Sommigen noemden de stap een “verzekeringsverhoging”, aldus Lagarde. Volgens haar dekt die omschrijving de lading niet. De verhoging berustte op de eigen ramingen van de bank.

Begin juni verhoogde de ECB de belangrijkste rente met een kwart procentpunt naar 2,25 procent. Het was de eerste verhoging in bijna drie jaar.

Aanleiding was de scherpe stijging van de energieprijzen door de oorlog met Iran. De inflatie in de eurozone ligt sinds maart boven de doelstelling van 2 procent.

Bij die vergadering verwachtte de ECB dat de inflatie pas eind 2027 terugkeert naar de doelstelling van 2 procent. Bij ongewijzigde rente zou de inflatie ook in 2028 boven 2 procent blijven, aldus Lagarde.

Inmiddels zijn de energieprijzen fors gedaald na het akkoord tussen de VS en Iran. Daardoor vragen economen zich af of de ECB te snel verkrapte.

Lagarde noemde het juni-besluit niettemin “robuust”. Niets sindsdien heeft dat oordeel aangevochten, aldus de president. De duurzaamheid van de vrede noemde ze wel “verre van zeker”.

“Dit was een besluit op basis van wat wij voor ons zagen”, zei Lagarde. Het vertrouwen daarin komt volgens haar voort uit jarenlange investeringen in data en ramingen.

Of de rente verder omhoog moet, ligt nu op tafel. Functionarissen, waaronder bestuurslid Isabel Schnabel, stellen dat de rente in de huidige situatie waarschijnlijk nog verder moeten stijgen.

Het bericht Lagarde verdedigt renteverhoging ECB verscheen eerst op The Asset.

Kashkari heeft zijn vooruitzichten bijgesteld nu de Amerikaanse economie de gevolgen blijft voelen van de oplopende inflatie die samenhangt met het conflict in het Midden-Oosten. “In maart had ik één renteverlaging voor het einde van het jaar ingetekend. In juni heb ik dat veranderd in één renteverhoging”, aldus de beleidsmaker. “Het is met potlood, dus we moeten afwachten hoe de data binnenkomen.”

De inflatie volgens de favoriete maatstaf van de Fed liep in mei op tot 4,1 procent, het hoogste niveau sinds april 2023. Geschoond voor voedsel- en energieprijzen kwam de kerninflatie uit op 3,4 procent, het hoogste sinds oktober 2023. De inflatie ligt al vijf jaar boven de doelstelling van 2 procent.

Kashkari betwijfelt of de door energieprijzen aangejaagde prijsstijgingen snel zullen wegebben. “Ik vertrouw er niet op dat Iran welke afspraak dan ook nakomt”, zei hij. Er zijn volgens hem aanwijzingen dat het land die nu al schendt. “Ik zie het Midden-Oosten dus zeker nog niet als veilig, en daardoor ben ik voorzichtig met de aanname dat het ergste achter de rug is.”

Het bericht Fed-bestuurder Kashkari verwacht één renteverhoging dit jaar verscheen eerst op The Asset.

Het prijspeil is sindsdien inderdaad heel wat sneller gestegen dan de 2% die de Fed officieel nastreeft. Sinds juni 2021 bedroeg de inflatie gemiddeld 3,8% en lag deze op geen enkel moment onder de 2,6%. Maar, zo orakelde de nieuwe voorzitter, trouw aan zijn orthodoxe monetaire standpunten, “inflatie is een keuze”. En die keuze is dus op het conto van de Fed van gisteren te schrijven. Alles moet anders. Alles wordt anders.

Eerste verandering: de Fed zal de markten geen prognoses over het toekomstige beleid meer geven. Warsh is van mening dat de Fed zich voortaan moet laten inspireren door de signalen die uitgaan van de markten in plaats van andersom. Dat is dus het tegenovergestelde van een gewoonte die we sinds de crisis van 2008 kennen, toen de financiële markten, zwaargehavend door een crisis die ze niet hadden zien aankomen, die voorspelbaarheid van het monetaire beleid op prijs stelden. Het directe gevolg daarvan is dat het persbericht van de centrale bank geen impliciet traject voor het monetaire beleid meer schetst, maar louter feiten opsomt.

