodderen volstaan, betoogt Anderson. Maar met de onzekerheid ná de Brexit en de bezorgdheid over eventuele besmetting moet er sneller opgetreden worden. Anderson verwacht daarom dat er een combinatie komt van de doormodderpiste met bail-in en herkapitalisatie.
