Ik geloof heilig in duurzaam beleggen. Vandaar dat het me tot groot genoegen stemt dat er tijdens de Week van de Belegger in november ook veel aandacht wordt besteed aan dit deel van het beleggingsspectrum.
Als ik het van een behoorlijk aantal marktkenners mag aannemen, dan is duurzaamheid een onomkeerbaar fenomeen in de beleggingswereld en schakelt deze tak van sport zich als apart verschijnsel in feite na verloop van tijd uit.
Juist omdat we naar een situatie toegaan waarin alle bedrijven, beleggingsstrategieën en beleggingsproducten ervan doorspekt moeten zijn. Er is geen weg meer terug. Het geeft beleggers ook een goed gevoel. Het maakt ze spiritueel happy.
Maar als we een röntgenfoto maken van menig bedrijf en beleggingsproduct, dan merken we dat er nog een erg lange route moet worden afgelegd. Nou is dit niet iets om het zuur van te krijgen. Maar toch heb ik mijn twijfels als we assets en landen onder een röntgenapparaat leggen.
Veel partijen gaan er dubieus mee om. Dat laat bijvoorbeeld India zien door op ramkoers te gaan richting Greenpeace. De organisatie wordt verweten de economische belangen van het land te schaden vanwege haar acties tegen de ontbossing ten gunste van het Indiase energiebeleid.
Duurzaamheid is nog steeds een rekbaar begrip, zo merk ik elke dag weer. Dat komt ook door de wirwar van toegepaste parameters. Mooi is dat duurzaamheid steeds meer in rendementen wordt gevangen en recente onderzoeken tonen aan dat die koers echt wordt ingeslagen. Helaas moet er nog wel veel veranderen voordat duurzaamheid de muze wordt van beleggingsland.