Voor beleggers wil dat zeggen dat zij niet langer systematisch kunnen anticiperen op hoe de Fed op elk macro-economisch cijfer zal reageren, maar gelaten moeten afwachten tot die van zich laat horen. Dat kan met name het mantra ‘bad news is good news’ een stuk minder toepasselijk maken.

Focus op inflatie

Tweede grote verandering: de Fed zal haar inspanningen hoofdzakelijk richten op de inflatie, waardoor het tweede deel van haar mandaat, volledige werkgelegenheid, waarover in de jongste communicatie met bijna geen woord werd gerept, naar de achtergrond dreigt te verdwijnen. Niet dat de werkloosheid – vandaag 4,3% – op dit moment veel aandacht behoeft, maar zelfs toen dat in 2010 bijna 10% was, liet Kevin Warsh zich al opmerken met een veel minder verruimend standpunt dan zijn collega’s.

Dat is ook de reden waarom hij in 2011 de Fed verliet, uit ongenoegen over de uitbreiding van de activa-aankopen. Tijdens de acute fase van de crisis van 2008 had hij nauw samengewerkt met Ben Bernanke, maar een verdere aangroei van de balans vond hij niet nodig en hij maakte zijn bezwaar kenbaar door zich terug te trekken.

Die onverzettelijkheid vormt vandaag de voedingsbodem voor een derde breuk met het verleden. Warsh, benoemd door Donald Trump, die wellicht gecharmeerd was door zijn kritiek op de keuzes van Jerome Powell – de favoriete zondebok van de president – is niet van plan om de lijn van zijn voorganger voort te zetten.

Hervormer en doodgraver

Hij profileert zich als een hervormer en zelfs doodgraver van een aantal praktijken uit het verleden en wil daarvoor vijf grote hefbomen onder handen nemen: de communicatie (geen ‘forward guidance’ meer); de omvang en samenstelling van de balans, die hij wil normaliseren; de statistische instrumenten, die hij gebrekkig vindt; de analyse van de ontwikkeling van de werkgelegenheid en de productiviteit in het tijdperk van kunstmatige intelligentie; en tot slot, en vooral, de dogmatische strijd tegen de inflatie, terwijl de afgelopen jaren juist werd geopperd om het streefdoel los te laten.

Door een hemelbestormer aan het hoofd van de Fed te benoemen, slaat Trump de pagina-Powell om. Tegelijk kiest hij echter voor iemand met diepgewortelde overtuigingen, die er niet voor terugdeinst om tegen heilige huisjes te schoppen. Nu meer en meer beleggers een renteverhoging beginnen te verwachten, terwijl het Witte Huis juist een verruimender monetair beleid voorstaat, valt een botsing niet uit te sluiten.

Tijdens Trumps eerste ambtstermijn verzuurde de relatie met de Fed al na amper zes maanden. Hoelang zullen de wittebroodsweken duren nu de centrale bank een voorzitter heeft die nog een stuk onverzettelijker is?

Het bericht Warsh, de onverzettelijke verscheen eerst op The Asset.

Volgens Nadège Dufossé, Global Head of Multi-Asset bij Candriam, ontstaat daardoor een opmerkelijk beeld: in grote delen van de economie oogt de vraag zwak, maar op enkele cruciale plekken blijft zij onverzadigbaar.

Voor beleggers draait het om de vraag of de uitzonderlijke kracht van AI-gerelateerde investeringen de zwakte elders kan blijven opvangen.

