De Europese kernploeg is op een dwaalsafari. Donald Tusk, de voorzitter van de Europese Raad, zit verblind aan het stuur. En de Duitse bondskanselier Angela Merkel blijkt een ontiegelijk slechte kaartlezer. Tamelijk onhandig voor iemand die op de bijrijdersstoel zit.
Samen rijden ze met een klapband stuurloos de leeuwenkuil in. Als gestoken door een tseetseevlieg lopen ze blauw aan. De Turkse president Recep Tayyip Erdogan staat intussen met een touwladder klaar aan de rand van de leeuwenkuil en heeft een hoop lol. Mooi dat Erdogan toch nog ergens om kan lachen. Want grappen van komische critici kan hij niet verdragen.
Meneer de president heeft alle reden om lekker te lachen, aangezien de Europese Unie op dubieuze wijze de migratiedeal is afgedwongen en op een reeks andere terreinen wordt gechanteerd. Beleggers moeten ongerust zijn met Europa als speelbal van Erdogan. Diens pogingen om in eigen land steeds meer macht naar zich toe te trekken en tevens Europa dreigt te ‘verpoetiniseren’ zijn zowel uit democratisch als uit economisch oogpunt gevaarlijk.
Het idee-fixe in de vermogensbeheerindustrie dat beleggen en politiek gescheiden werelden zijn, blijkt eens te meer onhoudbaar. De geopolitieke risico’s nemen in omvang toe en die kunnen de vermogens van cliënten havenen. De meeste asset managers durven echter hun handen niet te branden.
Als ze zich uitspreken, dan blijven ze doorgaans mierzoet ter verdediging van de status quo. Hetzelfde geldt voor zoveel andere politieke issues, terwijl in veel parlementaire democratieën in Europa gevestigde waarden en instituten aan de kaak worden gesteld door het electoraat. Toon nou eens moed en durf.
