Net voor het vallen van de deadline van The Asset Magazine en op het moment dat D-day naderde voor de Grieken, viel bij mij thuis de internetverbinding uit. KPN bleek ergens in een schakelkast buiten de kabel te hebben verwisseld.
Nadat alles weer operationeel was, kon ik echter geen enkele nieuwssite meer op. Wat een verademing was dat. Ik kon me daardoor moeilijk kapot ergeren aan al het negativisme en de dramatische analyses inzake de Griekse kwestie.
Het land is het met de overige lidstaten eens geworden over de voortzetting van de noodsteun met vier maanden. Daarvoor moest Griekenland wel een lijst met hervormingen sturen naar de trojka. Het is de vraag of de partijen er echt uitkomen.
Het getouwtrek zal voortduren en het lijkt er sterk op dat er sprake is van uitstel van executie. In het geheim wordt intussen voorgesorteerd op een exit. De Griekse minister van Financiën wilde eigenlijk verdere afbetalingsregelingen afhankelijk maken van de economische groei van zijn land. En daar had hij groot gelijk in.
Wat voor zin heeft het om de Grieken de totale verdoemenis in te helpen? Het bouwwerk van de eurozone is vanaf het begin een luchtkasteel. Politici moeten zich stuk voor stuk een spiegel voorhouden.
En dat geldt ook voor de financiële wereld vanwege de rol die deze gespeeld heeft bij het ontstaan van de huidige situatie. Intussen speculeren diverse financiële partijen al op een uitstap. Zij zouden zich moeten schamen.