Wanneer de vraag het aanbod overstijgt

Hyperscalers zullen naar verwachting meer dan 700 miljard dollar investeren in AI-infrastructuur in 2026. De vraag naar halfgeleiders, netwerkapparatuur, datacenters en energie-infrastructuur is groter dan het beschikbare aanbod. De knelpunten worden steeds vaker fysiek. Datacentercapaciteit, elektriciteitsopwekking, netwerkinfrastructuur, transformatoren en strategische metalen hebben allemaal moeite om in het vereiste tempo uit te breiden. Kapitaal lijkt er in overvloed, capaciteit niet.

Dit is belangrijk omdat die tekorten aanleiding geven tot inflatoire druk. In tegenstelling tot de inflatiegolf die volgde op de pandemie, zijn deze opkomende drukpunten minder breed georiënteerd en meer geconcentreerd rond infrastructuur, grondstoffen en industriële capaciteit.

De consument is niet langer de motor van de economie

De consumentenzijde van de economie vertelt een ander verhaal. In de Verenigde Staten blijven de totale bestedingen veerkrachtig, maar het beeld onder de oppervlakte wordt ongelijkmatiger. Huishoudens met hogere inkomens blijven uitgeven, gesteund door inkomensgroei en door vermogensaanwas via stijgende beurskoersen. Consumenten met lagere inkomens komen steeds meer onder druk te staan door afnemende loongroei, hogere kosten van levensonderhoud en krappere financiële voorwaarden. Deze divergentie helpt verklaren waarom de consumptie toch positief blijft, zelfs nu de vertrouwensindicatoren afzwakken. De Amerikaanse consument is noch zwak, noch sterk. Hij wordt alleen steeds onevenwichtiger.

Europa schetst een minder fraai beeld. Het consumentenvertrouwen blijft matig en de hogere energiekosten blijven wegen op de bestedingsintenties. De groei blijft positief, maar het momentum is bescheiden. China staat voor vergelijkbare uitdagingen. Het vertrouwen van de huishoudens blijft in het slop zitten; de spaarquote blijft stijgen vanaf een hoog niveau en de binnenlandse vraag blijft teleurstellen ten opzichte van de beleidsambities. De groei is steeds meer afhankelijk van export, technologie en industrieel beleid in plaats van een breed gedragen macro-economisch herstel.

Alles bij elkaar suggereren deze ontwikkelingen dat consumptie niet langer de primaire motor van de wereldwijde groei is. Die rol wordt steeds meer overgenomen door investeringen.

Inflatierisico

Inflatie blijft het grootste risico binnen een verder constructieve omgeving. De obligatiemarkten blijven gevoeliger dan de aandelenmarkten, met relatief hoge olieprijzen en stijgende inflatieverwachtingen die bijdragen aan opwaartse druk op de rendementen. Na een eerste inflatiegolf van een door handelstarieven veroorzaakte prijsschok en een tweede golf in verband met de olieschok, vormen AI-gerelateerde kapitaalinvesteringen en infrastructurele knelpunten in toenemende mate een derde potentiële bron van inflatoire druk, ook al blijven timing en omvang onzeker.

Inflatierisico’s worden ook steeds diverser. Naast de knelpunten in de energiesector en de industrie, introduceert de opkomst van een super El Niño een extra bron van inflatoire druk via de landbouw- en voedselmarkten. De sterkste impact zal waarschijnlijk volgend jaar voelbaar zijn, maar de combinatie van weergerelateerde verstoringen, krappe meststoffenmarkten en geopolitieke spanningen zou de inflatie in verschillende regio’s kunnen versterken.

Dit suggereert dat de desinflatie langzamer en minder lineair kan verlopen dan gewenst. Dat is vooral relevant voor centrale banken. Het is onwaarschijnlijk dat de Federal Reserve zal reageren op kortetermijnvolatiliteit in de energiesector, maar een lagere rentestand wordt gecompliceerder als de inflatie hardnekkig blijkt.

Positionering Candriam

Candriam is gematigd positief. De vermogensbeheerder blijft licht overwogen in aandelen, voornamelijk via de Verenigde Staten en opkomende markten. De Verenigde Staten blijven profiteren van superieure bedrijfsresultaten en AI-leiderschap, terwijl de opkomende markten aantrekkelijke waarderingen en een verbeterende winstdynamiek bieden, ook dankzij technologiebedrijven.

Bij obligaties houdt Candriam een long duration tilt aan via hoogwaardige Duitse staatsobligaties en is zij overwogen in opkomende markten obligaties. De eerste biedt kwaliteit in een afzwakkende Europese activiteitencontext, terwijl de tweede diversificatie toevoegt en profiteert van aantrekkelijke carry en verbeterende kapitaalstromen. Binnen bedrijfsobligaties blijft Candriam de voorkeur geven aan Investment Grade boven High Yield, waar de risicopremies beperkt blijven en weinig ruimte laten voor fouten.

Het bericht AI-vraag ondersteunt markten ondanks afzwakkende economie verscheen eerst op The Asset.

“Inflatie is een keuze”, zei Warsh. “Dat is een belangrijke boodschap die ik de afgelopen vijf jaar hebt gemist.”

Er komen vijf zogenaamde ’task forces’ om het beleid en de communicatie te onderzoeken.

Ze gaan zich onder andere richten op de zogenaamde ‘dot plot’, waarin de beleidsmakers van de centrale bank hun verwachtingen over het toekomstige niveau van de beleidsrente aangeven. Die grafiek zou kunnen worden hervormd, zei Warsh, die geen liefhebber is van deze vooruitwijzingen door de centrale bank.

Volgens Warsh functioneren markten namelijk beter wanneer ze rechtstreeks reageren op nieuwe economische cijfers, dan wanneer ze reageren op wat ze verwachten dat de Federal Reserve zal doen naar aanleiding van die cijfers. Daarom wil Warsh stoppen met het vooruitwijzen naar de verwachte stappen van de Federal Reserve, de zogenaamde ‘forward guidance’, zoals bijvoorbeeld in de zogenaamde ‘dot plot’.

Andere teams zullen kijken naar de portefeuille met obligaties die de Fed heeft opgekocht, en naar de manier waarop de Fed de economische trends onderzoekt. Volgens Warsh lijkt het beleid bijvoorbeeld wel de woningmarkt te beperken, terwijl de financiële markten er niet door worden beperkt.

De inflatiebeheersing krijgt ook een eigen task force. De doelstelling van de centrale bank, om de inflatie in de buurt van 2 procent te houden, staat niet ter discussie.

De teams beginnen in de komende weken en zouden voor het einde klaar kunnen zijn met hun onderzoek. Warsh zei verder “onder de indruk” te zijn van de bereidheid van zijn collega’s bij de Fed om te veranderen.

De Fed liet woensdag zoals de verwacht de rente ongemoeid. De stemming was unaniem. De ‘dot plot’ van de Fed liet woensdag zien dat negen van de achttien beleidsmakers wel een renteverhoging later dit jaar verwacht. In maart was er nog geen beleidsmaker die dit dacht. Warsh leverde als enige beleidsmaker geen bijdrage aan de grafiek.

Het bericht Fed-voorzitter Warsh belooft inflatie te ‘fiksen’ verscheen eerst op The Asset.

De baas van de centrale bank liet ook weten erg bezorgd te zijn over de inflatie – hoewel die met 2,5% kerninflatie niet zo heel ver van het theoretische streefpeil van de ECB verwijderd is – maar daarin “geen ernstige bedreiging voor de groei in de eurozone” te zien. Een uitspraak die wenkbrauwen kan doen fronsen, want de groei was in het eerste kwartaal bijzonder zwak en alle indicatoren geven aan dat hij in 2026 niet veel hoger zal komen dan 0,6%.

Onzinnig spiegelbeeld

De ECB houdt dus vast aan haar dogma’s en vat een fase van renteverhogingen aan, terwijl dat vanuit economisch oogpunt helemaal niet nodig is en afwachten de betere keuze was geweest. Wat er gebeurt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, lijkt daar bijna een al even onzinnig spiegelbeeld van. Hoewel Donald Trump onophoudelijk eist dat de rente daalt en een deel van de analisten er nog steeds van uitgaat dat de centrale bank de richtrente zal verlagen, smelten de argumenten voor een dergelijke bijsturing van het monetaire beleid als sneeuw voor de zon.

De economie boert er de afgelopen maanden ronduit goed. De groei blijft op peil, de investeringen zitten dankzij AI nog altijd in de lift en in steeds meer sectoren trekt de arbeidsmarkt weer aan. Vooral dat laatste is belangrijk, want dat is niet alleen goed nieuws voor de consumptie, maar raakt ook rechtstreeks aan een van de twee opdrachten van de Amerikaanse Federal Reserve.

De inflatie is volgens de recentste cijfers gevoelig gestegen, uiteraard vooral door de energieprijzen, maar ook doordat de prijzen van diensten steeds sneller stijgen, wat de Fed in een veel minder comfortabele positie plaatst. De stijging van de dienstenprijzen was namelijk de grootste zorg van de centrale bank toen zij het monetaire beleid verkrapte en houdt bovendien niet rechtstreeks verband met de gevolgen van de oorlog in Iran.

De Fed wordt met andere woorden tegelijk geconfronteerd met opflakkerende inflatie, ook zonder rekening te houden met de energieprijzen, én een versnelling van de economische cyclus. In die omstandigheden een renteverlaging in het vooruitzicht blijven stellen, ligt niet voor de hand. De markten verwachten nu voor 2026 dan ook een renteverhoging. Toch is de kans groot dat Kevin Warsh, de nieuwe Fed-voorzitter, er onder druk van het Witte Huis op aanstuurt minstens de status quo zo lang mogelijk aan te houden.

Verkeerde beleidskeuze

De ECB verhoogt de rente terwijl ze alle reden heeft om af te wachten en de Fed hoopt ze nog te kunnen verlagen terwijl de omstandigheden eerder pleiten voor een verhoging… het zou te simplistisch zijn om die twee tegenstrijdige houdingen louter te zien als een mogelijk verkeerde beleidskeuze. Ze zijn eerder de weerspiegeling van een veranderend bestel, waarin de centrale banken, die na 2008 ruim tien jaar lang aan de knoppen van de wereldeconomie zaten, worden geconfronteerd met een terugkeer van de politiek. Machtspolitiek, om te beginnen, met de steeds openlijker wens van sommige westerse leiders, Donald Trump voorop, om het monetaire beleid van hun land te beïnvloeden.

Budgettaire politiek, bovendien, met de terugkeer van doorgedreven herstelplannen, zoals Duitsland vorig jaar aankondigde en Japan momenteel voorbereidt. Geopolitiek, tot slot, met het uitbreken van conflicten die verregaande gevolgen hebben voor de wereldeconomie. Pragmatische centrale banken, zoals de Fed in het verleden wist te zijn, zullen in die context wellicht de nodige inspiratie vinden om hun doctrine bij te sturen. Eerder dogmatische, zoals de ECB al te vaak geweest is, dreigen daarentegen de fouten op te stapelen.

Het bericht De onnavolgbaarheid van de ECB en de Fed verscheen eerst op The Asset.

“Dat komt voor een groot deel door de oorlog in het Midden-Oosten, die de afgelopen maanden ook leidde tot oplopende inflatie”, aldus DNB.

“De oorlog in het Midden-Oosten en de bredere geopolitieke spanningen remmen dit jaar de wereldhandelsgroei, waardoor ook de Nederlandse uitvoer minder groeit.” Daar staat volgens DNB tegenover de sterke vraag naar producten en diensten die gerelateerd zijn aan kunstmatige intelligentie. Nederland profiteert daarvan.

Het Nederlandse bruto binnenlands product groeit dit jaar met 0,8 procent, denkt DNB. Dat is beduidend minder dan de 1,8 procent in 2025 en de 1,2 procent die DNB in december nog verwachtte voor 2026. “De groei wordt dit jaar vooral gedreven door overheidsuitgaven.”

In tegenstelling tot de groei, zal de inflatie juist hoger uitvallen volgens DNB. In december rekende de centrale bank op een inflatie van 2,4 procent in 2026, maar inmiddels wordt uitgegaan van 2,7 procent. In 2025 was de inflatie 3,0 procent.

De opwaartse bijstelling van de inflatieverwachting is het gevolg van de hogere olieprijzen.

Als de energieprijzen langer hoog blijven, dan heeft dit gevolgen voor de groei in 2027, waarschuwde DNB. En indien de inflatie te lang te hoog is, dan zal de Europese Centrale Bank normaliter reageren met renteverhogingen.

Het bericht DNB waarschuwt voor flinke groeivertraging verscheen eerst op The Asset.

De renteverhoging van 25 basispunten was vooraf duidelijk gecommuniceerd door de ECB. Zo waren er in april al bestuurders die een verhoging wilden en werd daar de afgelopen weken door diverse bestuurders opnieuw op gehint.

Andere opties, zoals een handhaving van het monetaire beleid of zelfs een grotere rentestap, werden donderdag dan ook niet besproken, volgens voorzitter Christine Lagarde, die benadrukte dat het rentebesluit unaniem was.

Volgens Lagarde zou het een groot risico zijn geweest als de ECB de rente donderdag niet had verhoogd, maar de voorzitter wilde niets weten van een zogeheten ‘insurance hike’, oftewel een renteverhoging uit voorzorg.

Zonder de verhoging zou de inflatie op de middellange termijn boven de doelstelling van 2,0 procent zijn uitgekomen, aldus Lagarde.

In het nieuwe basisscenario van de centrale bank komt de inflatie dit jaar uit op 3,0 procent, om vervolgens in 2027 weer terug te zakken naar 2,3 procent en in 2028 uit te komen op de gewenste 2,0 procent.

Maar de centrale bank houdt ook rekening met een langdurige impact van de oorlog in het Midden-Oosten en met name de sluiting van de Straat van Hormuz, en heeft daarom ook een paar alternatieve scenario’s laten opstellen door zijn economen.

In het zwartste scenario, waarin de energieschok langdurig aanhoudt, komt de inflatie dit jaar uit op 4,0 procent en in 2027 zelfs op 5,3 procent. De kerninflatie zou dan volgend jaar pieken op 3,8 procent.

Dit sombere scenario lijkt ondenkbaar, maar de Straat van Hormuz is al meer dan drie maanden geblokkeerd, waardoor schepen slechts mondjesmaat de zeestraat kunnen passeren. Iran kondigde woensdag nog aan Hormuz weer volledig dicht te gooien, na een nieuwe escalatie in de oorlog met de VS. Donderdag dreigde de Amerikaanse president Trump op zijn beurt om het strategische Iraanse olie-eiland Kharg in te nemen, waardoor het conflict verder zou kunnen verhevigen.

Voorlopig dekt de “robuuste” renteverhoging van donderdag alle scenario’s, volgens Lagarde, maar het heeft vermoedelijk tijd nodig voordat het effect ervan zichtbaar wordt. Intussen wordt de impact van de stijgende energieprijzen steeds breder gevoeld.

Volgens marktstrateeg Barry van der Laan van Monex Europe is de renteverhoging van donderdag meer dan alleen een “mechanische reactie op de gestegen energieprijzen”, maar vooral ook een maatregel om de geloofwaardigheid van de ECB te onderstrepen. Zo laat de centrale bank zien dat het een energieschok niet zomaar zal negeren als het risico op een bredere doorwerking toeneemt.

Het besluit an sich is volgens Van der Laan “havikistisch, maar de outlook van de ECB voorzichtig,” meent de marktstrateeg.

De vraag is nu vooral: hoe ver kan deze nieuwe verkrappingscyclus van de ECB doorgaan?

“Niet ver”, volgens econoom Mark Wall van Deutsche Bank. “Er is een opwaarts risico voor de inflatie, maar er is ook een neerwaarts risico voor de groei. Nog één renteverhoging in september en dan is het genoeg.”

De Amerikaanse Federal Reserve en Bank of England zijn volgende week aan zet. De Fed zal onder de nieuwe voorzitter Kevin Warsh de rente vermoedelijk handhaven, maar de markt houdt wel in toenemende mate rekening met een renteverhoging tegen het einde van het jaar.

De Britse centrale bank zal de rente vermoedelijk ook handhaven, maar marktkenners verwachten wel een renteverhoging in juli, als de situatie rond de Straat van Hormuz dan niet is verbeterd.

Het bericht ECB zet als eerste grote centrale bank nieuwe verkrappingscyclus in verscheen eerst op The Asset.

Trump wees op het “geweldige” banenrapport van afgelopen vrijdag. In mei kwamen er 172.000 banen bij in de VS en dat was veel beter dan verwacht.

“Het gaat geweldig met ons, en het is oneerlijk dat wanneer het goed gaat, ze [de Fed]de rente willen verhogen”, aldus de president.

“Er is geen reden om de rente te verhogen”, volgens de president, die vindt dat hogere rentes het land zouden straffen.

“We zouden de rente eigenlijk moeten verlagen”, aldus Trump, die wel benadrukte dat de nieuwe Fed-voorzitter Kevin Warsh moet “doen wat hij wil”.

Trump zette Warsh’ voorganger, Jerome Powell, herhaaldelijk onder druk om de rente te verlagen en liet hem zelfs dagvaarden. Officieel was dat vanwege de hoge renovatiekosten van het Fed-gebouw, maar volgens Powell wilde de president zo druk op de centrale bank zetten om de rente te verlagen.

Het bericht Media: Trump kritisch over mogelijke renteverhoging Fed verscheen eerst op The Asset.

“Een aantal leden merkte op dat het een ‘close call’ was en dat zij zich tijdens de vergadering niet tegen een renteverhoging zouden hebben verzet als die optie op tafel had gelegen”, aldus de ECB.

Tijdens de vergadering werd gewezen op de voortslepende verstoring van de mondiale energiemarkten als gevolg van de oorlog in het Midden-Oosten en de blokkade van de Straat van Hormuz.

Zo was er steeds meer een “doorwerkend effect” op de economie en de mondiale toeleveringsketens, “waardoor het steeds waarschijnlijker werd dat er langdurigere en bredere gevolgen zouden zijn voor zowel de inflatie als de economische groei.”

De vraag was dan ook of de centrale bankiers door de stijging van de energieprijzen heen konden kijken en dit zouden beschouwen als een tijdelijke beweging.

Maar de ECB-functionarissen die open stonden voor een renteverhoging, vonden een dergelijke afwachtende houding in toenemende mate ongepast en vonden zelfs dat een renteverhoging in april een “sterker signaal” zou hebben afgegeven van de vastberadenheid om de inflatie tijdig weer op het streefcijfer te brengen.

Uiteindelijk werd in april unaniem voor een handhaving van de rente gestemd. Sindsdien hebben diverse ECB-bestuurders echter gehint op een mogelijke verhoging bij het komende rentebesluit op 11 juni. Ook zijn de marktverwachtingen voor een renteverhoging van 25 basispunten toegenomen.

Volgens econoom Carsten Brzeski van ING bevestigen de notulen de havikachtige houding van de ECB en lijkt een renteverhoging in juni zo goed als zeker.

Volgens Brzeski is dat vooral een preventieve verhoging, om te voorkomen dat de ECB achterop raakt in het bestrijden van een hoge inflatie, hetgeen de geloofwaardigheid van de centrale bank zou schaden, aldus de econoom van ING. Brzeski rekent niet op een agressieve verhogingscyclus.

Het bericht Aantal ECB-bestuurders steunde in april al renteverhoging verscheen eerst op The Asset.